Ze zeggen weleens: ‘om een liefdesrelatie met iemand aan te kunnen gaan, moet je eerst van jezelf houden.’ Dat is ook tegen mij gezegd, toen ik zo rond m’n dertigste nog stéééééds de ware niet gevonden had. Lekker opbeurend! Ik heb die opmerking nooit helemaal begrepen en daar wil ik het dan nu weleens ‘met jullie’ over hebben.
Niet houden van jezelf, wat is dat nou? Je kunt ontevreden zijn over jezelf, omdat je bijvoorbeeld een poos je tijd hebt lopen verdoen voor je gevoel; of dat je ongenoegens te lang hebt opgepot en niet met anderen hebt durven delen; of ze misschien hebt lopen wegvreten, met alle onaangename uiterlijke gevolgen van dien; of je schor hebt gerookt, of je klem hebt gezopen, dat je ervan stinkt; stelselmatig onaardig hebt gedaan.. of iets dergelijks. Maar als je dan eenmaal voor jezelf erkent dat je niet lekker bezig bent, dan is aanpak en verbetering toch nabij? Dan komt het met de tevredenheid vanzelf weer in orde en kan de flirt met het leven zijn gang weer gaan!
Niet houden van jezelf gaat wel even een stap verder. Dat is nogal fundamenteel. Het moet een tamelijk ingewikkelde levenshouding zijn. Je zal maar rondlopen en constant een hekel hebben aan jezelf. Oh, het zal ongetwijfeld voorkomen. Behoorlijk onoplosbaar lijkt mij dat.
Maar betekent ‘niet houden van’ dan per definitie: een hekel hebben aan? Natuurlijk niet. Ik heb geen hekel aan alle mensen van wie ik niet hou, daar sta ik gewoon neutraal en open tegenover. Dus als ik -als dater- niet van mijzelf hou, dan is er altijd nog de mogelijkheid dat ik neutraal en open tegenover mijzelf sta! Invulbaar, ontwikkelbaar, verwonderend. Een prachtige levenshouding, toch! Prima houding ook, als je in een nieuwe relatie wilt stappen. Hoe oud je ook bent. Dan laat ik het volledig aan die ander over om van mij te houden…
Kijk en daar gaan we dan weer. Levenswijsheid nr. 2: ‘je moet niet van de ander afhankelijk zijn.’ Heb ik ook nooit begrepen. Ik ben absoluut gelukkiger als de vonken er van afspatten, samen met die ander. Dat je helemaal uit je dak kan gaan, bij die ander. Dat je weer en wind bij elkaar kan afreageren in een spel van intimiteit en afstoten, van inleven en uitpraten. En dat je bij elkaar tot rust komt.
Als je dat geluk kwijtraakt, of er onvervuld naar verlangt, dan is het al met al misschien toch prettig.. moet ik toegeven.. als je van jezelf houdt, als veilige basis om op terug te vallen. Een neutrale en open houding ten opzichte van jezelf is in die pijnlijke gevallen wat magertjes, om er bovenop te komen of je staande te houden.
Maar, hoe doe je dat: houden van jezelf? Hoe uit je dat? Hoe sla je de arm om je eigen schouder? Ik wíl het gewoon niet begrijpen. Laat het alsjeblieft aan een ander over om die arm om jouw schouder te slaan.
Komen we op levenswijsheid nr. 3: 'wat gij wilt dat met u gebeurt, voel dat een ander daar ook om zeurt!' Sla jouw arm om de ander! Doe het, vandaag nog!
Niet houden van jezelf, wat is dat nou? Je kunt ontevreden zijn over jezelf, omdat je bijvoorbeeld een poos je tijd hebt lopen verdoen voor je gevoel; of dat je ongenoegens te lang hebt opgepot en niet met anderen hebt durven delen; of ze misschien hebt lopen wegvreten, met alle onaangename uiterlijke gevolgen van dien; of je schor hebt gerookt, of je klem hebt gezopen, dat je ervan stinkt; stelselmatig onaardig hebt gedaan.. of iets dergelijks. Maar als je dan eenmaal voor jezelf erkent dat je niet lekker bezig bent, dan is aanpak en verbetering toch nabij? Dan komt het met de tevredenheid vanzelf weer in orde en kan de flirt met het leven zijn gang weer gaan!
Niet houden van jezelf gaat wel even een stap verder. Dat is nogal fundamenteel. Het moet een tamelijk ingewikkelde levenshouding zijn. Je zal maar rondlopen en constant een hekel hebben aan jezelf. Oh, het zal ongetwijfeld voorkomen. Behoorlijk onoplosbaar lijkt mij dat.
Maar betekent ‘niet houden van’ dan per definitie: een hekel hebben aan? Natuurlijk niet. Ik heb geen hekel aan alle mensen van wie ik niet hou, daar sta ik gewoon neutraal en open tegenover. Dus als ik -als dater- niet van mijzelf hou, dan is er altijd nog de mogelijkheid dat ik neutraal en open tegenover mijzelf sta! Invulbaar, ontwikkelbaar, verwonderend. Een prachtige levenshouding, toch! Prima houding ook, als je in een nieuwe relatie wilt stappen. Hoe oud je ook bent. Dan laat ik het volledig aan die ander over om van mij te houden…
Kijk en daar gaan we dan weer. Levenswijsheid nr. 2: ‘je moet niet van de ander afhankelijk zijn.’ Heb ik ook nooit begrepen. Ik ben absoluut gelukkiger als de vonken er van afspatten, samen met die ander. Dat je helemaal uit je dak kan gaan, bij die ander. Dat je weer en wind bij elkaar kan afreageren in een spel van intimiteit en afstoten, van inleven en uitpraten. En dat je bij elkaar tot rust komt.
Als je dat geluk kwijtraakt, of er onvervuld naar verlangt, dan is het al met al misschien toch prettig.. moet ik toegeven.. als je van jezelf houdt, als veilige basis om op terug te vallen. Een neutrale en open houding ten opzichte van jezelf is in die pijnlijke gevallen wat magertjes, om er bovenop te komen of je staande te houden.
Maar, hoe doe je dat: houden van jezelf? Hoe uit je dat? Hoe sla je de arm om je eigen schouder? Ik wíl het gewoon niet begrijpen. Laat het alsjeblieft aan een ander over om die arm om jouw schouder te slaan.
Komen we op levenswijsheid nr. 3: 'wat gij wilt dat met u gebeurt, voel dat een ander daar ook om zeurt!' Sla jouw arm om de ander! Doe het, vandaag nog!
