Nog een week. Dan gaan we naar de stembus. De afgelopen weken was de aandacht voor de politiek groot. Veel groter dan in het verleden. Ik ben daar blij mee. Je ziet het op Twitter, aan veel debatten op TV, pagina’s aandacht in de kranten. Speciale verkiezingsdebatten. Ik geniet. Met volle teugen. De beleving van de politiek is groter dan ooit.
Bij het bepalen van onze stemkeuze is het al lang niet meer de inhoud die bepalend is. We kijken meer en meer naar het plaatje van de lijsttrekker. Wie leest er nog een verkiezingsprogramma? Wie vergelijkt nog de voorstellen van alle partijen? De grote massa is alleen geďnteresseerd in beelden en soundbytes. Snel oordelen, de nuance laten we achterwege.
Waar doet me dat toch aan denken…
Op datingsites gaat het ook vaak alleen maar om de plaatjes. Om de juiste quote. In een paar korte zinnen proberen we de ander te verleiden. Niemand leest nog uitgebreide profielen. Hoe minder woorden, hoe beter. En ook de reacties zijn kort. “Leuk profiel. Vind je de mijne ook leuk, stuur me dan een berichtje.” En als je het profiel bekijkt, staat er weinig. De foto is essentieel. Geen foto, geen reacties. En dan is het ook heel belangrijk wat voor foto’s bij je profiel staan. Beelden zijn bepalend, zeker in 2010.
Wie zijn stem heeft gegeven, moet maar afwachten of er een coalitie gaat ontstaan. Soms blijken er breekpunten te bestaan. Aan de onderhandelingstafel van de eerste date, blijven die vaak nog onder tafel. Maar als de aftastende informatiefase goed is afgelopen en het formeren kan beginnen, komen de ononderhandelbare punten. Over de leegloop van het platteland: “Ik wil niet in de stad wonen.” Over de bio-industrie: “Ik neem aan dat jij ook vegetarisch eet.” Over emancipatie: “Mijn kat is belangrijker dan een man.” Over het h-woord: “Nee, ik blijf niet slapen. Hunker maar naar me.”
Uiteindelijk is het een beetje geven en nemen. Komen de partijen er wel uit. Het kan naar Engels voorbeeld in een paar dagen, het kan in ons polderland zomaar maanden duren. Maar we krijgen een nieuwe coalitie, dat staat vast. Nu maar hopen dat het ongeschonden de eindstreep haalt.
Bij het bepalen van onze stemkeuze is het al lang niet meer de inhoud die bepalend is. We kijken meer en meer naar het plaatje van de lijsttrekker. Wie leest er nog een verkiezingsprogramma? Wie vergelijkt nog de voorstellen van alle partijen? De grote massa is alleen geďnteresseerd in beelden en soundbytes. Snel oordelen, de nuance laten we achterwege.
Waar doet me dat toch aan denken…
Op datingsites gaat het ook vaak alleen maar om de plaatjes. Om de juiste quote. In een paar korte zinnen proberen we de ander te verleiden. Niemand leest nog uitgebreide profielen. Hoe minder woorden, hoe beter. En ook de reacties zijn kort. “Leuk profiel. Vind je de mijne ook leuk, stuur me dan een berichtje.” En als je het profiel bekijkt, staat er weinig. De foto is essentieel. Geen foto, geen reacties. En dan is het ook heel belangrijk wat voor foto’s bij je profiel staan. Beelden zijn bepalend, zeker in 2010.
Wie zijn stem heeft gegeven, moet maar afwachten of er een coalitie gaat ontstaan. Soms blijken er breekpunten te bestaan. Aan de onderhandelingstafel van de eerste date, blijven die vaak nog onder tafel. Maar als de aftastende informatiefase goed is afgelopen en het formeren kan beginnen, komen de ononderhandelbare punten. Over de leegloop van het platteland: “Ik wil niet in de stad wonen.” Over de bio-industrie: “Ik neem aan dat jij ook vegetarisch eet.” Over emancipatie: “Mijn kat is belangrijker dan een man.” Over het h-woord: “Nee, ik blijf niet slapen. Hunker maar naar me.”
Uiteindelijk is het een beetje geven en nemen. Komen de partijen er wel uit. Het kan naar Engels voorbeeld in een paar dagen, het kan in ons polderland zomaar maanden duren. Maar we krijgen een nieuwe coalitie, dat staat vast. Nu maar hopen dat het ongeschonden de eindstreep haalt.
