31 mei
Unconventional
Many proudly call themselves unconventional
All they did: smoke pot&vote left wing
If you allow unfamiliar thinking
Then you be unconventional
26 mei
Informatiebron
Het menselijk lichaam getuigt voor zichzelf
Bloed, vocht geven een boodschap
In hoeverre perfectie geldt voor onszelf
Wie echter doet uiteindelijk rekenschap?
26 mei
Vragen
Factoren van onzekerheid
Maaltijden zonder zout
Binnenkort wellicht duidelijkheid
Wat dit alles inhoudt
Onlangs had ik een gesprek met een M4Mer, een aardige man uit eigen stad, creatief beroep, had hem enkele maanden geleden ook al een paar keer gesproken, over dingen uit het leven, ook geloofsovertuigingen. En we kwamen ditmaal op de mijne, hoe raar hij eea vond naast andere dingen in mijn persoontje. Ik wilde terugzeggen: 'en jij wil vast een normále vrouw' maar hield me in. Het is een oprecht aardige man en het kan zijn dat hij iets dergelijks ook een beetje bedoelde, echter: ik hoorde wel degelijks iets van bezorgde belangstelling: 'je zit niet goed in je vel blijkbaar'. Dus ik slikte het antwoord in, evenals het antwoord 'normaal zijn, voor mijn part Salonfähigkeit, is niet het hoogst haalbare in het leven'. Toch mijmer ik wel wat door over dit overigens heel vriendschappelijke gesprek, hetgeen niet moeilijk is, omdat op deze site zovelen zich inschrijven die zich met gepaste trots omschrijven als vrijdenker, onconventioneel, breed georiënteerd of niet alledaags. Het vraagstuk erachter vind ik best een blog entry waard.
Ik vraag me af: hoe ver gaan tolerantie en non-conformisme bij mensen die zichzelf onconventioneel noemen en daar best trots op zijn? Gaan ze echt richting eigenzinnig, tot excentriek aan toe, of gaat het niet verder dan een stickie roken, Schopenhauer lezen en op Halsema stemmen? Dat is mainstream tegenwoordig. Als ik onaardig wil worden, vraag ik me dit af: vast hebben ze weleens voor vriendinnen of dates vegatarisch gekookt, misschien zijn ze zelf wel vegetarisch (geweest), maar ook dat is tegenwoordig redelijk mainstream te noemen. Al kan het zijn dat ze de relatie er toch niet om voortgezet hebben. Maar: als hun date, of niet eens hun date, welke bezoeker dan ook, om halal of kosher gevraagd had, zouden ze dat niet zonder straffe preek over tolerantie en aanpassen in andermans huis en land voorschotelen:))) denk ik. Of ze zouden de maaltijd laten schieten. (Of de andersdenkende gast laat zelf de maaltijd maar schieten.) Ik vraag me weleens af, waarom tolerante mensen zo snel uit hun rol vallen zodra ze level 2 bereiken: de overtuigingen die net iets meer vergen van de tolerantie. Ik vind het jammer wanneer non-conventionalisme beperkt blijft tot spijkergoed op het werk:P en stickieroken. Of: polyamorie of het communisme goedvinden en orthodoxe religie afkeuren, al wat moeilijker. En omgekeerd natuurlijk!! Ik bedoel niemand op welke wijze dan ook persoonlijk af te fakkelen en bedoel het veel breder dan slechts de datingcommunity of autochtone gemeenschap. Belangrijk vind ik, mezelf te blijven tussen alle meningen van anderen en me niet te laten vermalen. Alleen al omdat ieder mens recht heeft op z'n eigen rare mening.
Er is nog een antwoordmogelijkheid: 'kom dan bij mij, dan krijg je pas het echte werk', oftewel naast mij ben jij maar een grijze muis want ik ben pas echt onconventioneel. Daarmee geef ik mezelf weer teveel eer. Bovendien heb ik weer iemand iets anders horen zeggen, een M4Mer met filosofische interesses, die me 'slim' vond, maar mijn islam daarentegen weer 'dom' en mij betitelde als 'praktisch'. Blijkbaar was dat laatste predicaat voor hem het ultieme bewijs van door de mand gevallen te zijn qua objectieve filosofische kennis en redeneerkunst. Alsof die ter sprake kwamen tijdens de date.
Met deze twee voorbeelden probeer ik slechts te zeggen dat ook ik, aan de hand van ontvangen feedback, mezelf niet zomaar de sticker 'onconventioneel' mag opplakken. In de ogen van de een kun je ongewoon zijn, in de ogen van een ander slechts een naloper. Niet dat het perse gaat om wat de ander van jou denkt, een volwassene weet zichzelf wel enigszins te positioneren immers, maar: onconventioneel of ongebruikelijk ben je merendeels niet in eigen ogen, doch in die van 'de meeste' mensen. Feedback telt dus.
Om van mijn persoon af te stappen, wat is mijn conclusie uit dit alles. Ik denk, dat wie altijd binnen eigen cultuur geleefd heeft en hoofdzakelijk rolmodellen volgt die door docenten, vrienden, opinieleiders uit eigen cultuur aanbevolen worden, nooit echt onconventioneel wordt. Ik denk dat een stukje multiculturalisme, maar ook een stukje controverse, bij non-conventionalisme horen. Een beetje pionieren ook. En dat wringt, schuurt. In jezelf. Naar anderen toe. Dat is geen reden om ervan af te stappen, iets te verloochenen, ook niet noodzakelijkerwijs een geestelijk gezondheidsrisico. Of is het een eigenschap die alleen mannen mogen hebben? Als ik mezelf echt wil pesten, denk ik weleens: het echte non-conventionalisme hoort niet bij de aardse vrouwenrol en de vrouw die zich eraan waagt, is geen echte vrouw en loopt risico niet aan de man te komen. En denk dan meteen aan die praktijkvoorbeelden, beroemd of niet, die ook deze doemgedachte weer logenstraffen. Vragen stellen hoort bij de denkende mens. Ook rare vragen stellen is niet perse een bedreiging voor de relatie of gezondheid. Zelfs al stel je ze slechts in huiselijke kring, hetgeen wellicht niet erg heldhaftig is. Het idee dat overtuigingen een familiezaak zijn, is naar mijn mening dorps en ook in de autochtone gemeenschap allesbehalve uitgestorven.
Mijn ultieme conclusie is dat je alles, maar dan ook werkelijk alles, in dit leven alleen doet. Ik vind het geen onaangenaam gegeven, evengoed niet altijd gemakkelijk, maar wel waar. Of je nu wel of niet trouwt. Ik denk dat het de gezondheid bevordert, wanneer we daar met mildheid en aanvaarding naar kijken. En: eigen adviezen vooral zelf ook opvolgen en ook dat weer met matiging en realisme.
Wat betreft gezondheid, al enige jaren liep ik met ongrijpbare klachten als vermoeidheid, er kwamen de laatste maanden venijniger fysieke klachten bij en het ziet er naar uit dat ik het medisch circuit in ga. Had voorheen steeds het idee dat mijn klachten leeftijdsgebonden of psychosociaal waren, 'dus' best met zelfhulp, vrienden en boeken beantwoord konden worden. Deze week hoor ik meer... ik kan het op dit moment niet overzien en ga stress uit de weg. Zal M4M ook niet teveel vermoeien met mijn medisch dossier, indien irrelevant, zeg er slechts over dat ik bezorgd ben nu.
Gezondheid heeft wel invloed op mijn datingplannen. De laatste man met wie ik warm contact had, mocht, mag ik graag, we hadden overeenkomsten, maar de communicatie verliep moeizaam en met de nodige misverstanden. Normaliter zou ik wel geprobeerd hebben eea bij te leggen, maar nu heb ik de fut niet. Ook omdat de gedachte een beetje meespeelt dat onhandige communicatie nu even niet is wat ik nodig heb. En hij ook niet, wellicht. De sympathieke stadgenoot daarentegen is heel direct, wat een groot pre is, en weet nog na die maanden precies wie ik ben. Belangstellend ook. Maar ik wil hem, noch enig ander eigenlijk, nu liever niet opschepen met een patiënt zeg maar. Ik ben blij met het contact, maar houd het rustig op datinggebied, totdat ik mezelf meer opgekalefaterd heb. Ik heb gemerkt dat het voor mij beter werkt om me nog even tijdelijk uit te schrijven en af en toe te komen kijken en dan beperkt contact met deze en gene te hebben, ook via de algemene chat.
Ilse 01062010
Unconventional
Many proudly call themselves unconventional
All they did: smoke pot&vote left wing
If you allow unfamiliar thinking
Then you be unconventional
26 mei
Informatiebron
Het menselijk lichaam getuigt voor zichzelf
Bloed, vocht geven een boodschap
In hoeverre perfectie geldt voor onszelf
Wie echter doet uiteindelijk rekenschap?
26 mei
Vragen
Factoren van onzekerheid
Maaltijden zonder zout
Binnenkort wellicht duidelijkheid
Wat dit alles inhoudt
Onlangs had ik een gesprek met een M4Mer, een aardige man uit eigen stad, creatief beroep, had hem enkele maanden geleden ook al een paar keer gesproken, over dingen uit het leven, ook geloofsovertuigingen. En we kwamen ditmaal op de mijne, hoe raar hij eea vond naast andere dingen in mijn persoontje. Ik wilde terugzeggen: 'en jij wil vast een normále vrouw' maar hield me in. Het is een oprecht aardige man en het kan zijn dat hij iets dergelijks ook een beetje bedoelde, echter: ik hoorde wel degelijks iets van bezorgde belangstelling: 'je zit niet goed in je vel blijkbaar'. Dus ik slikte het antwoord in, evenals het antwoord 'normaal zijn, voor mijn part Salonfähigkeit, is niet het hoogst haalbare in het leven'. Toch mijmer ik wel wat door over dit overigens heel vriendschappelijke gesprek, hetgeen niet moeilijk is, omdat op deze site zovelen zich inschrijven die zich met gepaste trots omschrijven als vrijdenker, onconventioneel, breed georiënteerd of niet alledaags. Het vraagstuk erachter vind ik best een blog entry waard.
Ik vraag me af: hoe ver gaan tolerantie en non-conformisme bij mensen die zichzelf onconventioneel noemen en daar best trots op zijn? Gaan ze echt richting eigenzinnig, tot excentriek aan toe, of gaat het niet verder dan een stickie roken, Schopenhauer lezen en op Halsema stemmen? Dat is mainstream tegenwoordig. Als ik onaardig wil worden, vraag ik me dit af: vast hebben ze weleens voor vriendinnen of dates vegatarisch gekookt, misschien zijn ze zelf wel vegetarisch (geweest), maar ook dat is tegenwoordig redelijk mainstream te noemen. Al kan het zijn dat ze de relatie er toch niet om voortgezet hebben. Maar: als hun date, of niet eens hun date, welke bezoeker dan ook, om halal of kosher gevraagd had, zouden ze dat niet zonder straffe preek over tolerantie en aanpassen in andermans huis en land voorschotelen:))) denk ik. Of ze zouden de maaltijd laten schieten. (Of de andersdenkende gast laat zelf de maaltijd maar schieten.) Ik vraag me weleens af, waarom tolerante mensen zo snel uit hun rol vallen zodra ze level 2 bereiken: de overtuigingen die net iets meer vergen van de tolerantie. Ik vind het jammer wanneer non-conventionalisme beperkt blijft tot spijkergoed op het werk:P en stickieroken. Of: polyamorie of het communisme goedvinden en orthodoxe religie afkeuren, al wat moeilijker. En omgekeerd natuurlijk!! Ik bedoel niemand op welke wijze dan ook persoonlijk af te fakkelen en bedoel het veel breder dan slechts de datingcommunity of autochtone gemeenschap. Belangrijk vind ik, mezelf te blijven tussen alle meningen van anderen en me niet te laten vermalen. Alleen al omdat ieder mens recht heeft op z'n eigen rare mening.
Er is nog een antwoordmogelijkheid: 'kom dan bij mij, dan krijg je pas het echte werk', oftewel naast mij ben jij maar een grijze muis want ik ben pas echt onconventioneel. Daarmee geef ik mezelf weer teveel eer. Bovendien heb ik weer iemand iets anders horen zeggen, een M4Mer met filosofische interesses, die me 'slim' vond, maar mijn islam daarentegen weer 'dom' en mij betitelde als 'praktisch'. Blijkbaar was dat laatste predicaat voor hem het ultieme bewijs van door de mand gevallen te zijn qua objectieve filosofische kennis en redeneerkunst. Alsof die ter sprake kwamen tijdens de date.
Met deze twee voorbeelden probeer ik slechts te zeggen dat ook ik, aan de hand van ontvangen feedback, mezelf niet zomaar de sticker 'onconventioneel' mag opplakken. In de ogen van de een kun je ongewoon zijn, in de ogen van een ander slechts een naloper. Niet dat het perse gaat om wat de ander van jou denkt, een volwassene weet zichzelf wel enigszins te positioneren immers, maar: onconventioneel of ongebruikelijk ben je merendeels niet in eigen ogen, doch in die van 'de meeste' mensen. Feedback telt dus.
Om van mijn persoon af te stappen, wat is mijn conclusie uit dit alles. Ik denk, dat wie altijd binnen eigen cultuur geleefd heeft en hoofdzakelijk rolmodellen volgt die door docenten, vrienden, opinieleiders uit eigen cultuur aanbevolen worden, nooit echt onconventioneel wordt. Ik denk dat een stukje multiculturalisme, maar ook een stukje controverse, bij non-conventionalisme horen. Een beetje pionieren ook. En dat wringt, schuurt. In jezelf. Naar anderen toe. Dat is geen reden om ervan af te stappen, iets te verloochenen, ook niet noodzakelijkerwijs een geestelijk gezondheidsrisico. Of is het een eigenschap die alleen mannen mogen hebben? Als ik mezelf echt wil pesten, denk ik weleens: het echte non-conventionalisme hoort niet bij de aardse vrouwenrol en de vrouw die zich eraan waagt, is geen echte vrouw en loopt risico niet aan de man te komen. En denk dan meteen aan die praktijkvoorbeelden, beroemd of niet, die ook deze doemgedachte weer logenstraffen. Vragen stellen hoort bij de denkende mens. Ook rare vragen stellen is niet perse een bedreiging voor de relatie of gezondheid. Zelfs al stel je ze slechts in huiselijke kring, hetgeen wellicht niet erg heldhaftig is. Het idee dat overtuigingen een familiezaak zijn, is naar mijn mening dorps en ook in de autochtone gemeenschap allesbehalve uitgestorven.
Mijn ultieme conclusie is dat je alles, maar dan ook werkelijk alles, in dit leven alleen doet. Ik vind het geen onaangenaam gegeven, evengoed niet altijd gemakkelijk, maar wel waar. Of je nu wel of niet trouwt. Ik denk dat het de gezondheid bevordert, wanneer we daar met mildheid en aanvaarding naar kijken. En: eigen adviezen vooral zelf ook opvolgen en ook dat weer met matiging en realisme.
Wat betreft gezondheid, al enige jaren liep ik met ongrijpbare klachten als vermoeidheid, er kwamen de laatste maanden venijniger fysieke klachten bij en het ziet er naar uit dat ik het medisch circuit in ga. Had voorheen steeds het idee dat mijn klachten leeftijdsgebonden of psychosociaal waren, 'dus' best met zelfhulp, vrienden en boeken beantwoord konden worden. Deze week hoor ik meer... ik kan het op dit moment niet overzien en ga stress uit de weg. Zal M4M ook niet teveel vermoeien met mijn medisch dossier, indien irrelevant, zeg er slechts over dat ik bezorgd ben nu.
Gezondheid heeft wel invloed op mijn datingplannen. De laatste man met wie ik warm contact had, mocht, mag ik graag, we hadden overeenkomsten, maar de communicatie verliep moeizaam en met de nodige misverstanden. Normaliter zou ik wel geprobeerd hebben eea bij te leggen, maar nu heb ik de fut niet. Ook omdat de gedachte een beetje meespeelt dat onhandige communicatie nu even niet is wat ik nodig heb. En hij ook niet, wellicht. De sympathieke stadgenoot daarentegen is heel direct, wat een groot pre is, en weet nog na die maanden precies wie ik ben. Belangstellend ook. Maar ik wil hem, noch enig ander eigenlijk, nu liever niet opschepen met een patiënt zeg maar. Ik ben blij met het contact, maar houd het rustig op datinggebied, totdat ik mezelf meer opgekalefaterd heb. Ik heb gemerkt dat het voor mij beter werkt om me nog even tijdelijk uit te schrijven en af en toe te komen kijken en dan beperkt contact met deze en gene te hebben, ook via de algemene chat.
Ilse 01062010
