Samenzijn is leuk maar het moet ook weer niet te gek worden. Als siamese tweeling heb je weinig keuze en kersverse stelletjes lijken ook bijkans met secondenlijm aan elkaar geplakt te zitten, maar ik twijfel er niet aan dat de meesten onder ons er uiteindelijk geen behoefte aan hebben 24/7 samen te zijn met de Significant Other, hoe gek je ook bent op elkaar. Nou zijn wij singles wel een beetje een apart slag volk aangezien we aan de ene kant bijna standaard in ons profiel vermelden behoefte te blijven houden aan Tijd Voor Onszelf, terwijl we die tijd ondertussen veelal al dan niet online doorbrengen met het zoeken naar iemand om vooral maar niet meer Alleen te zijn. En zo mis je dan dus af en toe iemand die je nog helemaal niet eens kent.
De natuur heeft ons maar mooi opgezadeld met die gelukshormonen. Ook ik ben een willoze slaaf van mijn lichaamseigen morfine. Ik zou er het liefst de hele dag in ronddobberen maar daarvoor moet je wel eerst iemand zien te vinden die zo vriendelijk is om op jouw Aan knopje te drukken. De ene dienst is de andere waard en met een beetje mazzel vormt dat het bindmiddel voor een aangenaam langdurig samenzijn.
Ik vind het bepaald geen onaangename gedachte om voor een gedeelte van mijn geestelijk welzijn afhankelijk te zijn van iemand die ik op mijn beurt gaarne een chronische glimlach bezorg. Alhoewel ik van mezelf al tien vingers en tenen heb voel ik me desondanks toch net iets completer als ik in de aangename wetenschap verkeer dat er Out There iemand is die ik meer dan gemiddeld leuk vind, en dat dat gevoel wederzijds is. Omgekeerd geredeneerd zou je ook kunnen zeggen dat ik in m’n 1tje blijkbaar zo af en toe iets mis, alle voor(oor)delen van het vrije blije singlebestaan ten spijt. Als je met z’n 2en het 1+1=3 gevoel hebt, is de grootste gemene deler als alleenstaande dan kleiner dan 1? Is het gevoel soms iets bijna tastbaars te missen een soort van fantoompijn?
De tijd dat je wel wijzer was dan aan anderen opbiechten dat je je toevlucht had genomen tot de man zkt. vrouw advertenties in de krant omdat je dan het label Wanhopig kreeg opgespijkerd hebben we gelukkig ver achter ons gelaten. Sterker nog, het is anno nu behoorlijk hip om terloops te vermelden op een datingsite te rond te flaneren, alwaar ook ik me presenteer als iemand die het prima voor elkaar heeft allemaal, maar het ‘wel leuk’ zou vinden iemand te vinden waarmee het klikt. Handen omhoog wie liever op een profiel reageert waarin zonder enig voorbehoud gewacht en gesmacht wordt op een ernstig gemiste soulmate. Inderdaad, niemand. Dat is geen kwestie van hard to get spelen, maar aanvoelen dat een relatie een aanvulling is van je leven en geen invulling. Niets menselijks is mij echter vreemd en al die tegeltjesspreukenwijsheid ten spijt kijk ik met enig ongeduld uit naar de dag dat ik een hele goede reden heb om me hier uit te schrijven.
Ook aan de binnenkant van mijn ogen bezien kan ik geen duidelijk beeld vormen van mijn match made in heaven. Soms meen ik flarden te herkennen in vrouwen die mijn pad kruizen; woordeloze blikken van verstandhouding die o zo veelzeggend kunnen zijn. Dat zijn de vluchtige momenten die vorm en inhoud geven aan het ongrijpbare gevoel dat er meer is dan alleen jezelf.
De natuur heeft ons maar mooi opgezadeld met die gelukshormonen. Ook ik ben een willoze slaaf van mijn lichaamseigen morfine. Ik zou er het liefst de hele dag in ronddobberen maar daarvoor moet je wel eerst iemand zien te vinden die zo vriendelijk is om op jouw Aan knopje te drukken. De ene dienst is de andere waard en met een beetje mazzel vormt dat het bindmiddel voor een aangenaam langdurig samenzijn.
Ik vind het bepaald geen onaangename gedachte om voor een gedeelte van mijn geestelijk welzijn afhankelijk te zijn van iemand die ik op mijn beurt gaarne een chronische glimlach bezorg. Alhoewel ik van mezelf al tien vingers en tenen heb voel ik me desondanks toch net iets completer als ik in de aangename wetenschap verkeer dat er Out There iemand is die ik meer dan gemiddeld leuk vind, en dat dat gevoel wederzijds is. Omgekeerd geredeneerd zou je ook kunnen zeggen dat ik in m’n 1tje blijkbaar zo af en toe iets mis, alle voor(oor)delen van het vrije blije singlebestaan ten spijt. Als je met z’n 2en het 1+1=3 gevoel hebt, is de grootste gemene deler als alleenstaande dan kleiner dan 1? Is het gevoel soms iets bijna tastbaars te missen een soort van fantoompijn?
De tijd dat je wel wijzer was dan aan anderen opbiechten dat je je toevlucht had genomen tot de man zkt. vrouw advertenties in de krant omdat je dan het label Wanhopig kreeg opgespijkerd hebben we gelukkig ver achter ons gelaten. Sterker nog, het is anno nu behoorlijk hip om terloops te vermelden op een datingsite te rond te flaneren, alwaar ook ik me presenteer als iemand die het prima voor elkaar heeft allemaal, maar het ‘wel leuk’ zou vinden iemand te vinden waarmee het klikt. Handen omhoog wie liever op een profiel reageert waarin zonder enig voorbehoud gewacht en gesmacht wordt op een ernstig gemiste soulmate. Inderdaad, niemand. Dat is geen kwestie van hard to get spelen, maar aanvoelen dat een relatie een aanvulling is van je leven en geen invulling. Niets menselijks is mij echter vreemd en al die tegeltjesspreukenwijsheid ten spijt kijk ik met enig ongeduld uit naar de dag dat ik een hele goede reden heb om me hier uit te schrijven.
Ook aan de binnenkant van mijn ogen bezien kan ik geen duidelijk beeld vormen van mijn match made in heaven. Soms meen ik flarden te herkennen in vrouwen die mijn pad kruizen; woordeloze blikken van verstandhouding die o zo veelzeggend kunnen zijn. Dat zijn de vluchtige momenten die vorm en inhoud geven aan het ongrijpbare gevoel dat er meer is dan alleen jezelf.
