Het leven is een aaneenschakeling van al dan niet bewust gemaakte keuzes. Sommigen daarvan (in de trant van ‘doe mij die groene maar’) zullen geen grote impact hebben maar als je eenmaal een kind hebt zal je leven er definitief anders uit gaan zien (of dan in ieder geval de eerstvolgende 18 jaar). Voor velen onder ons zal een kinderwens, het woord zegt het al, veel meer zijn dan een weloverwogen keuze, het is meer een oerdrift, net als datgene wat aan het krijgen van een kind vooraf gaat. Aan dat laatste zal het wat mij betreft niet liggen, het is het willen stichten van een gezin wat bij mij nooit echt van de grond is gekomen en dat is wel degelijk een bewuste keuze. Maar hoe werkt dat dan? Waarom wil de één dolgraag een kind terwijl de ander vriendelijk doch beslist bedankt voor de eer?

Laten we wel zijn: Het menselijk ras zal een manier vinden om te overleven, nu het steeds onafwendbaarder wordt dat ik niet voor nageslacht zal gaan zorgen. Wat een anticlimax. Generatie na generatie liep het op rolletjes en dan loopt bij mij de tak opeens dood, ergens voelt het een beetje als het ontduiken van de dienstplicht. Toch is het nog maar een grootouder geleden dat het inderdaad niet meer dan vanzelfsprekend was dat na het trouwen de kinderen kwamen, maar het ontbrak hen over het algemeen aan iets wat wij tegenwoordig wel hebben en dat is de keuze of we willen.

Evolutionair gezien heb ik mezelf dus buitenspel gezet. Betekent dat dan ook dat ik wat een langdurige relatie betreft m’n jaren aan de zijlijn moet slijten? In zo’n doemscenario wil ik niet geloven, er zijn tenslotte net zo goed vrouwen die geen gezin willen stichten. Aan de andere kant ben ik voor het merendeel van de dames bij voorbaat al van deelname uitgesloten, iets waarmee ik ‘geconfronteerd’ wordt bij het doorspitten van mijn zoekresultaten. Als ik een profiel open kijk ik als eerste naar de foto (zo zijn mannen nou eenmaal, so shoot me), maar als ik zie dat er bij kinderwens ‘ja’ is ingevuld kan de betreffende persoon me verder nog zo aanspreken, ik weet wanneer ik niet de juiste kaarten in handen heb.

Goedbeschouwd is het een krankzinnig onderwerp als je nog niet eens weet of je het komende uur met elkaar weet door te komen en het is daarom misschien inderdaad maar het beste om die selectie bij het daderprofiel te maken. Nou is deze datingsite niet de enige waar ik me wel eens online pleeg op te houden en aldaar (ik blijf discreet) is het me al meer dan eens gebeurd dat ik een reactie kreeg van iemand die al kinderen had (let op het meervoud) of plannen had bij gebleken geschiktheid samen op termijn de negen-maanden beurs te bezoeken. Mijn ego zegt dat dat te wijten is aan mijn woest-aantrekkelijke uiterlijk maar mijn realiteitszin suggereert dat deze goedbedoelende dames wellicht lijden aan een ernstige vorm van dyslexie.

Het papa-gen is bij mij niet dominant aanwezig, daar komt het uiteindelijk gewoon op neer. Dat weerhoudt mij er niet van een zinvol leven te leiden. Bij voorkeur doe ik dat samen met een leuke meid die het kind in mij, dat zo af en toe de kop opsteekt, kan waarderen. Verder heeft ze geen kind aan me.