Toen ik nog getrouwd was, was ik dat vol overgave. Ik nam voor lief dat het tussen ons wat saai was, eentonig. Het kwam niet in me op dat het anders zou kunnen. Het was, zoals het was. De aanwas maakte het sprankelend. Daar genoten we van, dat deelden we.

Nu ik alleen ben en de kinderen part-time heb, kan ik zoeken naar wat ik toen miste… voor sommige getrouwden uit mijn omgeving spreekt dat tot de verbeelding. Zeker nu ik vertel dat ik aan het daten geslagen ben. De ervaring leert dat ik de zoektocht naar een nieuwe geliefde niet altijd even serieus moet nemen. Heb ik dan niet precies wat ik eigenlijk wil: steeds de spanning van een nieuwe verovering? En als je daar dan maar elke keer de optimale omstandigheden bij creëert om het tot een succes te maken… wow toch? Wat een fantasie. Op z’n minst begin ik langzamerhand te denken dat het de stellige fantasie is van heel veel mannen, zo niet een onweerlegbaar streven.

Maar, met wie kan ik de dagelijkse beslommeringen delen, de wasmand, het in- en uitruimen van de vaatwasser en de telefoonrekening en mij daar gewoon lekker bij voelen, op mijn gemakje, vertrouwd?