Soms zou het goed zijn als je eens flink door mekaar gerammeld zou worden. Gewoon weer even op je plek gezet. In het hier en nu: je bent nodig! Dat is meteen zo ongeveer mijn droombeeld van de ideale relatie: Ik heb de ander nodig om mij er steeds opnieuw van te doordringen dat ik nodig ben en omgekeerd.

Natuurlijk, mag hij ook uitwaaieren… - zolang hij maar niks aanraakt - en als hij het maar niet flikt om anderen meer nodig te hebben dan mij. Of stel dat het mij overkomt dat ik wanhopig verlang naar iemand anders, terwijl ik bij hem ben. Wat een ramp!

Single zijn is zo gek nog niet… - zolang er maar wel wat aan te raken valt - maar ’t moet wel overzichtelijk blijven. Ik zie al gauw door de bomen van (mogelijk te ontmoeten) kerels het bos niet meer. En ook dan moet ik er niet aan denken dat ik me bij de één, in gedachten bezig houd met de ander… of dat die ene niet echt de indruk wekt, dat hij er op dat moment voor mij is. Help!

Ineens hoor ik uit de dampende badkamer een puberstem roepen: “Maham, kun je me even een handdoek geven?” “Is dat nou nodig…,” roep ik enigszins geprikkeld terug, geen zin om me in mijn mijmering te laten verstoren, “…kun je die zelf niet pakken…?” Staat dat arme kind daar, druipend achter de badkamerdeur.

Wie rammelt mij op zo’n moment door elkaar? Dat moet ik nodig zelf maar eens doen!