“Je bent een DATE-BEEST!”, SMS’te een vriendin op de mijne waarin ik in 160 tekens dichtte deze week vijf verschillende verwachtingsvolle vrouwen te zien, exclusief mijn moeder. Dat was overigens op haar vraag “Date jij nog?”
Ja dus, maar maakt mij dat een date-beest?
Soms reageren in korte tijd veel vrouwen op mijn profiel. En soms zie ik bij de nieuwe of online-leden dusdanige leuke teksten dat een persoonlijk bericht snel geschreven is.
Ik heb de gewoonte op iedereen te reageren die mij mailt. Doet niet iedereen, heb ik gemerkt. Zelfs als ik zeker weet dat ze online zijn (geweest) en mijn bericht hebben gelezen. Dat voelt of je bij een bekende aanbelt waar de lichten branden maar de deur niet open wordt gedaan. Als je dan naar binnen kijkt, zie je achter de bank nog een paardenstaart uitsteken.
Bij diegenen die wel reageren, stel ik sneller dan vroeger voor elkaar te ontmoeten. In een eerste lenteweek met zoveel mooi weer betekent dat veel terrassen & (strand)wandelingen. Elke “meet-‘n-griet” levert dan – naast heel veel informatie - in ieder geval een frisse hap lucht en een aangenaam rode tint op.
Natuurlijk is zo’n leven als date-beest best gevaarlijk. Ik hoor nu zoveel informatie, dat ik me als een CSI-agent ervan moet vergewissen geen informatie te verwarren. Een verkeerde naam gebruiken is al pijnlijk, bij vrouwen de leeftijd verbasteren is dodelijk. Was ze nu wel of niet getrouwd geweest, hoe zat het met de kinderen en welke opleiding had ze nu genoten?
Er is maar een remedie om schuld en schaamte te voorkomen: volkomen eerlijk zijn. Dus vertel ik over mijn ‘andere’ dates. In bedekte termen. Niet uitgebreid, maar het passeert wel. En wat blijkt? Zelden ben ik de ‘enige’. Ook mijn dates houden er lijstjes op na, geven me een jongere leeftijd (maar dat kan natuurlijk ook vleien zijn) en vergissen zich in mijn werk.
Ik laat dat vriendelijk passeren. En weet, het date-beest komt voorlopig niet op de lijst bedreigde diersoorten.
Maar toch, de SMS heeft me aan het denken gezet. Voordat ik daadwerkelijk gênante dingen ga zeggen, moet ik misschien even pas op de plaats maken. Een voorjaarsschoonmaak in mijn hoofd. En met de stofzuiger door mijn huis om alle zandrestanten van het strand weg te werken.
Even helemaal niets…. Totdat er weer een leuke vrouw reageert op mijn profiel. Want dit date-beest is namelijk met een natte vinger te lijmen, en wie weet wel te temmen…
Ja dus, maar maakt mij dat een date-beest?
Soms reageren in korte tijd veel vrouwen op mijn profiel. En soms zie ik bij de nieuwe of online-leden dusdanige leuke teksten dat een persoonlijk bericht snel geschreven is.
Ik heb de gewoonte op iedereen te reageren die mij mailt. Doet niet iedereen, heb ik gemerkt. Zelfs als ik zeker weet dat ze online zijn (geweest) en mijn bericht hebben gelezen. Dat voelt of je bij een bekende aanbelt waar de lichten branden maar de deur niet open wordt gedaan. Als je dan naar binnen kijkt, zie je achter de bank nog een paardenstaart uitsteken.
Bij diegenen die wel reageren, stel ik sneller dan vroeger voor elkaar te ontmoeten. In een eerste lenteweek met zoveel mooi weer betekent dat veel terrassen & (strand)wandelingen. Elke “meet-‘n-griet” levert dan – naast heel veel informatie - in ieder geval een frisse hap lucht en een aangenaam rode tint op.
Natuurlijk is zo’n leven als date-beest best gevaarlijk. Ik hoor nu zoveel informatie, dat ik me als een CSI-agent ervan moet vergewissen geen informatie te verwarren. Een verkeerde naam gebruiken is al pijnlijk, bij vrouwen de leeftijd verbasteren is dodelijk. Was ze nu wel of niet getrouwd geweest, hoe zat het met de kinderen en welke opleiding had ze nu genoten?
Er is maar een remedie om schuld en schaamte te voorkomen: volkomen eerlijk zijn. Dus vertel ik over mijn ‘andere’ dates. In bedekte termen. Niet uitgebreid, maar het passeert wel. En wat blijkt? Zelden ben ik de ‘enige’. Ook mijn dates houden er lijstjes op na, geven me een jongere leeftijd (maar dat kan natuurlijk ook vleien zijn) en vergissen zich in mijn werk.
Ik laat dat vriendelijk passeren. En weet, het date-beest komt voorlopig niet op de lijst bedreigde diersoorten.
Maar toch, de SMS heeft me aan het denken gezet. Voordat ik daadwerkelijk gênante dingen ga zeggen, moet ik misschien even pas op de plaats maken. Een voorjaarsschoonmaak in mijn hoofd. En met de stofzuiger door mijn huis om alle zandrestanten van het strand weg te werken.
Even helemaal niets…. Totdat er weer een leuke vrouw reageert op mijn profiel. Want dit date-beest is namelijk met een natte vinger te lijmen, en wie weet wel te temmen…
