Je moet niet altijd alles willen benoemen. Sommige dingen moet je ervaren, daar valt niet over te praten. Op het moment dat je erover gaat praten is de kans op de ervaring misschien zelfs wel verkeken of ’t is minder intens. ‘t Is zoeken. Tussen de regels door lezen, tussen de babbeltjes door horen en vooral veel zien.

Ik had het niet in de gaten… Nu, achteraf de hele film nog eens afdraaiend wel. Hij was een uitrukkende brandweerman en ik het te blussen brandje. Hij nam mijn absolute signaal per mobiel ineens heel serieus. Tot die tijd moet hij haast wel, al kaartje leggend met zijn collega’s, mijn telefoontjes en briefjes in de wacht hebben gezet…

Hoe is het mogelijk dat die roep om ‘hulp’ bijna uit mijn onderbewuste toch ineens kwam opborrelen? Tegen al mijn remmingen in. Ik zal dan ook wel iets ‘geruststellends’ tussen zijn regels door hebben opgevangen, wat groen licht gaf aan mijn verlangens.

Maar, waarom worstel ik zo met de twijfel of dat wat ik opgevangen had, niet gewoon vakjargon was van een doorgewinterde ‘hulpverlener’. Een die weet hoe hij weerbarstige ‘slachtoffers’ tot medewerking bereid moet maken? ’t Is in ieder geval niet de man die tevens met mij een nieuw huis opbouwt.

Je moet ook niet verliefd worden op hulpverleners. Dommie. Die doen gewoon belangrijk werk.