04 april
The best goodbye
Is wishing wellness to the other person
Don't place a death wish on him
Because you once loved him
Then perhaps move on to another person
Anyone new
They come with questions and love
It takes time to answer both
So much simpler is replacing a table cloth
In time one finds the right move
07 april
The keys to you
Your values and faith build you
You cannot replace them by what isn't yours
To some people you open or shut your doors
Your values, faith, are doors to the soul: you
Wij hebben elkaar dit weekend weer gezien, ik ben zelfs blijven logeren. Het was enorm leuk en ook belangrijk dit te doen: elkaar beter leren kennen en nadenken over de mogelijkheden van een echte relatie. Ik van mijn kant zeg: deze man is serieus, oprecht, betrouwbaar en tegelijk ongecompliceerd. We verschillen op bepaalde punten, ik ben kunstenaar en hij is verzekeringsman bij een grotere verzekeringmaatschappij. Heel verschillende mensen met een verschillende smaak, maar elkaar toch voldoende toegedaan om wel aandacht te willen besteden aan elkaars hobby's en interesses. Dat zijn verschillen waar goed mee te leven valt, je kunt niet opeisen dat de ander precies jouw interesses deelt, als maar enkele interesses gedeeld worden. En het belangrijkste: we vinden elkaar leuk. Maar de geloofsachtergrond verschilt, mijn moslimachtergrond blijkt een struikelblok. Hij staat daar opeens huiverig tegenover, vooral ook vanwege mogelijke problemen met mijn kinderen en we hebben daarom afgesproken, elkaar enkele weken met rust te laten. Dit is een vraag waarmee ik mezelf afgelopen jaren vaak genoeg bezig gehouden heb en een een duidelijk antwoord op geformuleerd heb: zolang iemand mij en mijn zonen maar niet belemmert in onze manier van doen, gun ik een ander ook z'n eigen levensbeschouwing en wat daar bijhoort. En we spreken af, eerlijk te zijn, mocht een van beiden deze beginnende relatie willen beëindigen, dit ook te doen dan, zonder schroom. Ik ben wel blij dat er tijdens dit weekendje niks gebeurd is waar we echt spijt van kunnen krijgen. Het was een beheerst, leuk en integer samenzijn.
Ik heb soms wel de neiging gehad, hem te vergelijken met mijn ex. Ik zag, voelde de verschillen, dacht tevens: pas als ik mijn ex oprecht zijn geluk gun, wetend dat ik ooit veel hem hield, kan ik makkelijker mijn eigen geluk vinden bij iemand anders, zoals wellicht bij deze man. Hetgeen niet makkelijk is, want soms wens ik hem stilzwijgend dood. Daarbij komt dat de ex nog steeds heel vertrouwd is, ergens nog steeds deel van mezelf is, ook al zal hij nooit terugkomen, terwijl een nieuwe man, ook deze man, zich nog moet bewijzen en nog vreemd is. Dat veroorzaakt even een zekere afstand. Maar dat is allemaal niet erg en niet meer dan natuurlijk.
Waar mijn nieuwe vriend of date ooit acht smsjes per dag stuurde, plus nog MSN-priveberichten en MSN-gesprekken met mij voerde, zwijgt de man nu in alle talen. Ik geef hem het voordeel van de twijfel, onderdruk cynisme en denk voorlopig dat hij inderdaad nadenkt over een relatie. Afgekapt heeft hij het nog niet immers. Bedenk me soms ook dat de verschillen tussen een verzekeringsman en zelfstandig kunstenaar niet onder het tafelkleed verdwijnen. Hoop, twijfel, cynisme kortom. En: de behoefte om de gemaakte afspraak na te komen, ik had gezegd dat ik zijn bedenkingen begrijp en respecteer, hij had gezegd dat hij me leuk vindt, ik omgekeerd ook, dus ga ik hem niet na twee dagen reeds de laan uitsturen en gun hem de ruimte voor zijn overdenkingen.
Welnu, vandaag, woensdag, is de kogel door de kerk dan. Of de moskee, beter gezegd. Hij ziet het geloof als het erop aankomt, toch als een obstakel voor een relatie, hoe leuk hij me evengoed vindt. En vorige week wilde hij nog... Ik heb gezegd dat mijn gezin en ik niet per definitie afwijzend staan tegenover een andersdenkende en daar best aan kunnen wennen. In de moderne tijd is er niets dat zo'n verbintenis juridisch in de weg staat. Maar: ik had het al bij anderen gemerkt en er nog niet veel aandacht aan besteed, ditmaal is het heel direct uitgesproken en ik verwacht dat ik hier steeds tegenaan zal lopen. Jongeren die nog nooit eerder een serieuze relatie hadden, zijn nog wel bereid buiten de de eigen geloofsgemeenschap een partner te aanvaarden, maar ouderen niet, zeker niet wanneer het nog een controversieel geloof als de Islam betreft ook. Van mijn kant vind ik het geloof belangrijker dan een man. Mannen genoeg, maar elke mens heeft maar één ziel. Ik heb nu genoeg bewijs.
Ik heb geen spijt van de ondernomen pogingen. Het was nodig, na het huwelijk buiten de eigen geloofsgemeenschap rond te kijken, ik geloofde dat een relatie met een autochtone niet-Islamitische man tot de mogelijkheden behoorde, maar zie nu dat dat niet zo is. Geloofsopvatting blijkt belangrijker dan etnische afkomst, ook al is de mijne autochtoon. Ik heb één ding geleerd: het was goed om buiten eigen gemeenschap te kijken, want ik heb gezien dat, als het erop aankomt, het geloof in mij diepgeworteld is en ik in eigen geloofsgemeenschap mijn geluk moet zoeken. Er is maar één weg om dit te ontdekken en dat is niet door anderen na te praten, doch door dit zelf te ervaren. Ik doe het onbewust, maar: ik wil binnen de normen van die gemeenschap blijven leven. Tevens heb ik geleerd dat er wel degelijk een onzichtbare scheidslijn tussen gemeenschappen bestaat, waar je niet zomaar overheen stapt. Ik ben tijdelijk uitgeschreven bij M4M en dat blijft zo, want moslims komen er niet, vooralsnog.
The best goodbye
Is wishing wellness to the other person
Don't place a death wish on him
Because you once loved him
Then perhaps move on to another person
Anyone new
They come with questions and love
It takes time to answer both
So much simpler is replacing a table cloth
In time one finds the right move
07 april
The keys to you
Your values and faith build you
You cannot replace them by what isn't yours
To some people you open or shut your doors
Your values, faith, are doors to the soul: you
Wij hebben elkaar dit weekend weer gezien, ik ben zelfs blijven logeren. Het was enorm leuk en ook belangrijk dit te doen: elkaar beter leren kennen en nadenken over de mogelijkheden van een echte relatie. Ik van mijn kant zeg: deze man is serieus, oprecht, betrouwbaar en tegelijk ongecompliceerd. We verschillen op bepaalde punten, ik ben kunstenaar en hij is verzekeringsman bij een grotere verzekeringmaatschappij. Heel verschillende mensen met een verschillende smaak, maar elkaar toch voldoende toegedaan om wel aandacht te willen besteden aan elkaars hobby's en interesses. Dat zijn verschillen waar goed mee te leven valt, je kunt niet opeisen dat de ander precies jouw interesses deelt, als maar enkele interesses gedeeld worden. En het belangrijkste: we vinden elkaar leuk. Maar de geloofsachtergrond verschilt, mijn moslimachtergrond blijkt een struikelblok. Hij staat daar opeens huiverig tegenover, vooral ook vanwege mogelijke problemen met mijn kinderen en we hebben daarom afgesproken, elkaar enkele weken met rust te laten. Dit is een vraag waarmee ik mezelf afgelopen jaren vaak genoeg bezig gehouden heb en een een duidelijk antwoord op geformuleerd heb: zolang iemand mij en mijn zonen maar niet belemmert in onze manier van doen, gun ik een ander ook z'n eigen levensbeschouwing en wat daar bijhoort. En we spreken af, eerlijk te zijn, mocht een van beiden deze beginnende relatie willen beëindigen, dit ook te doen dan, zonder schroom. Ik ben wel blij dat er tijdens dit weekendje niks gebeurd is waar we echt spijt van kunnen krijgen. Het was een beheerst, leuk en integer samenzijn.
Ik heb soms wel de neiging gehad, hem te vergelijken met mijn ex. Ik zag, voelde de verschillen, dacht tevens: pas als ik mijn ex oprecht zijn geluk gun, wetend dat ik ooit veel hem hield, kan ik makkelijker mijn eigen geluk vinden bij iemand anders, zoals wellicht bij deze man. Hetgeen niet makkelijk is, want soms wens ik hem stilzwijgend dood. Daarbij komt dat de ex nog steeds heel vertrouwd is, ergens nog steeds deel van mezelf is, ook al zal hij nooit terugkomen, terwijl een nieuwe man, ook deze man, zich nog moet bewijzen en nog vreemd is. Dat veroorzaakt even een zekere afstand. Maar dat is allemaal niet erg en niet meer dan natuurlijk.
Waar mijn nieuwe vriend of date ooit acht smsjes per dag stuurde, plus nog MSN-priveberichten en MSN-gesprekken met mij voerde, zwijgt de man nu in alle talen. Ik geef hem het voordeel van de twijfel, onderdruk cynisme en denk voorlopig dat hij inderdaad nadenkt over een relatie. Afgekapt heeft hij het nog niet immers. Bedenk me soms ook dat de verschillen tussen een verzekeringsman en zelfstandig kunstenaar niet onder het tafelkleed verdwijnen. Hoop, twijfel, cynisme kortom. En: de behoefte om de gemaakte afspraak na te komen, ik had gezegd dat ik zijn bedenkingen begrijp en respecteer, hij had gezegd dat hij me leuk vindt, ik omgekeerd ook, dus ga ik hem niet na twee dagen reeds de laan uitsturen en gun hem de ruimte voor zijn overdenkingen.
Welnu, vandaag, woensdag, is de kogel door de kerk dan. Of de moskee, beter gezegd. Hij ziet het geloof als het erop aankomt, toch als een obstakel voor een relatie, hoe leuk hij me evengoed vindt. En vorige week wilde hij nog... Ik heb gezegd dat mijn gezin en ik niet per definitie afwijzend staan tegenover een andersdenkende en daar best aan kunnen wennen. In de moderne tijd is er niets dat zo'n verbintenis juridisch in de weg staat. Maar: ik had het al bij anderen gemerkt en er nog niet veel aandacht aan besteed, ditmaal is het heel direct uitgesproken en ik verwacht dat ik hier steeds tegenaan zal lopen. Jongeren die nog nooit eerder een serieuze relatie hadden, zijn nog wel bereid buiten de de eigen geloofsgemeenschap een partner te aanvaarden, maar ouderen niet, zeker niet wanneer het nog een controversieel geloof als de Islam betreft ook. Van mijn kant vind ik het geloof belangrijker dan een man. Mannen genoeg, maar elke mens heeft maar één ziel. Ik heb nu genoeg bewijs.
Ik heb geen spijt van de ondernomen pogingen. Het was nodig, na het huwelijk buiten de eigen geloofsgemeenschap rond te kijken, ik geloofde dat een relatie met een autochtone niet-Islamitische man tot de mogelijkheden behoorde, maar zie nu dat dat niet zo is. Geloofsopvatting blijkt belangrijker dan etnische afkomst, ook al is de mijne autochtoon. Ik heb één ding geleerd: het was goed om buiten eigen gemeenschap te kijken, want ik heb gezien dat, als het erop aankomt, het geloof in mij diepgeworteld is en ik in eigen geloofsgemeenschap mijn geluk moet zoeken. Er is maar één weg om dit te ontdekken en dat is niet door anderen na te praten, doch door dit zelf te ervaren. Ik doe het onbewust, maar: ik wil binnen de normen van die gemeenschap blijven leven. Tevens heb ik geleerd dat er wel degelijk een onzichtbare scheidslijn tussen gemeenschappen bestaat, waar je niet zomaar overheen stapt. Ik ben tijdelijk uitgeschreven bij M4M en dat blijft zo, want moslims komen er niet, vooralsnog.
