De blog van Palonneke raakte me. Ik vind haar keus om te stoppen met zoeken moedig. Wanneer geef je op? Hoe lang blijf je proberen? Heeft iedereen niet steeds de neiging om tóch nog even door te lopen naar de volgende hoek? Hij zou daar maar nét staan…

Ook ik ga alweer een tijdje mee op datingsites. Zonder succes uiteraard, want anders liep ik hier niet meer rond. Het gaat in golven. Soms heb ik er een tijdje schoon genoeg van, maar altijd keer ik weer terug. Ik geef niet makkelijk op als ik iets wil. Een tijd lang vond ik het single bestaan prettig, maar inmiddels niet meer. En dus ga ik recht op mijn doel af: op zoek naar een vent. En waar is een concentratie van beschikbare heren te vinden? Juist, op datingsites. Ik zoek en zoek. Heb ergens tussen de twintig en dertig mannen daadwerkelijk ontmoet. Zonder resultaat. Maar ik blijf zoeken, geef niet op.

Is dat karakter? Ik denk van niet. Ik ben als een blind paard aan het rondrennen, met het idee dat als ik maar hard en lang genoeg ren, ik mijn doel wel bereik. Is het niet veel moediger om stil te staan en bij jezelf te rade te gaan waarom je niet vindt wat je zoekt? In al die ontmoetingen die ik had met mannen was maar één constante: ikzelf. Ik kan moeilijk al die mannen de schuld geven dat het niet lukt om hém te vinden.

En toch, stilstaan, ik durf het niet. Het klinkt eng. Dan moet ik me in mezelf gaan verdiepen. Dat is confronterend en het kost tijd. Ik wil helemaal niet bij mezelf te rade gaan. Ik wil een man en wel nú. En dus heeft Marjelle alweer met twee mannen mailcontact en met een derde bijna een afspraak. De volgende hoek, daar zou hij toch kunnen staan?