Hoe werkt dat toch? Waarom ken ik een aantal best leuke, vrijgezelle mannen waar ik geen enkele seksuele aantrekkkingskracht voor voel? Waarvan ik denk: dat zou weleens een hele geschikte partner kunnen zijn, maar ik moet er niet aan denken om dáárnaast wakker te worden? Het kan absoluut anders, zoals vriendin Esther onlangs weer liet zien. Kon Marjelle dat ook maar leren.
Eens in de zoveel tijd ontmoeten we elkaar in de kroeg. Zeven vrouwen, allemaal rond de veertig. Geen van allen nog samen met de liefde uit de studententijd. Mannen, daten, de bijbehorende spanning én de teleurstelling zijn terugkerende thema’s. Nuria bleef een jaar of twee geleden aan een man hangen die bedoeld was als one-night-stand en is hartstikke gelukkig met hem. Anne kwam onlangs haar oude middelbare schoolliefde weer tegen en inmiddels wonen ze min of meer samen. De rest klooit, heeft dates of er gebeurt soms een tijdje helemaal niks.
Een paar weken terug zaten we er weer. Esther(42) bleek veranderd in een giechelende bakvis. Glunderend vertelde ze over Koen en hoe er iets moois tussen hen aan het groeien was. Ze had hem ontmoet op het feestje van vrienden. Leuk staan praten, maar er was niets gebeurd en ze hadden geen telefoonnummers uitgewisseld. Wel had ze zijn stamkroeg onthouden. Ze was zo onder de indruk van Koen geweest dat ze daarna elk weekend met vriendinnen in zijn stamkroeg afsprak. De derde keer was het raak. Met een rood hoofd vertelde ze dat ze hem nauwelijks aan had durven spreken. Hij herkende haar niet meteen, maar toch werd het een mooie avond die bij Esther thuis eindigde.
In de kroeg lag haar telefoon op tafel en steeds wierp ze er blikken op. Hij had al een dag niet meer gesmst en daar werd ze behoorlijk onzeker van. Toen het apparaat aan het eind van de avond begon te piepen, straalde Esther van oor tot oor.
Een week of wat later mochten wij hem ook aanschouwen. Zij en wij waren er al toen een schuchtere, kalende man binnenstapte met een houthakkershemd en een olijk gezicht. Esther begroette hem glunderend en de rest van de avond spatte de verliefdheid er vanaf. Ik voelde een zweem van jaloezie. Niet omdat ik Koen ook leuk vond. In tegendeel. Ik was verrast dat Esther zó blij kon zijn met zo’n man. Een lieve en aardige man, ongetwijfeld. Maar hij had niets wat ik aantrekkelijk vond. En toch keek Esther alsof ze Hugh Grant himself aan de haak had geslagen.
Waarom heb ik dat nou nooit? Waarom zijn mijn feromonen zo kieskeurig? Al zo vaak heb ik dates gehad met mannen waarvan mijn hersens de stofjes in mijn lichaam aanspoorden: ja, kom op, deze man! Deze is oké! Deze man lijkt lief, hij is welbespraakt, heeft zijn leven op orde, lijkt eerlijk. Deze is heel geschikt relatiemateriaal! Kom op lichaam, in vuur en vlam! Maar het gebeurt nooit. Ook niet als ik het wat meer tijd gaf. Als je op een tweede date er niet aan moet denken om de man tegenover je te moeten zoenen, dan gaat het gewoon niet.
Nee, Marjelle vindt mannen leuk die niet geschikt zijn, onbereikbaar, of die haar niet leuk vinden. En soms kan ik dan best jaloers zijn op iemand als Esther.
Eens in de zoveel tijd ontmoeten we elkaar in de kroeg. Zeven vrouwen, allemaal rond de veertig. Geen van allen nog samen met de liefde uit de studententijd. Mannen, daten, de bijbehorende spanning én de teleurstelling zijn terugkerende thema’s. Nuria bleef een jaar of twee geleden aan een man hangen die bedoeld was als one-night-stand en is hartstikke gelukkig met hem. Anne kwam onlangs haar oude middelbare schoolliefde weer tegen en inmiddels wonen ze min of meer samen. De rest klooit, heeft dates of er gebeurt soms een tijdje helemaal niks.
Een paar weken terug zaten we er weer. Esther(42) bleek veranderd in een giechelende bakvis. Glunderend vertelde ze over Koen en hoe er iets moois tussen hen aan het groeien was. Ze had hem ontmoet op het feestje van vrienden. Leuk staan praten, maar er was niets gebeurd en ze hadden geen telefoonnummers uitgewisseld. Wel had ze zijn stamkroeg onthouden. Ze was zo onder de indruk van Koen geweest dat ze daarna elk weekend met vriendinnen in zijn stamkroeg afsprak. De derde keer was het raak. Met een rood hoofd vertelde ze dat ze hem nauwelijks aan had durven spreken. Hij herkende haar niet meteen, maar toch werd het een mooie avond die bij Esther thuis eindigde.
In de kroeg lag haar telefoon op tafel en steeds wierp ze er blikken op. Hij had al een dag niet meer gesmst en daar werd ze behoorlijk onzeker van. Toen het apparaat aan het eind van de avond begon te piepen, straalde Esther van oor tot oor.
Een week of wat later mochten wij hem ook aanschouwen. Zij en wij waren er al toen een schuchtere, kalende man binnenstapte met een houthakkershemd en een olijk gezicht. Esther begroette hem glunderend en de rest van de avond spatte de verliefdheid er vanaf. Ik voelde een zweem van jaloezie. Niet omdat ik Koen ook leuk vond. In tegendeel. Ik was verrast dat Esther zó blij kon zijn met zo’n man. Een lieve en aardige man, ongetwijfeld. Maar hij had niets wat ik aantrekkelijk vond. En toch keek Esther alsof ze Hugh Grant himself aan de haak had geslagen.
Waarom heb ik dat nou nooit? Waarom zijn mijn feromonen zo kieskeurig? Al zo vaak heb ik dates gehad met mannen waarvan mijn hersens de stofjes in mijn lichaam aanspoorden: ja, kom op, deze man! Deze is oké! Deze man lijkt lief, hij is welbespraakt, heeft zijn leven op orde, lijkt eerlijk. Deze is heel geschikt relatiemateriaal! Kom op lichaam, in vuur en vlam! Maar het gebeurt nooit. Ook niet als ik het wat meer tijd gaf. Als je op een tweede date er niet aan moet denken om de man tegenover je te moeten zoenen, dan gaat het gewoon niet.
Nee, Marjelle vindt mannen leuk die niet geschikt zijn, onbereikbaar, of die haar niet leuk vinden. En soms kan ik dan best jaloers zijn op iemand als Esther.
