Daten is weten, maar als ik in enkele gevallen van tevoren had zien aankomen wat voor grap de dating-goden voor me in petto hadden was ik mooi thuis gebleven.
Het is gewoon geen exacte wetenschap waar we hier met z’n allen mee bezig zijn, meer een kwestie van lukraak wat op het eerste oog veelbelovende ingrediënten bij elkaar mikken, een schietgebedje, roeren en er maar het beste van hopen. Dat kan natuurlijk niet altijd goed gaan, getuige onderstaand verslag van mijn meest curieuze date ooit.
Na enkele korte mails over en weer bleek dat we vlak bij elkaar in de buurt woonden. Een afspraak om maar gewoon gelijk live nader kennis te maken was dan ook snel gemaakt.
We hadden afgesproken bij een hippe gelegenheid aan het water. Toen ik aan kwam fietsen zag ik haar lopen. Ze zwaaide naar me, ik reed haar tegemoet, en als ik me op tijd had bedacht dat ze mij nooit had kunnen inhalen was ik er gelijk met een noodgang weer vandoor gegaan. Laf (of goed opgevoed) als ik ben zei ik haar echter netjes goeiedag en probeerde niet al te nadrukkelijk naar haar armen te kijken die werkelijk bezaaid waren met littekens, blijkbaar veroorzaakt door zelfverminking. Haar verdere houding vond ik ook niet bijster vrouwelijk en daar kon ook dat korte rokje, waar ik een stevige tattoo bovenuit zag komen, niets aan veranderen. Zo aan het IJ gezeten zal het zweet dat van me afgutste zowel veroorzaakt zijn door de brandende zon als door angstzweet. Vertwijfeld vroeg ik me af hoe ik ooit in dit vagevuur der singles verzeild was geraakt, terwijl zij zonder enige gêne (waarvoor overigens respect) verslag deed van haar burn-out waarna ze zichzelf met messen begon te bewerken. Haar hond, die meerdere langslopende personen bijna liet tackelen met het meterslange stuk touw die aan haar stoelpoot vastzat, bleek ze als puppy in Sri Lanka van het strand te hebben opgepikt en in een grote vogelkooi als handbaggage in het vliegtuig te hebben meegenomen. Meerdere verzoeken van het personeel of hij wellicht wat korter aangelijnd zou kunnen worden werden geirriteerd weggewoven. Na daar een eeuwigheid te hebben doorgebracht die voor de omstanders ongeveer anderhalf uur moet hebben geduurd wist ik dan toch het gesprek richting uitgang te manoevreren, waarbij ik vriendelijk doch beslist bedankte voor haar uitnodiging bij haar thuis nog een borrel te pakken. Haar collectie geprepareerde vogelschedels, afkomstig van her en der gevonden dode vogels, heb ik dan ook nooit met eigen ogen aanschouwd. Na haar vriendelijk bedankt te hebben maar helaas af te zien van verder contact, fietste ik zo hard mogelijk weg zonder het al te overduidelijk op vluchten te laten lijken als zat de duivel zelf me op de hielen. Thuisgekomen bleek ik hevig verbrand te zijn. Het kan door de zon aan het water zijn gekomen maar ik heb zo mijn twijfels.
De dame in kwestie, die ik het op zich natuurlijk niet kwalijk kan nemen dat haar drukke topbaan eindigde in een frontale crash waarna er blijkbaar iets definitief helemaal fout was gegaan, heb ik niet via Match4me ontmoet. De mannelijke helft der lezers hoeft zich dan ook vooralsnog geen zorgen te maken. Misschien dat er Out There iemand rondloopt waarmee ze helemaal happy wordt, maar voor mij was dit eerder een anti-match.
Op welk punt van de weg zou ik me inmiddels bevinden? Net als in Dante’s reis door de Negen Ringen ben ik vastbesloten door te zetten en de spaarzame negatieve ervaringen voor lief te nemen, in de (soms enigszins haperende) overtuiging dat het allemaal niet vergeefs is en alle moeite beloond zal worden. Als ik mijn match tref kunnen we fijn herinneringen ophalen aan onze dating periode. Ja, later zullen we er om lachen.
Het is gewoon geen exacte wetenschap waar we hier met z’n allen mee bezig zijn, meer een kwestie van lukraak wat op het eerste oog veelbelovende ingrediënten bij elkaar mikken, een schietgebedje, roeren en er maar het beste van hopen. Dat kan natuurlijk niet altijd goed gaan, getuige onderstaand verslag van mijn meest curieuze date ooit.
Na enkele korte mails over en weer bleek dat we vlak bij elkaar in de buurt woonden. Een afspraak om maar gewoon gelijk live nader kennis te maken was dan ook snel gemaakt.
We hadden afgesproken bij een hippe gelegenheid aan het water. Toen ik aan kwam fietsen zag ik haar lopen. Ze zwaaide naar me, ik reed haar tegemoet, en als ik me op tijd had bedacht dat ze mij nooit had kunnen inhalen was ik er gelijk met een noodgang weer vandoor gegaan. Laf (of goed opgevoed) als ik ben zei ik haar echter netjes goeiedag en probeerde niet al te nadrukkelijk naar haar armen te kijken die werkelijk bezaaid waren met littekens, blijkbaar veroorzaakt door zelfverminking. Haar verdere houding vond ik ook niet bijster vrouwelijk en daar kon ook dat korte rokje, waar ik een stevige tattoo bovenuit zag komen, niets aan veranderen. Zo aan het IJ gezeten zal het zweet dat van me afgutste zowel veroorzaakt zijn door de brandende zon als door angstzweet. Vertwijfeld vroeg ik me af hoe ik ooit in dit vagevuur der singles verzeild was geraakt, terwijl zij zonder enige gêne (waarvoor overigens respect) verslag deed van haar burn-out waarna ze zichzelf met messen begon te bewerken. Haar hond, die meerdere langslopende personen bijna liet tackelen met het meterslange stuk touw die aan haar stoelpoot vastzat, bleek ze als puppy in Sri Lanka van het strand te hebben opgepikt en in een grote vogelkooi als handbaggage in het vliegtuig te hebben meegenomen. Meerdere verzoeken van het personeel of hij wellicht wat korter aangelijnd zou kunnen worden werden geirriteerd weggewoven. Na daar een eeuwigheid te hebben doorgebracht die voor de omstanders ongeveer anderhalf uur moet hebben geduurd wist ik dan toch het gesprek richting uitgang te manoevreren, waarbij ik vriendelijk doch beslist bedankte voor haar uitnodiging bij haar thuis nog een borrel te pakken. Haar collectie geprepareerde vogelschedels, afkomstig van her en der gevonden dode vogels, heb ik dan ook nooit met eigen ogen aanschouwd. Na haar vriendelijk bedankt te hebben maar helaas af te zien van verder contact, fietste ik zo hard mogelijk weg zonder het al te overduidelijk op vluchten te laten lijken als zat de duivel zelf me op de hielen. Thuisgekomen bleek ik hevig verbrand te zijn. Het kan door de zon aan het water zijn gekomen maar ik heb zo mijn twijfels.
De dame in kwestie, die ik het op zich natuurlijk niet kwalijk kan nemen dat haar drukke topbaan eindigde in een frontale crash waarna er blijkbaar iets definitief helemaal fout was gegaan, heb ik niet via Match4me ontmoet. De mannelijke helft der lezers hoeft zich dan ook vooralsnog geen zorgen te maken. Misschien dat er Out There iemand rondloopt waarmee ze helemaal happy wordt, maar voor mij was dit eerder een anti-match.
Op welk punt van de weg zou ik me inmiddels bevinden? Net als in Dante’s reis door de Negen Ringen ben ik vastbesloten door te zetten en de spaarzame negatieve ervaringen voor lief te nemen, in de (soms enigszins haperende) overtuiging dat het allemaal niet vergeefs is en alle moeite beloond zal worden. Als ik mijn match tref kunnen we fijn herinneringen ophalen aan onze dating periode. Ja, later zullen we er om lachen.
