In Intermediair stond vorige week een artikel onder de kop “Per ongeluk kinderloos”. Wat blijkt, veel vrouwen denken tot hun een-twee-drieënveertigste nog wel aan een kind te kunnen komen. Statistisch gezien is die kans echter minder dan 1 procent. En dat gaat heel snel: vanaf 35 jaar is de kans nog 65 procent om drie jaar later al gedaald te zijn tot 40 procent. En ben je 40 of ouder… vergeet het maar.
Daar sta je dan als vrouw van in de veertig, carrière op hoogtepunt, lichaam in perfecte conditie, persoonlijke ontwikkeld tot het hoogste niveau, klaar voor de Boogaboo Frog en de Olvarit… ondanks veel oefenen geen resultaat. Wat nu, vraagt deze 42 jarige met kinderwens.
“Hallo Willem”, hoor ik je denken, “jij bent een man. Voor jou gelden die getallen niet.” Nee, dat klopt. Theoretisch gezien niet. Maar deze cijfers betekenen voor mijn kinderwens wel dat ik op zoek moet naar een relatie met een vrouw van bij voorkeur onder de 35. Want je wilt elkaar nog wel een beetje ontdekken voordat je daadwerkelijk de poging gaat doen zwanger te worden.
Onder de 35… ik heb nog nooit iets gehad met iemand die 8 jaar jonger is. Hoewel ik de laatste tijd soms jongere vrouwen ontmoet, mijn serieuze relaties waren en zijn voor een groot deel met vrouwen ouder dan ik. En dat is me altijd goed bevallen. Je deelt de jaren tachtig, de eerste druk van Kruistocht in Spijkerbroek en je kent allebei het Gouden Stuiverlied.
Nu is die kennis niet zaligmakend, maar ik heb mannen die rond hun veertigste opeens scheiden om met een vijfentwintigjarige huppeltut met hipster te hokken nooit zo goed begrepen. Haar beleving is toch bijna een generatie anders. Zij kan zich nauwelijks een wereld zonder computer, GSM en internet voorstellen. Zij weet niet hoe een koude oorlog voelt en ze weet al helemaal niet hoe weldadig het was om geen commerciële televisie te hebben.
Maar goed, daar komen we wel overheen. Om mijn eigen kinderwens serieus werkelijkheid te doen worden, ben ik verplicht te daten met jonge vrouwen. (Vanaf deze plek alvast een grote sorry aan mijn leeftijdgenoten. Het ligt absoluut niet aan jullie, integendeel: it’s not you, it’s biology)
Ik stuurde persoonlijke berichten naar leuke vrouwen onder de 35. Het resultaat: nada, noppes, niente. Ik kreeg meestal niets terug, soms een ‘geen interesse’-berichtje en een enkele keer een persoonlijk bericht met de pijnlijke woorden dat ze toch voor jonger gaan. En dat was dan alleen bij profielen zonder leeftijdslot…
Maar opeens kwam de uitzondering. Een vrouw van 34. Met kinderwens. En bij mij uit de buurt. Zij wilde mij wel leren kennen. Voor het eerst was ik zenuwachtig, toen ik op haar wachtte in het café voor koffie. We hadden weinig gemaild, maar op basis van haar profiel en berichten had ik een goed gevoel overgehouden. En dat kwam ook allemaal uit. Ze was mooi, interessant, slim, had veel te vertellen en beoefende intrigerende hobby’s. Al snel gingen we de diepte in en deelden levenslessen. De tijd vloog om. Toen ze wegrende naar de tram, riepen we naar elkaar: “We mailen.”
De volgende dag kreeg ik bericht. “Ik vond het erg gezellig. Leuk gesprek en ik heb me prima vermaakt! En ik zie zeker overeenkomsten. Dit gezegd hebbende, heb ik echter ook geconstateerd dat ‘De Klik’ die nodig is om het meer dan een leuk contact te laten worden er van mijn kant niet is.”
Ouch, was ik toch te oud? Of gewoon niet … genoeg?
Ik berustte en schreef haar een laatste mail vol gelukswensen voor haar toekomst, met man en kind(eren). En ik gaf haar nog een tip mee: “Zoek niet alleen naar de onmiddellijke ‘Klik’. Soms zit de klik dieper verborgen en moet hij eerst ont-wikkeld worden voordat je hem vindt. Maar geloof me, dat kan een bijzondere zoektocht zijn...”
Daar sta je dan als vrouw van in de veertig, carrière op hoogtepunt, lichaam in perfecte conditie, persoonlijke ontwikkeld tot het hoogste niveau, klaar voor de Boogaboo Frog en de Olvarit… ondanks veel oefenen geen resultaat. Wat nu, vraagt deze 42 jarige met kinderwens.
“Hallo Willem”, hoor ik je denken, “jij bent een man. Voor jou gelden die getallen niet.” Nee, dat klopt. Theoretisch gezien niet. Maar deze cijfers betekenen voor mijn kinderwens wel dat ik op zoek moet naar een relatie met een vrouw van bij voorkeur onder de 35. Want je wilt elkaar nog wel een beetje ontdekken voordat je daadwerkelijk de poging gaat doen zwanger te worden.
Onder de 35… ik heb nog nooit iets gehad met iemand die 8 jaar jonger is. Hoewel ik de laatste tijd soms jongere vrouwen ontmoet, mijn serieuze relaties waren en zijn voor een groot deel met vrouwen ouder dan ik. En dat is me altijd goed bevallen. Je deelt de jaren tachtig, de eerste druk van Kruistocht in Spijkerbroek en je kent allebei het Gouden Stuiverlied.
Nu is die kennis niet zaligmakend, maar ik heb mannen die rond hun veertigste opeens scheiden om met een vijfentwintigjarige huppeltut met hipster te hokken nooit zo goed begrepen. Haar beleving is toch bijna een generatie anders. Zij kan zich nauwelijks een wereld zonder computer, GSM en internet voorstellen. Zij weet niet hoe een koude oorlog voelt en ze weet al helemaal niet hoe weldadig het was om geen commerciële televisie te hebben.
Maar goed, daar komen we wel overheen. Om mijn eigen kinderwens serieus werkelijkheid te doen worden, ben ik verplicht te daten met jonge vrouwen. (Vanaf deze plek alvast een grote sorry aan mijn leeftijdgenoten. Het ligt absoluut niet aan jullie, integendeel: it’s not you, it’s biology)
Ik stuurde persoonlijke berichten naar leuke vrouwen onder de 35. Het resultaat: nada, noppes, niente. Ik kreeg meestal niets terug, soms een ‘geen interesse’-berichtje en een enkele keer een persoonlijk bericht met de pijnlijke woorden dat ze toch voor jonger gaan. En dat was dan alleen bij profielen zonder leeftijdslot…
Maar opeens kwam de uitzondering. Een vrouw van 34. Met kinderwens. En bij mij uit de buurt. Zij wilde mij wel leren kennen. Voor het eerst was ik zenuwachtig, toen ik op haar wachtte in het café voor koffie. We hadden weinig gemaild, maar op basis van haar profiel en berichten had ik een goed gevoel overgehouden. En dat kwam ook allemaal uit. Ze was mooi, interessant, slim, had veel te vertellen en beoefende intrigerende hobby’s. Al snel gingen we de diepte in en deelden levenslessen. De tijd vloog om. Toen ze wegrende naar de tram, riepen we naar elkaar: “We mailen.”
De volgende dag kreeg ik bericht. “Ik vond het erg gezellig. Leuk gesprek en ik heb me prima vermaakt! En ik zie zeker overeenkomsten. Dit gezegd hebbende, heb ik echter ook geconstateerd dat ‘De Klik’ die nodig is om het meer dan een leuk contact te laten worden er van mijn kant niet is.”
Ouch, was ik toch te oud? Of gewoon niet … genoeg?
Ik berustte en schreef haar een laatste mail vol gelukswensen voor haar toekomst, met man en kind(eren). En ik gaf haar nog een tip mee: “Zoek niet alleen naar de onmiddellijke ‘Klik’. Soms zit de klik dieper verborgen en moet hij eerst ont-wikkeld worden voordat je hem vindt. Maar geloof me, dat kan een bijzondere zoektocht zijn...”
