Waarom kom je eigenlijk veel meer leuke en interessante personen tegen als je onderweg bent? Niet onderweg in de vorm van in een file van Amsterdam naar Utrecht. Nee echt onderweg, meer zoals “wherever I lay my head is home (and the earth becomes my throne)”. Elke avond een andere omgeving met weer heel andere persoonlijkheden. Elke keer on the road, voer ik mega interessante gesprekken. Elke ochtend en avond is het een genot om te zien wat een ieder onder een maaltijd verstaat. Om elke hoek begint een nieuw avontuur.
Terwijl ik dit typ, zit ik in een hostel in Christchurch in mijn “thuisland” Nieuw-Zeeland op afstand te kijken hoe een schoolklas een soort musical/toneelvoorstelling aan het repeteren is. Dit gebeurt in de lounge/relax ruimte bij de keuken, waardoor er elke keer backpackers met boodschappen en bier binnen komen lopen, verbaasd stil blijven staan kijken en uiteindelijk door hebben dat ze nu echt niet terecht kunnen in deze keuken en weer omkeren.
Gisteren in de ruim 2 uur vertraagde vlucht vanaf Auckland, zat ik onverwacht naast een stel uit Heerhugowaard, wat zo'n 30 km van mijn geboortedorp vandaan is. Eigenlijk was het meteen al te merken dat het hier Nederlanders betrof want op het aanspreken werd niet echt gereageerd. Precies waar ik het in een eerdere blog al eens over gehad heb, Nederlanders staan niet zo open voor een onverwacht praatje. Jammer dat ik later toen ze wat wilde weten niet de grap uit kon halen door ze in het Engels te antwoorden zonder dat ze doorhebben dat ik ook Nederlands kan spreken. Helaas ben ik daarvoor al weer te lang in Nederland waardoor mijn accent te dik geworden is en niet echt meer lokaal klinkt.
Ah accenten, daar kan ik beter eens een apart blog-item schrijven... Bepaalde accenten kunnen zo mooi en sexy zijn, vooral bij vrouwen. En het Kiwi accent is er zo eentje. Super zoals de klinkers allemaal een positie opschuiven. De woorden 'red pen' worden als 'rid pin' wel erg sexy (en een klein slisje maakt het helemaal af). Voor een goed voorbeeld moet je op Youtube maar eens zoeken naar de trailer van de film Boy, wat trouwens een aanrader is om te zien.
Maar laten we niet teveel afdwalen. Het ging over de avonturen on the road. De mensen, de contacten en de fun. Twee dagen geleden helemaal uit mijn dak gegaan met vrienden en bekenden op een Industry Party in Westie/bogan stijl. Toch jammer dat er in Nederland zo weinig themafeesten zijn (carnaval telt niet). Maar ja deze keer was het thema wel erg makkelijk voor me. Iedereen die hier van rock- of metalmuziek houdt, wordt beschouwd als een West-Aucklander (Westie) of bogan (“...enjoyment of heavy metal music is a key element of the bogan lifestyle... bogans express their identity through visible tattoos and clothing choices.”). Oftewel mijn outfit was gewoon mijn concertkleding. Easy as.
En zo kan ik wel door blijven gaan. Het leven on the road is geweldig. Om één of andere reden heeft het altijd een grote aantrekkingskracht op me. Op één plek blijven is lastig voor me. Een zwerver voor altijd? Te onrustig? Te reislustig? Always on the run? Het is zoals de Exponents zongen: “Why Does Love Do This To Me?”
Terwijl ik dit typ, zit ik in een hostel in Christchurch in mijn “thuisland” Nieuw-Zeeland op afstand te kijken hoe een schoolklas een soort musical/toneelvoorstelling aan het repeteren is. Dit gebeurt in de lounge/relax ruimte bij de keuken, waardoor er elke keer backpackers met boodschappen en bier binnen komen lopen, verbaasd stil blijven staan kijken en uiteindelijk door hebben dat ze nu echt niet terecht kunnen in deze keuken en weer omkeren.
Gisteren in de ruim 2 uur vertraagde vlucht vanaf Auckland, zat ik onverwacht naast een stel uit Heerhugowaard, wat zo'n 30 km van mijn geboortedorp vandaan is. Eigenlijk was het meteen al te merken dat het hier Nederlanders betrof want op het aanspreken werd niet echt gereageerd. Precies waar ik het in een eerdere blog al eens over gehad heb, Nederlanders staan niet zo open voor een onverwacht praatje. Jammer dat ik later toen ze wat wilde weten niet de grap uit kon halen door ze in het Engels te antwoorden zonder dat ze doorhebben dat ik ook Nederlands kan spreken. Helaas ben ik daarvoor al weer te lang in Nederland waardoor mijn accent te dik geworden is en niet echt meer lokaal klinkt.
Ah accenten, daar kan ik beter eens een apart blog-item schrijven... Bepaalde accenten kunnen zo mooi en sexy zijn, vooral bij vrouwen. En het Kiwi accent is er zo eentje. Super zoals de klinkers allemaal een positie opschuiven. De woorden 'red pen' worden als 'rid pin' wel erg sexy (en een klein slisje maakt het helemaal af). Voor een goed voorbeeld moet je op Youtube maar eens zoeken naar de trailer van de film Boy, wat trouwens een aanrader is om te zien.
Maar laten we niet teveel afdwalen. Het ging over de avonturen on the road. De mensen, de contacten en de fun. Twee dagen geleden helemaal uit mijn dak gegaan met vrienden en bekenden op een Industry Party in Westie/bogan stijl. Toch jammer dat er in Nederland zo weinig themafeesten zijn (carnaval telt niet). Maar ja deze keer was het thema wel erg makkelijk voor me. Iedereen die hier van rock- of metalmuziek houdt, wordt beschouwd als een West-Aucklander (Westie) of bogan (“...enjoyment of heavy metal music is a key element of the bogan lifestyle... bogans express their identity through visible tattoos and clothing choices.”). Oftewel mijn outfit was gewoon mijn concertkleding. Easy as.
En zo kan ik wel door blijven gaan. Het leven on the road is geweldig. Om één of andere reden heeft het altijd een grote aantrekkingskracht op me. Op één plek blijven is lastig voor me. Een zwerver voor altijd? Te onrustig? Te reislustig? Always on the run? Het is zoals de Exponents zongen: “Why Does Love Do This To Me?”
