“Hoi, ik ben geïnteresseerd in jou! Merel”
Het was het kortste berichtje dat ik ooit heb gekregen. Maar wie kort wil, kan korter krijgen: “Wat leuk! Willem”, schreef ik terug en liet het daar verder bij. Haar profiel was niet superkort, maar zeker niet uitgebreid. Hobby’s werden vermeld, maar geen favoriete boeken of films. Wel waren er wat foto’s.
Op mijn mail kwam geen reactie terug. Ik verdacht haar ervan een schot hagel afgevuurd te hebben naar een heleboel mannen om te zien wat er zou gebeuren. Nu, daar ben ik niet van en liet haar even links liggen.
Later die avond zag ik haar toevallig in het lijstje online leden staan. Ik klikte nog eens op het profiel. Ze was beschikbaar voor een 1-op-1 chat.
Ik houd erg van chatten. Vind het een mooie en snelle manier om gedachten uit te wisselen en te zien met wat voor type je hebt te maken. Schrijft ze snel en makkelijk? Is ze spitsvondig? Maakt ze veel taalfouten? Chatten leert je een heleboel en ik ben nog nooit teleurgesteld geraakt in de dates die ik alleen met chatten had leren kennen.
Dus ik startte de chat en schreef: “Wat wil je weten van me?” Het duurde een lange tijd voordat ze reageerde. Toen de reactie kwam stond rechtsonder in mijn scherm: “Ik houd niet zo van chatten, ben meer van bellen.”
Ik houd erg van bellen. Vind het een mooie en snelle manier om gedachten uit te wisselen en te horen met wat voor type je hebt te maken. Praat ze snel en makkelijk? Is ze spitsvondig? Hoe klinkt haar stem en vooral haar lach? Heeft ze een accent? Bellen leert je een heleboel en ik ben nog nooit teleurgesteld geraakt in dates die ik alleen met bellen heb leren kennen.
Dus ik chatte haar mijn telefoonnummer. Per omgaande verscheen de hare in beeld. De conversatie verstomde.
Wat nu? Wie neemt het initiatief? Moet ik bellen, of moet zij bellen? Zij had het eerste berichtje geschreven. Maar ik was met de chat begonnen. Dus was zij weer aan de beurt om te bellen. Maar dat gebeurde niet. En ik was toch wel nieuwsgierig. Enfin, om een einde te maken aan het malen van mijn gedachten, belde ik haar nummer.
“Hallo, met Merel”, zei de stem aan de andere kant.
Anderhalf uur later legde ik met spijt de telefoon neer. Het had van mij nog uren mogen duren, maar anders dan ik was Merel geen nachtuil. “Ik ga morgenochtend voor zonsopgang naar futen kijken in het natuurgebied hier vlakbij. Hun paringsdans is iets heel bijzonders. Waarom ga je niet mee?”
Dat laatste vroeg ze - helaas - niet, maar glimlachend dacht ik aan de futen. Wat moet dat mooi zijn om ’s morgens vroeg samen hun paringsdans te bewonderen. In mijn hoofd kwamen de meest fantastische beelden naar boven. Ik schudde snel mijn hoofd leeg maar bedacht nog net: Wanneer zouden Merel en ik gaan 'vogelen'?
Het was het kortste berichtje dat ik ooit heb gekregen. Maar wie kort wil, kan korter krijgen: “Wat leuk! Willem”, schreef ik terug en liet het daar verder bij. Haar profiel was niet superkort, maar zeker niet uitgebreid. Hobby’s werden vermeld, maar geen favoriete boeken of films. Wel waren er wat foto’s.
Op mijn mail kwam geen reactie terug. Ik verdacht haar ervan een schot hagel afgevuurd te hebben naar een heleboel mannen om te zien wat er zou gebeuren. Nu, daar ben ik niet van en liet haar even links liggen.
Later die avond zag ik haar toevallig in het lijstje online leden staan. Ik klikte nog eens op het profiel. Ze was beschikbaar voor een 1-op-1 chat.
Ik houd erg van chatten. Vind het een mooie en snelle manier om gedachten uit te wisselen en te zien met wat voor type je hebt te maken. Schrijft ze snel en makkelijk? Is ze spitsvondig? Maakt ze veel taalfouten? Chatten leert je een heleboel en ik ben nog nooit teleurgesteld geraakt in de dates die ik alleen met chatten had leren kennen.
Dus ik startte de chat en schreef: “Wat wil je weten van me?” Het duurde een lange tijd voordat ze reageerde. Toen de reactie kwam stond rechtsonder in mijn scherm: “Ik houd niet zo van chatten, ben meer van bellen.”
Ik houd erg van bellen. Vind het een mooie en snelle manier om gedachten uit te wisselen en te horen met wat voor type je hebt te maken. Praat ze snel en makkelijk? Is ze spitsvondig? Hoe klinkt haar stem en vooral haar lach? Heeft ze een accent? Bellen leert je een heleboel en ik ben nog nooit teleurgesteld geraakt in dates die ik alleen met bellen heb leren kennen.
Dus ik chatte haar mijn telefoonnummer. Per omgaande verscheen de hare in beeld. De conversatie verstomde.
Wat nu? Wie neemt het initiatief? Moet ik bellen, of moet zij bellen? Zij had het eerste berichtje geschreven. Maar ik was met de chat begonnen. Dus was zij weer aan de beurt om te bellen. Maar dat gebeurde niet. En ik was toch wel nieuwsgierig. Enfin, om een einde te maken aan het malen van mijn gedachten, belde ik haar nummer.
“Hallo, met Merel”, zei de stem aan de andere kant.
Anderhalf uur later legde ik met spijt de telefoon neer. Het had van mij nog uren mogen duren, maar anders dan ik was Merel geen nachtuil. “Ik ga morgenochtend voor zonsopgang naar futen kijken in het natuurgebied hier vlakbij. Hun paringsdans is iets heel bijzonders. Waarom ga je niet mee?”
Dat laatste vroeg ze - helaas - niet, maar glimlachend dacht ik aan de futen. Wat moet dat mooi zijn om ’s morgens vroeg samen hun paringsdans te bewonderen. In mijn hoofd kwamen de meest fantastische beelden naar boven. Ik schudde snel mijn hoofd leeg maar bedacht nog net: Wanneer zouden Merel en ik gaan 'vogelen'?
