Beste psycholoog
Heeft u ook verstand van moeilijke gevallen? Van die types waarvan je niet meteen zegt: typisch geval van bindingsangst, vadercomplex, narcisme, verliefdheid of een andere officiële ziekte? Weet u raad met een nog best jonge vrouw waar weinig mis mee lijkt, die een vrij normaal uiterlijk heeft, een bevredigend sociaal leven, niet in het bezit van een fetisj, een prima baan, een goed stel hersens en dito communicatieve vaardigheden, een bovengemiddeld IQ en EQ, geen absurde eisen, maar toch maar niet wil slagen in het vinden van een man die leuk genoeg is om tenminste de komende maanden mee door te brengen? Kunt u ontdekken wat ik fout doe? Waar het mis gaat? Ik zou u zeer erkentelijk zijn.
Marjelle is net terug van een date. En de moed is haar weer een beetje verder in de schoenen gezakt. Laten we hem Lucas noemen. Lucas kwam het café binnen en nog tussen de begroeting en het uittrekken van zijn jas, was het volgende door het hoofd van Marjelle geschoten: ‘Hij heeft een onderkin. Hij noemde zijn postuur atletisch maar hij heeft een buikje en afhangende schouders. Wat lacht hij stom. Wat heeft hij een raar accent. Hij heeft helemaal niet zijn best gedaan qua kleding óf hij heeft geen smaak.’ Dit alles binnen de drie seconden tussen de begroeting en het uittrekken van zijn jas. Marjelle haatte zichzelf hiervoor, maar het was haar nog nooit gelukt om deze radertjes in haar hoofd uit te zetten.
Ze herpakte zichzelf en een tijdje zaten Lucas en Marjelle geanimeerd te praten. Marjelle vond nog steeds dat Lucas een rare en misplaatste lach had, maar ze negeerde dat zoveel mogelijk. Het ging opnieuw mis toen Lucas opstond en naar de bar liep om een nieuwe ronde bier te halen. De blik van Marjelle fixeerde zich op zijn toch wel stevige buik, zijn afhangende schouders en nu – van de achterkant – ook op zijn slecht zittende spijkerbroek en zijn gebrek aan een kont. En het is echt niet zo dat het uiterlijk alles is voor Marjelle. Maar hij zag er gewoon zo onbeholpen uit in zijn slecht zittende spijkerbroek en met zijn afhangende schouders.
Bij het laatste biertje werd Lucas steeds handtastelijker. Het begon met een vriendelijk schouderklopje, maar al snel porde hij Marjelle in de zij wanneer hij de kans maar kreeg. Tevergeefs probeerde hij haar over te halen tot nóg een laatste biertje. Toen ze weer buiten stonden deed Lucas een vergeefse poging om Marjelle te zoenen. Toen Marjelle weer op de fiets naar huis zat, huiverde ze even, fietste gevaarlijk hard over de gladde wegen, en keek uit naar het weerzien met haar bank, haar kat en haar grote, warme bed helemaal voor zichzelf alleen.
Lucas was misschien een beetje onhandig, maar er was niet zoveel mis met Lucas. En als de feromonen van Marjelle bij Lucas waren aangeslagen, dan was ze hartstikke blij geweest dat Lucas zijn affectie had getoond. Marjelle haat haar feromonen. Ze doen nooit wat Marjelle wil. Steeds meer begin ik me af te vragen waar die mismatch tussen mijn gevoel en mijn verstand vandaan komt. Ik heb het antwoord nog niet gevonden.
Heeft u ook verstand van moeilijke gevallen? Van die types waarvan je niet meteen zegt: typisch geval van bindingsangst, vadercomplex, narcisme, verliefdheid of een andere officiële ziekte? Weet u raad met een nog best jonge vrouw waar weinig mis mee lijkt, die een vrij normaal uiterlijk heeft, een bevredigend sociaal leven, niet in het bezit van een fetisj, een prima baan, een goed stel hersens en dito communicatieve vaardigheden, een bovengemiddeld IQ en EQ, geen absurde eisen, maar toch maar niet wil slagen in het vinden van een man die leuk genoeg is om tenminste de komende maanden mee door te brengen? Kunt u ontdekken wat ik fout doe? Waar het mis gaat? Ik zou u zeer erkentelijk zijn.
Marjelle is net terug van een date. En de moed is haar weer een beetje verder in de schoenen gezakt. Laten we hem Lucas noemen. Lucas kwam het café binnen en nog tussen de begroeting en het uittrekken van zijn jas, was het volgende door het hoofd van Marjelle geschoten: ‘Hij heeft een onderkin. Hij noemde zijn postuur atletisch maar hij heeft een buikje en afhangende schouders. Wat lacht hij stom. Wat heeft hij een raar accent. Hij heeft helemaal niet zijn best gedaan qua kleding óf hij heeft geen smaak.’ Dit alles binnen de drie seconden tussen de begroeting en het uittrekken van zijn jas. Marjelle haatte zichzelf hiervoor, maar het was haar nog nooit gelukt om deze radertjes in haar hoofd uit te zetten.
Ze herpakte zichzelf en een tijdje zaten Lucas en Marjelle geanimeerd te praten. Marjelle vond nog steeds dat Lucas een rare en misplaatste lach had, maar ze negeerde dat zoveel mogelijk. Het ging opnieuw mis toen Lucas opstond en naar de bar liep om een nieuwe ronde bier te halen. De blik van Marjelle fixeerde zich op zijn toch wel stevige buik, zijn afhangende schouders en nu – van de achterkant – ook op zijn slecht zittende spijkerbroek en zijn gebrek aan een kont. En het is echt niet zo dat het uiterlijk alles is voor Marjelle. Maar hij zag er gewoon zo onbeholpen uit in zijn slecht zittende spijkerbroek en met zijn afhangende schouders.
Bij het laatste biertje werd Lucas steeds handtastelijker. Het begon met een vriendelijk schouderklopje, maar al snel porde hij Marjelle in de zij wanneer hij de kans maar kreeg. Tevergeefs probeerde hij haar over te halen tot nóg een laatste biertje. Toen ze weer buiten stonden deed Lucas een vergeefse poging om Marjelle te zoenen. Toen Marjelle weer op de fiets naar huis zat, huiverde ze even, fietste gevaarlijk hard over de gladde wegen, en keek uit naar het weerzien met haar bank, haar kat en haar grote, warme bed helemaal voor zichzelf alleen.
Lucas was misschien een beetje onhandig, maar er was niet zoveel mis met Lucas. En als de feromonen van Marjelle bij Lucas waren aangeslagen, dan was ze hartstikke blij geweest dat Lucas zijn affectie had getoond. Marjelle haat haar feromonen. Ze doen nooit wat Marjelle wil. Steeds meer begin ik me af te vragen waar die mismatch tussen mijn gevoel en mijn verstand vandaan komt. Ik heb het antwoord nog niet gevonden.
