Ik had ze al talloze malen horen noemen en bij verzoek tot inspectie was er altijd een nukkig `NEE' geweest. Tot ik haar trof met dat kirrende lachje, de wat verlegen ogen en de zachte intonatie. 't Was om die reden misschien niet helemaal fair, want ze leek al te makkelijk te overreden, maar ik besloot mijn kans nog eens te wagen en vroeg: `mag ik?' Het was niet mijn meest discrete vraag en werd bij ingewilligd verzoek gevolgd door een dito daad, te vergelijken met het inzien van een dagboek.
Het is dat het niet in bezit is van een `ziel' (alhoewel we het het als westerse afspiegeling van Voodoo en Winti daar misschien toch een beetje mee willen bekleden), anders zou je compassie krijgen met de bestemming die gegeven wordt aan iets wat toch bedoeld is voor een pittige berg- of betoverende stadswandeling.
Want wat het aan inhoud prijsgaf! Een gebroken lipstick die in een duivelse tint slechts kon verkruimelen op de lippen, een spiegeltje vol breuken dat een gezicht slechts gemankeerd kon weergeven, een goedkoop vijltje om een gewond hart zo goed en kwaad als ging wat bij te werken, esoterische boeken om bij verlating dubieuze vergetelheid bij te vinden (ik hou niet van ál te zweverig), acht paar mannenogen die nog wat graag naar haar wilden kijken, maar nooit meer te zien zouden krijgen, een herinnering aan een paar voeten die ze ooit bijzonder mooi had gevonden (vreemde voorkeur), gehavende lingerie en de rugzak uitschuddend (ik doe mijn werk degelijk) zand van de verkeerde stranden, voldoende om een zandloper mee te vullen.
Sindsdien heb ik mijn nieuwsgierigheid met gemak weten te bedwingen; ik hoef ze niet meer in te zien, die rugzakjes. Het hele idee ervan is me tegen gaan staan, ook al omdat we het idee van een emotioneel opbergsysteem buiten het lichaam als vlooien hebben besprongen, toen het eenmaal geboren was. Iedereen wilde er een om zijn of haar verleden in onder te brengen. Ik niet; ik wilde er alleen maar eentje inzien, want wat was dat tóch, die fascinatie voor een stoffen onderkomen voor gebroken goederen en pijntjes? Volstond een boezem van het hart niet meer of een plekje onder de hypofyse?
Ik stel me zo voor dat alle rugzaktoeristen zich in een havenstad van allure verzamelen ... Le Havre, Oostende, Lissabon ... om van daar uit te varen naar een boorplatform dat van zijn oorspronkelijke bestemming is ontheven en dat ze opwacht met open armen. In een veelkleurig lint zullen ze zich omhoog slingeren langs de steile aluminium trappen en een circel vormen die het boorplatform omspant. Iemand die zich op de reis als leider heeft opgeworpen zal een teken geven en in snelle opeenvolging zullen ze te water worden gelaten in al hun verschijningsvormen: gebloemd, gevlekt, gepokt, gemazeld. En om beurten zullen ze opspatten bij neerkomen in het warme zeewater en verzinken tussen de tropische onderwaterflora en fauna. Er zullen wat tranen zijn, maar gelukkig ook veel gelach en na afloop zullen de lijven gezond gebruind tonen en de lasten verlicht zijn.
In de lucht hangt nog wat oliegeur van weleer, behorend tot het rugzakje van het platform zelf dat niet af te zinken valt.
Het is dat het niet in bezit is van een `ziel' (alhoewel we het het als westerse afspiegeling van Voodoo en Winti daar misschien toch een beetje mee willen bekleden), anders zou je compassie krijgen met de bestemming die gegeven wordt aan iets wat toch bedoeld is voor een pittige berg- of betoverende stadswandeling.
Want wat het aan inhoud prijsgaf! Een gebroken lipstick die in een duivelse tint slechts kon verkruimelen op de lippen, een spiegeltje vol breuken dat een gezicht slechts gemankeerd kon weergeven, een goedkoop vijltje om een gewond hart zo goed en kwaad als ging wat bij te werken, esoterische boeken om bij verlating dubieuze vergetelheid bij te vinden (ik hou niet van ál te zweverig), acht paar mannenogen die nog wat graag naar haar wilden kijken, maar nooit meer te zien zouden krijgen, een herinnering aan een paar voeten die ze ooit bijzonder mooi had gevonden (vreemde voorkeur), gehavende lingerie en de rugzak uitschuddend (ik doe mijn werk degelijk) zand van de verkeerde stranden, voldoende om een zandloper mee te vullen.
Sindsdien heb ik mijn nieuwsgierigheid met gemak weten te bedwingen; ik hoef ze niet meer in te zien, die rugzakjes. Het hele idee ervan is me tegen gaan staan, ook al omdat we het idee van een emotioneel opbergsysteem buiten het lichaam als vlooien hebben besprongen, toen het eenmaal geboren was. Iedereen wilde er een om zijn of haar verleden in onder te brengen. Ik niet; ik wilde er alleen maar eentje inzien, want wat was dat tóch, die fascinatie voor een stoffen onderkomen voor gebroken goederen en pijntjes? Volstond een boezem van het hart niet meer of een plekje onder de hypofyse?
Ik stel me zo voor dat alle rugzaktoeristen zich in een havenstad van allure verzamelen ... Le Havre, Oostende, Lissabon ... om van daar uit te varen naar een boorplatform dat van zijn oorspronkelijke bestemming is ontheven en dat ze opwacht met open armen. In een veelkleurig lint zullen ze zich omhoog slingeren langs de steile aluminium trappen en een circel vormen die het boorplatform omspant. Iemand die zich op de reis als leider heeft opgeworpen zal een teken geven en in snelle opeenvolging zullen ze te water worden gelaten in al hun verschijningsvormen: gebloemd, gevlekt, gepokt, gemazeld. En om beurten zullen ze opspatten bij neerkomen in het warme zeewater en verzinken tussen de tropische onderwaterflora en fauna. Er zullen wat tranen zijn, maar gelukkig ook veel gelach en na afloop zullen de lijven gezond gebruind tonen en de lasten verlicht zijn.
In de lucht hangt nog wat oliegeur van weleer, behorend tot het rugzakje van het platform zelf dat niet af te zinken valt.
