30 april
]Achterdocht
Iemand, liefde voordeel van de twijfel
En kans gunnen
Achterdocht begraven, vertrouwen gunnen
Geloof woorden ditmaal boven twijfel
30 april
Beetje brak
Moeheid heet tegenwoordig beetje brak
Aloud gevoel, ook na grote gebeurtenis
Nieuw elan als modieuze belevenis
Ook ik voelde mij ooit een wrak
Ik merk somehow dat ik deze man mis. En bedenk me dat ik hem te snel, te makkelijk heb afgeschreven. Hij heeft een leuk gezicht zo van schuin opzij, gebruikt intense en soms prachtige woorden hetgeen bij mij altijd enorm werkt, heeft beetje dezelfde achtergrond als ik en ook dat valt niet te onderschatten. De man geeft me een wonderbaarlijk gevoel van thuiskomen, verwantschap en nog veel meer. Is er dan toch een beginnende liefde? Het is een bijzonder gevoel. Het houden van blijft lokken en ik hoop dat ik de kans krijg om dit onvoorwaardelijk en zonder reserves te mogen doen. Ik hoop dat het gevoel echt is. Had ik maar bloemrijker woorden om recht te doen aan het gevoel. Achterdocht is tot op zekere hoogte goed als beschermingsmechanisme, maar het kan zich ook tegen je keren, wanneer het iets nieuws onmogelijk maakt. Dus ik kijk de laatste dagen toch weer op M4M of hij er is, blogt, of elders enig teken van leven heeft gegeven. Gisteravond zie ik een passioneel betoog gericht tot een vrouw, dat heel goed een antwoord op een eerder blog van mij zou kunnen zijn... of matig ik mij nu iets aan dat er niet is. Hoe dan ook, het roept een enorme emotie bij me op en dat overkomt me niet zomaar. Ik durf het niet zomaar te zeggen en speculeer er toch op, weliswaar in de wetenschap dat deze tekst zonder namen ook voor iemand anders bedoeld KAN zijn. De gedachte dat ik me nu onsterfelijk belachelijk maak, is een onbehaaglijke. En een zielige, vooral ook. Of dat hij geen belangstelling meer heeft. Maar: als de woorden tot mij gericht zijn, getuigen ze van veel inzicht in en begrip voor wat in mij omgaat. Dat geeft me dan weer een heel goed gevoel.
Alweer zie ik hoe ik mij in een wellicht te groot avontuur begaf toen ik mij op een datingsite inschreef en een spreekwoordelijke rollercoaster van ontmoetingen en emoties instapte. Het is niet 'leuk', zelfs niet 'spannend', het is een ontdekkingsreis de wildernis in, soms tot in het holst van de nacht. Met mijn rust is het echt gedaan en het tijdelijk uitschrijven helpt onvoldoende. Maar wie weet dat er ditmaal echt iets moois gebeurt voor mij. Dus nog even de deur open houden.
Onderwijl denk ik terug aan hoe zeventien jaar huwelijk mijn leven veranderde. Een nieuw geloof, vrienden verloren doch ook gevonden, veel tijd besteed aan een rommelige en zieke man, nu vaak op mezelf en op zoek geweest naar rust en nieuwe invulling. Ik probeer eerlijk maar ook vanuit mildheid terug te denken aan wat ikzelf fout gedaan heb naar de ex toe. Mijn zonen zijn mijn prioriteit. Al die jaren lieten ook een zekere vermoeidheid achter en ik ben bezig geleidelijk die punten te herstellen waar ik niet goed voor mezelf zorgde. En dat lukt langzamerhand, ik denk dat ik twee jaar na mijn scheiding bijna weer bij mezelf terug ben. Huis opgeknapt, kledingkast opnieuw gevuld, lichamelijk gepimpt. Meer tijd voor nieuw sociaal leven. En: wie weet een nieuwe relatie. Je mist een bepaald stuk in je leven als je relatie wegvalt. Dit zijn wat algemeenheden even los van deze ene man. Maar: hij hoort toch bij het algehele gevoel van hoop dat ik heb voor mijn leven. Ik wil dat althans. De verwarring en het zoeken naar een nieuw gezicht na het beëindigen van het vorige is langzamerhand weg, ik heb me online in die periode vermaakt op een vriendschapssite en nieuwe contacten gevonden langs die weg en wil nu een definitieve boost geven aan mijn kunstloopbaan. Weer oppakken waar ik met enkele dingen heel even tijdelijk gestopt was. En: met voldoening denken aan dat wat ik bereikt heb. Twee gezonde kinderen die hoog terechtgekomen zijn op school, leuke vrienden hebben, eerste successen met mijn kunst en handel. En duik nu het Koninginnendaggedruis in.
Ilse 30042010
]Achterdocht
Iemand, liefde voordeel van de twijfel
En kans gunnen
Achterdocht begraven, vertrouwen gunnen
Geloof woorden ditmaal boven twijfel
30 april
Beetje brak
Moeheid heet tegenwoordig beetje brak
Aloud gevoel, ook na grote gebeurtenis
Nieuw elan als modieuze belevenis
Ook ik voelde mij ooit een wrak
Ik merk somehow dat ik deze man mis. En bedenk me dat ik hem te snel, te makkelijk heb afgeschreven. Hij heeft een leuk gezicht zo van schuin opzij, gebruikt intense en soms prachtige woorden hetgeen bij mij altijd enorm werkt, heeft beetje dezelfde achtergrond als ik en ook dat valt niet te onderschatten. De man geeft me een wonderbaarlijk gevoel van thuiskomen, verwantschap en nog veel meer. Is er dan toch een beginnende liefde? Het is een bijzonder gevoel. Het houden van blijft lokken en ik hoop dat ik de kans krijg om dit onvoorwaardelijk en zonder reserves te mogen doen. Ik hoop dat het gevoel echt is. Had ik maar bloemrijker woorden om recht te doen aan het gevoel. Achterdocht is tot op zekere hoogte goed als beschermingsmechanisme, maar het kan zich ook tegen je keren, wanneer het iets nieuws onmogelijk maakt. Dus ik kijk de laatste dagen toch weer op M4M of hij er is, blogt, of elders enig teken van leven heeft gegeven. Gisteravond zie ik een passioneel betoog gericht tot een vrouw, dat heel goed een antwoord op een eerder blog van mij zou kunnen zijn... of matig ik mij nu iets aan dat er niet is. Hoe dan ook, het roept een enorme emotie bij me op en dat overkomt me niet zomaar. Ik durf het niet zomaar te zeggen en speculeer er toch op, weliswaar in de wetenschap dat deze tekst zonder namen ook voor iemand anders bedoeld KAN zijn. De gedachte dat ik me nu onsterfelijk belachelijk maak, is een onbehaaglijke. En een zielige, vooral ook. Of dat hij geen belangstelling meer heeft. Maar: als de woorden tot mij gericht zijn, getuigen ze van veel inzicht in en begrip voor wat in mij omgaat. Dat geeft me dan weer een heel goed gevoel.
Alweer zie ik hoe ik mij in een wellicht te groot avontuur begaf toen ik mij op een datingsite inschreef en een spreekwoordelijke rollercoaster van ontmoetingen en emoties instapte. Het is niet 'leuk', zelfs niet 'spannend', het is een ontdekkingsreis de wildernis in, soms tot in het holst van de nacht. Met mijn rust is het echt gedaan en het tijdelijk uitschrijven helpt onvoldoende. Maar wie weet dat er ditmaal echt iets moois gebeurt voor mij. Dus nog even de deur open houden.
Onderwijl denk ik terug aan hoe zeventien jaar huwelijk mijn leven veranderde. Een nieuw geloof, vrienden verloren doch ook gevonden, veel tijd besteed aan een rommelige en zieke man, nu vaak op mezelf en op zoek geweest naar rust en nieuwe invulling. Ik probeer eerlijk maar ook vanuit mildheid terug te denken aan wat ikzelf fout gedaan heb naar de ex toe. Mijn zonen zijn mijn prioriteit. Al die jaren lieten ook een zekere vermoeidheid achter en ik ben bezig geleidelijk die punten te herstellen waar ik niet goed voor mezelf zorgde. En dat lukt langzamerhand, ik denk dat ik twee jaar na mijn scheiding bijna weer bij mezelf terug ben. Huis opgeknapt, kledingkast opnieuw gevuld, lichamelijk gepimpt. Meer tijd voor nieuw sociaal leven. En: wie weet een nieuwe relatie. Je mist een bepaald stuk in je leven als je relatie wegvalt. Dit zijn wat algemeenheden even los van deze ene man. Maar: hij hoort toch bij het algehele gevoel van hoop dat ik heb voor mijn leven. Ik wil dat althans. De verwarring en het zoeken naar een nieuw gezicht na het beëindigen van het vorige is langzamerhand weg, ik heb me online in die periode vermaakt op een vriendschapssite en nieuwe contacten gevonden langs die weg en wil nu een definitieve boost geven aan mijn kunstloopbaan. Weer oppakken waar ik met enkele dingen heel even tijdelijk gestopt was. En: met voldoening denken aan dat wat ik bereikt heb. Twee gezonde kinderen die hoog terechtgekomen zijn op school, leuke vrienden hebben, eerste successen met mijn kunst en handel. En duik nu het Koninginnendaggedruis in.
Ilse 30042010
