Het valt me op, dat er ook op deze site zoveel geklaagd wordt hoe weinig succesvol de meeste dates verlopen, zou het kunnen dat we veel te snel willen, het is bijna een "moeten" geworden, waardoor we zo overdreven op zaken gefocust zijn, dat het niet meer kan lukken, alle spontaniteit is eraf.
We gunnen de feromoontjes, Marjelle, geen tijd meer.
De beruchte klik komt maar weinig voor, dus dan slaat de verveling al snel toe. is bij hoge uitzondering de klik er wel, dan weten we niet wat ons overkomt en van gekkigheid niet hoe we ermee moeten omgaan.
Elke dag smsjes, bellen, afspreken, verliefd, als een kip zonder kop, totdat de roze wolk begint te verdwijnen en we ontdekken dat we totaal niet bij elkaar passen.
Vorige week kreeg ik een reactie van een man, mijn foto en profiel spraken hem aan, het leek hem wel wat op vriendschappelijke basis te gaan mailen, zoals ik ook in mijn profiel had aangegeven, nou ok, dat deden we dus, komt ie vervolgens aan met het een na het andere sneldatevoorstel, zo jammer, ik moest denken aan twee mannen uit mijn dateverleden, Rob en Willem en stuurde hem de volgende mail:
Je reactie op mijn vragen naar de ideale vrouw en de besteding van een regenachtige zondag is goed, maar niet hoe ik het graag zou willen horen, tot in details had ik gevraagd, maar misschien wil je jezelf niet teveel bloot geven of vind je het energieverspilling in dit stadium.
Samen met de foto's is dit bijna altijd het eerste wat ik vraag bij beginnend mailcontact, het kan zoveel duidelijk maken, het is zo, dat veel mannen er geen zin in hebben, je veel liever snel willen ontmoeten, ik begrijp hun beweegredenen wel, maar ben er zelf geen voorstander van.
Ik zal je 2 voorbeelden geven, na mijn scheiding, 5 jaar geleden bracht ik veel tijd door op een forum over filosofie en religie, was leuk, veel mannen, nauwelijks vrouwen, al snel werden prive mailadressen uitgewisseld.
Zo kreeg ik mailcontact met Rob, een hele leuke man, na enkele weken spatten de vonken bijna van het scherm, we spraken af, er was een gigantische klik, wederzijds, we besloten elkaar vaker te zien.
Dat gebeurde, allebei verliefd, heel veel praten, leuke dingen doen.
Dit alles vond plaats, dat elkaar zien dus, in een tijdsbestek van nog geen maand.
Tijdens de vele gesprekken kwam ik erachter dat ik hem weliswaar heel leuk vond als los vriendje, maar echt niet voor een serieuze relatie, dus dat hem ook duidelijk gemaakt.
Hij wilde meer, het werd een drama, hij kon niet meer leuk met me omgaan, vond dat ik niet duidelijk genoeg was geweest, maar dat kon ook niet, daarvoor kenden we elkaar tekort.
Een prachtige zomer, waarin een weekend Parijs, North Sea Jazz, boekenmarktjes etc. gepland waren, viel in het water, want na dat bewuste gesprek hebben we elkaar niet meer gezien.
Dat najaar kwam ik voor het eerst in aanraking met de wie-zoekt-wie site, veel mailen, vaak na korte tijd afhaken, soms duurde het wat langer, met Willem bleef het leuk, foto's werden uitgewisseld, Willem was qua uiterlijk en eigenlijk voor de rest ook niet mijn type, maar het mailen was wel heel gezellig, af en toe was er wel wat diepgang, maar meestal ging het over zoiets als hoe het weekend was geweest en wat we gingen eten, dat soort dingen, beetje mutserig, maar daar ben ik niet vies van.
Hij had wel eens gezegd dat het leuk zou zijn elkaar eens echt te zien, maar drong verder niet aan.
Zo verstreken er een maand of 3, toen was er een jazzfestival, wat we niet mochten missen, ach, dacht ik, terugdenkend aan de ervaringen van het vorige jaar, met deze man kan ik dat wel doen, is ongevaarlijk.
We zagen elkaar en het begon ermee, dat ik hem veel leuker vond dan op de foto en het videofilmpje dat ik eens van hem had gezien, geweldige uitstraling, die je op een foto bijna nooit pakt, vervolgens bleek dat hij naast een goeie verteller ook goed kon luisteren, het leek of we elkaar al lang en goed kenden, was ook een beetje zo, want we hadden al wat af gemaild.
Eerst dus alleen vriendschap, werd geleidelijk aan meer, latrelatie, hield uiteindelijk geen stand, een relatie tussen ons was te hoog gegrepen, maar er was geen teleurstelling, of frustratie of whatever, de vriendschap bleef, zelfs nu hebben we nog af en toe mailcontact en helpt hij me met bepaalde zaken.
De moraal van dit verhaal?
Dat ik op dit moment van alle kanten (2 vriendinnen, die op zoek zijn, een vriend) hoor, hoe ontzettend moeilijk het is via een dating-site een leuke man of vrouw te vinden, dat er volop dates plaatsvinden, maar dat de chemie ontbreekt in bijna alle gevallen en als die er wel is, is de verliefdheid van heel korte duur, omdat wanneer de vlinders even wat minder fladderen, en dat doen ze gegarandeerd, soms al heel snel, duidelijk wordt dat men niet bij elkaar past.
Dat ik vind dat men veel meer de tijd moet nemen en alles niet zo wanhopig snel moet gaan, het kan veel teleurstelling voorkomen, waarbij ik wel wil opmerken dat ik goed besef dat mijn 2 voorbeelden extremen zijn, maar dan nog.
We gunnen de feromoontjes, Marjelle, geen tijd meer.
De beruchte klik komt maar weinig voor, dus dan slaat de verveling al snel toe. is bij hoge uitzondering de klik er wel, dan weten we niet wat ons overkomt en van gekkigheid niet hoe we ermee moeten omgaan.
Elke dag smsjes, bellen, afspreken, verliefd, als een kip zonder kop, totdat de roze wolk begint te verdwijnen en we ontdekken dat we totaal niet bij elkaar passen.
Vorige week kreeg ik een reactie van een man, mijn foto en profiel spraken hem aan, het leek hem wel wat op vriendschappelijke basis te gaan mailen, zoals ik ook in mijn profiel had aangegeven, nou ok, dat deden we dus, komt ie vervolgens aan met het een na het andere sneldatevoorstel, zo jammer, ik moest denken aan twee mannen uit mijn dateverleden, Rob en Willem en stuurde hem de volgende mail:
Je reactie op mijn vragen naar de ideale vrouw en de besteding van een regenachtige zondag is goed, maar niet hoe ik het graag zou willen horen, tot in details had ik gevraagd, maar misschien wil je jezelf niet teveel bloot geven of vind je het energieverspilling in dit stadium.
Samen met de foto's is dit bijna altijd het eerste wat ik vraag bij beginnend mailcontact, het kan zoveel duidelijk maken, het is zo, dat veel mannen er geen zin in hebben, je veel liever snel willen ontmoeten, ik begrijp hun beweegredenen wel, maar ben er zelf geen voorstander van.
Ik zal je 2 voorbeelden geven, na mijn scheiding, 5 jaar geleden bracht ik veel tijd door op een forum over filosofie en religie, was leuk, veel mannen, nauwelijks vrouwen, al snel werden prive mailadressen uitgewisseld.
Zo kreeg ik mailcontact met Rob, een hele leuke man, na enkele weken spatten de vonken bijna van het scherm, we spraken af, er was een gigantische klik, wederzijds, we besloten elkaar vaker te zien.
Dat gebeurde, allebei verliefd, heel veel praten, leuke dingen doen.
Dit alles vond plaats, dat elkaar zien dus, in een tijdsbestek van nog geen maand.
Tijdens de vele gesprekken kwam ik erachter dat ik hem weliswaar heel leuk vond als los vriendje, maar echt niet voor een serieuze relatie, dus dat hem ook duidelijk gemaakt.
Hij wilde meer, het werd een drama, hij kon niet meer leuk met me omgaan, vond dat ik niet duidelijk genoeg was geweest, maar dat kon ook niet, daarvoor kenden we elkaar tekort.
Een prachtige zomer, waarin een weekend Parijs, North Sea Jazz, boekenmarktjes etc. gepland waren, viel in het water, want na dat bewuste gesprek hebben we elkaar niet meer gezien.
Dat najaar kwam ik voor het eerst in aanraking met de wie-zoekt-wie site, veel mailen, vaak na korte tijd afhaken, soms duurde het wat langer, met Willem bleef het leuk, foto's werden uitgewisseld, Willem was qua uiterlijk en eigenlijk voor de rest ook niet mijn type, maar het mailen was wel heel gezellig, af en toe was er wel wat diepgang, maar meestal ging het over zoiets als hoe het weekend was geweest en wat we gingen eten, dat soort dingen, beetje mutserig, maar daar ben ik niet vies van.
Hij had wel eens gezegd dat het leuk zou zijn elkaar eens echt te zien, maar drong verder niet aan.
Zo verstreken er een maand of 3, toen was er een jazzfestival, wat we niet mochten missen, ach, dacht ik, terugdenkend aan de ervaringen van het vorige jaar, met deze man kan ik dat wel doen, is ongevaarlijk.
We zagen elkaar en het begon ermee, dat ik hem veel leuker vond dan op de foto en het videofilmpje dat ik eens van hem had gezien, geweldige uitstraling, die je op een foto bijna nooit pakt, vervolgens bleek dat hij naast een goeie verteller ook goed kon luisteren, het leek of we elkaar al lang en goed kenden, was ook een beetje zo, want we hadden al wat af gemaild.
Eerst dus alleen vriendschap, werd geleidelijk aan meer, latrelatie, hield uiteindelijk geen stand, een relatie tussen ons was te hoog gegrepen, maar er was geen teleurstelling, of frustratie of whatever, de vriendschap bleef, zelfs nu hebben we nog af en toe mailcontact en helpt hij me met bepaalde zaken.
De moraal van dit verhaal?
Dat ik op dit moment van alle kanten (2 vriendinnen, die op zoek zijn, een vriend) hoor, hoe ontzettend moeilijk het is via een dating-site een leuke man of vrouw te vinden, dat er volop dates plaatsvinden, maar dat de chemie ontbreekt in bijna alle gevallen en als die er wel is, is de verliefdheid van heel korte duur, omdat wanneer de vlinders even wat minder fladderen, en dat doen ze gegarandeerd, soms al heel snel, duidelijk wordt dat men niet bij elkaar past.
Dat ik vind dat men veel meer de tijd moet nemen en alles niet zo wanhopig snel moet gaan, het kan veel teleurstelling voorkomen, waarbij ik wel wil opmerken dat ik goed besef dat mijn 2 voorbeelden extremen zijn, maar dan nog.
