"Ik stop ermee. Ik schrijf me uit. Het is leuk geweest."
Woest klonk ze. Ze belde me, de woorden schoten bijna door de telefoon. Ik voelde haar adrenaline via mijn GSM. Ze had het gevoel maar net het vege lijf gered te hebben. "Wat een enge man! Ik ben echt weggerend."
"Waar ben je nu?", vroeg ik.
"In de ijssalon verderop. Ik probeer hier even op adem te komen."
Op mijn vraag wat er precies gebeurd was, barstte ze los: "Het was zo eng, Willem. Je weet, ik ben net begonnen met daten en heb geen zin in lange e-mails. Gewoon, meteen afspreken, dan weet je wat je aan elkaar hebt. Jij en ik hebben ook niet lang gemaild en dat ging goed. Was zelfs hartstikke leuk, zeker voor een eerste date. Ik dacht, dat doe ik nog een keer. Maar wat een creep."
"Wat deden jullie?"
"Niets. Gelukkig niet zeg. Hij zat maar om zich heen te kijken. Er was niemand anders die maar vagelijk op mijn date leek. Alleen deze vent. Oh man, je had hem moeten zien. Hij leek wel een zwerver, met zo'n vieze baard en lange grijze gribus jas."
"Maar weet je zeker dat het je date was?"
"Wie moest het anders zijn? Ik zat al een kwartier te wachten. Er was niemand anders en hij keek de hele tijd om zich heen. Ik weet zeker dat hij het was... maar dit was mooi de laatste keer. Ik zoek mijn oude vrienden wel weer op. Dit wil ik niet nog eens meemaken."
“Waar is hij nu?”
“Weet ik niet. Ik hoop nog op dezelfde plek. Hij zal me toch niet gevolgd zijn?”
Een week lang hoorde ik niets van haar. Ik stuurde mailtjes en sms’jes maar het bleef stil. Ook op Match4Me zag ik haar niet on-line. Ik begon me nu toch echt zorgen te maken. Ze zou toch niet.... Pas een week later kreeg ik haar weer aan de telefoon. Ze klonk rustiger dit keer. Was een paar dagen weg geweest. Ik vroeg haar naar haar zwerver. Ze begon hard te lachen.
"Ik was nog niet thuis of ik had al een berichtje. Het klonk heel bezorgd. Mijn date had de hele tijd rondjes gereden maar kon het café niet vinden. Uiteindelijk heeft hij de weg gevraagd aan de enige persoon in de buurt: een man met baard en lange grijze jas. Daar zat ie volgens mij koffie mee te drinken toen hij me belde en vroeg of ik nog wilde komen."
"En?"
"Ik ben toch maar thuisgebleven."
Woest klonk ze. Ze belde me, de woorden schoten bijna door de telefoon. Ik voelde haar adrenaline via mijn GSM. Ze had het gevoel maar net het vege lijf gered te hebben. "Wat een enge man! Ik ben echt weggerend."
"Waar ben je nu?", vroeg ik.
"In de ijssalon verderop. Ik probeer hier even op adem te komen."
Op mijn vraag wat er precies gebeurd was, barstte ze los: "Het was zo eng, Willem. Je weet, ik ben net begonnen met daten en heb geen zin in lange e-mails. Gewoon, meteen afspreken, dan weet je wat je aan elkaar hebt. Jij en ik hebben ook niet lang gemaild en dat ging goed. Was zelfs hartstikke leuk, zeker voor een eerste date. Ik dacht, dat doe ik nog een keer. Maar wat een creep."
"Wat deden jullie?"
"Niets. Gelukkig niet zeg. Hij zat maar om zich heen te kijken. Er was niemand anders die maar vagelijk op mijn date leek. Alleen deze vent. Oh man, je had hem moeten zien. Hij leek wel een zwerver, met zo'n vieze baard en lange grijze gribus jas."
"Maar weet je zeker dat het je date was?"
"Wie moest het anders zijn? Ik zat al een kwartier te wachten. Er was niemand anders en hij keek de hele tijd om zich heen. Ik weet zeker dat hij het was... maar dit was mooi de laatste keer. Ik zoek mijn oude vrienden wel weer op. Dit wil ik niet nog eens meemaken."
“Waar is hij nu?”
“Weet ik niet. Ik hoop nog op dezelfde plek. Hij zal me toch niet gevolgd zijn?”
Een week lang hoorde ik niets van haar. Ik stuurde mailtjes en sms’jes maar het bleef stil. Ook op Match4Me zag ik haar niet on-line. Ik begon me nu toch echt zorgen te maken. Ze zou toch niet.... Pas een week later kreeg ik haar weer aan de telefoon. Ze klonk rustiger dit keer. Was een paar dagen weg geweest. Ik vroeg haar naar haar zwerver. Ze begon hard te lachen.
"Ik was nog niet thuis of ik had al een berichtje. Het klonk heel bezorgd. Mijn date had de hele tijd rondjes gereden maar kon het café niet vinden. Uiteindelijk heeft hij de weg gevraagd aan de enige persoon in de buurt: een man met baard en lange grijze jas. Daar zat ie volgens mij koffie mee te drinken toen hij me belde en vroeg of ik nog wilde komen."
"En?"
"Ik ben toch maar thuisgebleven."
