In bepaalde opzichten ben ik geen heel lieve vrouw. Er zijn dames zat, gelukkig maar, die een engelachtig geduld kunnen garanderen in de situatie die ik zo zal gaan beschrijven, en voor deze eigenschap koester ik een oprechte bewondering.
Lang, lang geleden, had ik een vriend. Hij woonde in Amsterdam, ik in Zoetermeer, en tijdens de weekenden bezochten wij elkaar, ik meen me te herinneren dat dat in het begin zo'n beetje om-en-om was..
Meestal arriveerde hij op een moment dat mijn kleintjes allang op een oor lagen, en geloof me, ik was dolverliefd op de man, en ik had dan de gehele voorafgaande week toegeleefd naar het moment waarop ik hem in mijn armen kon sluiten..
De man in kwestie was in mijn ogen erg sexy...hij had een prachtige stem, en hij kon heerlijk kreunen, zo van: "Aaaaaahooooohhhh".....heel zachtjes, in mijn oor. Deze klanken bezorgden mij het gevoel onweerstaanbaar te zijn, en nou ben ik van nature niet het type dat meteen door haar hoefjes zakt, maar op zo'n moment verweekte ik totaal...
Handenwringend, reikhalzend achter mijn keukenraam staande zag ik hem naderen, die eerste keer. Zijn lange, zwarte jas wapperend rond zijn slanke benen, zijn steile, jongensachtige haar opwaaiend in de avondlijke herfstbries.
Mijn creatieve muzikant, mijn onweerstaanbaar schrijvende journalist...
En ik opende mijn deur, sloeg mijn armen om zijn hals, trok hem naar binnen en snoof gulzig in zijn warme nek, ondertussen hongerig zijn zoute huid likkend...
Daar was hij dan, zomaar in mijn huis. Wat bofte ik toch!
Mijn vent!
En ik trok hem mijn kamer binnen, terwijl onze lippen zich vacuum zogen op elkaar...onze tongen zich in elkaar verstrengelden... rechtstreeks naar het denkbeeldige midden van mijn kleurige, zachte Jan des Bouvrietapijt, alwaar ik zijn jas van zijn schouders sjorde, en zijn handen, inmiddels weer vrij, zich koortsachtig een weg vogelden langs mijn sidderende lijf...
Degene die zich al lezend niet kan vereenzelvigen met mij, danwel met mijn vriend kent geen hartstocht.
Het hoeft dan ook geen betoog dat, terwijl mijn borsten zich in zijn maag drukten, en zijn slanke, sterke vingers zich in mijn billen groeven, uit zijn keel die kreun ontsnapte...die lange, weerloze, allesbelovende, prachtige, bloedgeile kreun: "Aaaaaaaahoooooohhh...."
Wat doet een vrouw die geraakt wordt door de scherpe pijlen van felle erotiek?
Ze smelt, ze opent zich, zacht, liquide en week....
Om, teneinde te doen wat haar te doen staat, zich als door een adder gebeten sidderend te verheffen, als een strijdvaardige amazone.....
Wat doet een vrouw die zich instinctmatig een fractie hervonden heeft?
Precies! Die doet een greep! Die vouwt een hunkerende hand tussen zijn benen.
Dat deed ik ook.
Maar.......
Okay, mijn vingertoppen voelden wat ze verwachtten: ballen. Maar mijn handpalm en mijn duim troffen, tegen alle onuitgesproken doch evolutionair onverbrekelijk streng verankerde wetten in achter de spijkerrits slechts een morsdood vogeltje aan.
Wordt vervolgd
Lang, lang geleden, had ik een vriend. Hij woonde in Amsterdam, ik in Zoetermeer, en tijdens de weekenden bezochten wij elkaar, ik meen me te herinneren dat dat in het begin zo'n beetje om-en-om was..
Meestal arriveerde hij op een moment dat mijn kleintjes allang op een oor lagen, en geloof me, ik was dolverliefd op de man, en ik had dan de gehele voorafgaande week toegeleefd naar het moment waarop ik hem in mijn armen kon sluiten..
De man in kwestie was in mijn ogen erg sexy...hij had een prachtige stem, en hij kon heerlijk kreunen, zo van: "Aaaaaahooooohhhh".....heel zachtjes, in mijn oor. Deze klanken bezorgden mij het gevoel onweerstaanbaar te zijn, en nou ben ik van nature niet het type dat meteen door haar hoefjes zakt, maar op zo'n moment verweekte ik totaal...
Handenwringend, reikhalzend achter mijn keukenraam staande zag ik hem naderen, die eerste keer. Zijn lange, zwarte jas wapperend rond zijn slanke benen, zijn steile, jongensachtige haar opwaaiend in de avondlijke herfstbries.
Mijn creatieve muzikant, mijn onweerstaanbaar schrijvende journalist...
En ik opende mijn deur, sloeg mijn armen om zijn hals, trok hem naar binnen en snoof gulzig in zijn warme nek, ondertussen hongerig zijn zoute huid likkend...
Daar was hij dan, zomaar in mijn huis. Wat bofte ik toch!
Mijn vent!
En ik trok hem mijn kamer binnen, terwijl onze lippen zich vacuum zogen op elkaar...onze tongen zich in elkaar verstrengelden... rechtstreeks naar het denkbeeldige midden van mijn kleurige, zachte Jan des Bouvrietapijt, alwaar ik zijn jas van zijn schouders sjorde, en zijn handen, inmiddels weer vrij, zich koortsachtig een weg vogelden langs mijn sidderende lijf...
Degene die zich al lezend niet kan vereenzelvigen met mij, danwel met mijn vriend kent geen hartstocht.
Het hoeft dan ook geen betoog dat, terwijl mijn borsten zich in zijn maag drukten, en zijn slanke, sterke vingers zich in mijn billen groeven, uit zijn keel die kreun ontsnapte...die lange, weerloze, allesbelovende, prachtige, bloedgeile kreun: "Aaaaaaaahoooooohhh...."
Wat doet een vrouw die geraakt wordt door de scherpe pijlen van felle erotiek?
Ze smelt, ze opent zich, zacht, liquide en week....
Om, teneinde te doen wat haar te doen staat, zich als door een adder gebeten sidderend te verheffen, als een strijdvaardige amazone.....
Wat doet een vrouw die zich instinctmatig een fractie hervonden heeft?
Precies! Die doet een greep! Die vouwt een hunkerende hand tussen zijn benen.
Dat deed ik ook.
Maar.......
Okay, mijn vingertoppen voelden wat ze verwachtten: ballen. Maar mijn handpalm en mijn duim troffen, tegen alle onuitgesproken doch evolutionair onverbrekelijk streng verankerde wetten in achter de spijkerrits slechts een morsdood vogeltje aan.
Wordt vervolgd
