Ik heb verkeerd met een econome die als lijfspreuk had: `alles is economie'.
Mussen en mezen kon ze niet uit elkaar houden, een nestje zwaluwen waar ik haar op attenteerde, werd machinaal bekeken en een rondje bos was maar een enge bedoening: snel terug naar Keynes en de multiplier. De natuur viel blijkbaar niet onder het adagium.
Milieubewustzijn werd wel nog wel gememoreerd, maar de lampen bleven bij vertrek lustig branden.
Omgang met schaarste is de basis van de economie en verstandig omgaan met energie inmiddels van vitaal belang. Dit was bij uitstek de plek waar het begrepen moest worden, maar werd in praktische zin niet verstaan.
Staat economie als menswetenschap van prille makelij niet te ver af van machtige onwrikbare natuurwetten gelijk mijn econome van de vogeltjes?
Een uitspraak als `alles is economie' is van een van haar vak vervulde te begrijpen, maar wordt door de aarde allang ontkend of is door haar zelfs nooit begrepen en in mijn ogen een illustratie van de zelfoverschatting waaraan de luxe aap genaamd `mens' lijdt. Verdwijnen wij dan de economie met ons en de aarde knippert nog niet met de ogen.
Er zal geen standaard bestaan van `de econoom' of `belegger' (economisch geïnteresseerde in engere zin), maar beide zullen bij falen toch veeleer klaarstaan met een spuit olie om een uit zijn voegen gegroeide machinerie gaande te houden in plaats van de spaak in het wiel te laten onder het motto: `zo is het genoeg geweest'.
Wellicht dat dwarsliggers als Griekenland en in de toekomst misschien nog andere landen tegen wil en dank die functie vervullen en uit de scheefgroei terug leiden naar de chaos van het begin waarbij economie als een zichzelf in stand houdend monstrum (denk aan de beleggers die van roulettetafel naar roulettetafel rennen waarbij iedere volgende weer vermolmder blijkt te zijn) wordt afgetakeld en wij allen, de economen voorop, bankroet terug moeten op onze knieën in aanbidding voor de aarde. Waarmee we onze plaats weer leren kennen en, verlost van beursgeleuter, aan iets leukers kunnen gaan bouwen waarbij Ramses Shaffy vanaf de steigers galmt:
`De wereld heeft mij failliet verklaard, ik heb me nog nooit zo licht en goed gevoeld als nu ....'
Mussen en mezen kon ze niet uit elkaar houden, een nestje zwaluwen waar ik haar op attenteerde, werd machinaal bekeken en een rondje bos was maar een enge bedoening: snel terug naar Keynes en de multiplier. De natuur viel blijkbaar niet onder het adagium.
Milieubewustzijn werd wel nog wel gememoreerd, maar de lampen bleven bij vertrek lustig branden.
Omgang met schaarste is de basis van de economie en verstandig omgaan met energie inmiddels van vitaal belang. Dit was bij uitstek de plek waar het begrepen moest worden, maar werd in praktische zin niet verstaan.
Staat economie als menswetenschap van prille makelij niet te ver af van machtige onwrikbare natuurwetten gelijk mijn econome van de vogeltjes?
Een uitspraak als `alles is economie' is van een van haar vak vervulde te begrijpen, maar wordt door de aarde allang ontkend of is door haar zelfs nooit begrepen en in mijn ogen een illustratie van de zelfoverschatting waaraan de luxe aap genaamd `mens' lijdt. Verdwijnen wij dan de economie met ons en de aarde knippert nog niet met de ogen.
Er zal geen standaard bestaan van `de econoom' of `belegger' (economisch geïnteresseerde in engere zin), maar beide zullen bij falen toch veeleer klaarstaan met een spuit olie om een uit zijn voegen gegroeide machinerie gaande te houden in plaats van de spaak in het wiel te laten onder het motto: `zo is het genoeg geweest'.
Wellicht dat dwarsliggers als Griekenland en in de toekomst misschien nog andere landen tegen wil en dank die functie vervullen en uit de scheefgroei terug leiden naar de chaos van het begin waarbij economie als een zichzelf in stand houdend monstrum (denk aan de beleggers die van roulettetafel naar roulettetafel rennen waarbij iedere volgende weer vermolmder blijkt te zijn) wordt afgetakeld en wij allen, de economen voorop, bankroet terug moeten op onze knieën in aanbidding voor de aarde. Waarmee we onze plaats weer leren kennen en, verlost van beursgeleuter, aan iets leukers kunnen gaan bouwen waarbij Ramses Shaffy vanaf de steigers galmt:
`De wereld heeft mij failliet verklaard, ik heb me nog nooit zo licht en goed gevoeld als nu ....'
