De basisinformatie over je verschijning moet gewoon juist zijn. Je leeftijd, haarkleur, lichaamsgewicht: als je daar op eerste gezicht maar niet reeds door de mand valt. Ik denk dat de man, of vrouw, met wie je afgesproken hebt, niet weet hoe snel hij moet wegkomen. En lacht zich rot naderhand, waarschuwt anderen wellicht. Maar bepaalde dingen die je met je ouders, beste vrienden en vorige relatie deelde, zoals je financiële situatie, strafblad, hobby's of politieke en religieuze opvattingen, wil je misschien niet meteen als eerste vertellen. Misschien wil je iemand niet meteen afschrikken, als bepaalde feiten minder gebruikelijk zijn. Je gaat het onbekende tegemoet en bent dan aanvankelijk geneigd terug te vallen op traditionele patronen. Tenminste, ik betrap mijzelf daarop. Dan hoop je op een zodanige aantrekkingskracht tussen jouw en zijn persoon, aura zou ik haast zeggen, dat hij minder gebruikelijke of zelfs ondamesachtige interesses maar voor lief neemt.

Of springt een verstandig mens meteen in het diepe, en vertel je meteen alles wat iemand echt moet weten? Het verstand zegt: ja. Vertellen. Hopen dat iemand weliswaar schrikt, maar gun iemand de ruimte om de schok te verwerken en later alsnog terug te komen. Ik denk, dat het 't beste is, het gesprek eerst luchtig te houden, humorvol, maar toch, als het gesprek prettig verloopt, nog tijdens de eerste ontmoeting de allerbelangrijkste basisinformatie over jouw persoon en leven te vertellen.

Maar je gevoel zegt misschien: o my God, eigenlijk durf ik niet. Toch: er zijn momenten in je leven dat je moet gaan voor duidelijkheid en ruggegraat tonen. En dat zijn die momenten dat je grote keuzes moet maken. Een nieuwe partner kiezen is zo'n moment dat je volstrekt eerlijk en helder allereerst naar jezelf en vervolgens naar een ander toe moet zijn. Niet makkelijk. Ik ga mijn best doen om mijn eigen adviezen zelf op te volgen.