Het schijnt een ‘ding’ te zijn, vrouwen en katten. Een op de drie alleenwonende vrouwen zou er thuis minstens eentje rond hebben lopen. ‘Fijn, iemand die blij is als je ’s avonds thuis komt’, beweerde een vrouw ooit in de Volkskrant, ‘en altijd iets om je knuffelbehoefte op uit te leven’. Zou het? En hebben mannen die behoefte dan niet? Hoewel ik echt weleens een single-man-met-kat ben tegengekomen, schijnt de single-vrouw-met-kat tot één van de grotere teleurstellingen van de datende man te behoren.

Ja. Marjelle heeft er ook eentje. Een hele grote die het hele jaar door in de rui is. Vier poten, een staart en de allerschattigste kop die een poezenhoofd kan hebben. Ze kan ronken als een eenmotorig vliegtuig, komt blij naar de deur rennen als Marjelle thuis komt en wijkt zelden meer dan twee meter van mijn zijde. Poes laat nooit vuile onderbroeken slingeren, klaagt niet over het eten, wil altijd vrijen, verzorgt zichzelf perfect, spreekt me nooit tegen en wil me niet veranderen. De liefde is geheel wederzijds, onwaardelijk en ‘till death do us part’ (het stomste aan katten, ze gaan dood).

En ja hoor, Marjelle is dus ook zo’n klassieke single vrouw die dol is op haar kat. Poes zorgt er bovendien voor dat deze single vrouw niet elke avond de hort op gaat, maar zich met plezier ’s avonds met poes op de bank voor de tv nestelt. En poes bezorgt Marjelle bij elke vakantie hoofdbrekens. Ze heeft nogal een eigen willetje (een kat zonder karakter is geen kat). High maintenance exemplaar. Eenkennig tot op het bot. Uit logeren leidde tot dagenlang demonstratief in een hoek blijven zitten en blazen en grommen naar de gastheer. En toen er eens iemand op huis en poes kwam passen, pieste madame zo over hem heen. Poes weet wat ze wil. Haar vaste personeel. Het liefst de hele dag naast haar op de bank. En dus gaat Marjelle zelden nog langer dan een week op vakantie. Poes moet immers alleen thuis blijven, met als enige verzetje de buurvrouw die elke dag eten komt geven en die doorgaans blazend en grommend wordt begroet. En tja, dat vindt Marjelle dus zielig.

Ofwel, Marjelle is zo’n typische single-vrouw-met-kat. Zo’n sentimentele poezenmuts. Maar wellicht kan ik mezelf nog vrijpleiten. Of maak ik het nu nog erger. Marjelle is op dit moment dan wel single, maar katten waren er altijd. Vanaf haar geboorte. Op haar vierde verjaardag kreeg ze haar eerste eigen kat. Een ruige kater, die de ham van je brood roofde. In het studentenhuis moest ze het heel even zónder doen, maar toen ze ging samenwonen deed ze dat met een man én drie katten (ofwel, het zijn écht niet alleen single vrouwen die katten houden). En zo ging het verder. Er waren altijd katten in het leven van Marjelle. En die zullen er ook wel altijd blijven. Het is maar dat de mannelijke lezer het weet.

Oh, en heren, ter geruststelling: mijn slaapkamer is verboden terrein voor poes.