Een foto bij een profiel vind ik, hoe oppervlakkig dat misschien ook klinkt, toch wel heel belangrijk. Als ik een mailtje krijg van iemand zonder profielfoto, dan reageer ik niet. Het gaat mij er echt niet om of iemand nou verschrikkelijk knap is, maar ik wil gewoon zien wat voor vlees ik in de kuip heb. Ik heb namelijk een keer meegemaakt dat ik heel leuk aan het chatten en mailen was met een jongeman waar ik dus geen foto van had gezien. Toen we elkaar eindelijk in levenden lijve ontmoetten, bleek de jongeman in werkelijkheid niet zo piep meer te zijn.
Dus nu kijk ik alleen naar profielen met foto. Zo simpel ligt dat nou gewoon. Foto’s zeggen soms ook al heel veel over iemands persoonlijkheid. Als het bijvoorbeeld foto’s zijn met alleen maar dronken feesttaferelen, dan hoef ik al niet meer. Of als het hele profiel volstaat met van die adrenalineshots, dan knap ik ook al snel af. Gewoon leuke gezellige foto’s van vakanties, of foto’s met vrienden. Daar kijk ik naar. Maar sommige online daters denken daar anders over. Ik dacht laatst een leuke kerel aan de haak geslagen te hebben. Ik noem ‘m voor het gemak even Adam. Grappig profiel en hij kwam ook wel humoristisch over in de mailtjes. Hij had maar één fotootje bij z’n profiel geplaatst dus ik vroeg ‘m of ie misschien nog wat meer fotootjes had van zichzelf. Nou die had ie wel zei ie en hij zou ze me z.s.m. per mail versturen. Zo gezegd, zo gedaan. Maar toen ik de volgende ochtend aan het ontbijt z’n emailtje opende, stikte ik bijna in m’n zelf afgebakken worstenbroodje. Daar stond Adam. In vol ornaat. Met z’n mobiele in z’n hand had ie de foto eigenhandig van z’n reflectie in de badkamerspiegel genomen. Heel inventief moet ik zeggen. In de volgende foto’s had ie niet eens meer de moeite genomen om z’n hoofd en benen te fotograferen, want kennelijk was ie erg trots op wat er zich daartussen bevond. In het emailtje stond nog dat Adam hoopte dat ik blij zou zijn met deze foto’s en of ik er ook een paar terug kon sturen. Het mailtje heb ik gewist en z’n profiel ook. En het worstenbroodje heb ik maar even teruggezet in de koelkast. Daar had ik opeens niet meer zo’n trek in.
Dus nu kijk ik alleen naar profielen met foto. Zo simpel ligt dat nou gewoon. Foto’s zeggen soms ook al heel veel over iemands persoonlijkheid. Als het bijvoorbeeld foto’s zijn met alleen maar dronken feesttaferelen, dan hoef ik al niet meer. Of als het hele profiel volstaat met van die adrenalineshots, dan knap ik ook al snel af. Gewoon leuke gezellige foto’s van vakanties, of foto’s met vrienden. Daar kijk ik naar. Maar sommige online daters denken daar anders over. Ik dacht laatst een leuke kerel aan de haak geslagen te hebben. Ik noem ‘m voor het gemak even Adam. Grappig profiel en hij kwam ook wel humoristisch over in de mailtjes. Hij had maar één fotootje bij z’n profiel geplaatst dus ik vroeg ‘m of ie misschien nog wat meer fotootjes had van zichzelf. Nou die had ie wel zei ie en hij zou ze me z.s.m. per mail versturen. Zo gezegd, zo gedaan. Maar toen ik de volgende ochtend aan het ontbijt z’n emailtje opende, stikte ik bijna in m’n zelf afgebakken worstenbroodje. Daar stond Adam. In vol ornaat. Met z’n mobiele in z’n hand had ie de foto eigenhandig van z’n reflectie in de badkamerspiegel genomen. Heel inventief moet ik zeggen. In de volgende foto’s had ie niet eens meer de moeite genomen om z’n hoofd en benen te fotograferen, want kennelijk was ie erg trots op wat er zich daartussen bevond. In het emailtje stond nog dat Adam hoopte dat ik blij zou zijn met deze foto’s en of ik er ook een paar terug kon sturen. Het mailtje heb ik gewist en z’n profiel ook. En het worstenbroodje heb ik maar even teruggezet in de koelkast. Daar had ik opeens niet meer zo’n trek in.
