Het was gisteren feestjesdag. Aan het einde van de herfst kruipen geliefden veel 'tegen elkaar aan', resulterend in een juni vol feestjes. In mijn omgeving dan.
Afgelopen weekend was het eerste reis- en feestweekend.
Het eerste feestje was dat van een van mijn lievelingsneefjes, die EN verjaarde EN trots vertelde dat hij samen met zijn vriendin een huis gekocht had. De vrienden van mijn neef kwamen één voor één binnen en zeiden tot mijn horreur: “Dag mevrouw ik ben Albert, aangenaam. Gefeliciteerd met uw neef!” (natuurlijk heten ze niet allemaal Albert, maar deze jongeman begon met de U-zeg trend, die velen volgde, want mijn neef is een populaire jongeman)
Stond ik daar in mijn jeugdige hippe zomerjurk, dito make-up en mijn gekwetste jonge ego. De neef bleek opeens zeer volwassen en gedroeg zich als een trotse huizenbezitter. Wist dingen als “Nee, spouwmuren zijn geen draagmuren en verf op waterbasis is natuurlijk veel milieuvriendelijker” uit zijn mooie jonge strot te krijgen. Ik zweeg als een wijze oude vrouw die het allemaal reeds meegemaakt had, at mijn sateetje van de BBQ, veegde mijn mond af met mijn papieren servetje en keek op mijn mobiel, omdat de tijd voor feestje nummer twee allengs dichterbij kwam.
In de auto was ik nog steeds in de war. Er werd ECHT U tegen mij gezegd! Gelukkig ging me dat bij de volgende verjaardag niet gebeuren! Daar was ik heus niet de oudste! Alhoewel…ik had eigenlijk geen idee hoe oud de gastvrouw werd.
Aangekomen op de plaats van bestemming klonk er weinig jeugd in het huis. Ik verheugde me op een volwassen verjaardag. Toen ik de deur van de huiskamer opendeed, struikelde ik bijna over de sinds zeer recent zittende zuigelingen. De tuin bleek, VOL met allemaal stellen van dezelfde leeftijd van mijn neef. (De gastvrouw bleek dezelfde leeftijd te zijn) Er liepen welgeteld 15 kinderen rond in de leeftijd van zes weken tot en met een jaar of acht en de ouders van de koters, (reeds jaren getrouwd) waren tot mijn stomme verbazing allemaal zo’n 10 tot 15 jaar jonger dan ik…
Waar ik een tafellaken verwachtte om als iets oudere wijzere vrouw mijn wijze levenslessen te mogen delen, vielen mij ongegeneerd de verhalen van uren weeën subtotaalrupturen en huilbaby’s ten deel.
Op weg naar huis dacht ik: Laat mij voorlopig nog maar even genieten van die servetten, voor ik voor de rest van mijn leven aan zo’n tafellaken vastzit!
Afgelopen weekend was het eerste reis- en feestweekend.
Het eerste feestje was dat van een van mijn lievelingsneefjes, die EN verjaarde EN trots vertelde dat hij samen met zijn vriendin een huis gekocht had. De vrienden van mijn neef kwamen één voor één binnen en zeiden tot mijn horreur: “Dag mevrouw ik ben Albert, aangenaam. Gefeliciteerd met uw neef!” (natuurlijk heten ze niet allemaal Albert, maar deze jongeman begon met de U-zeg trend, die velen volgde, want mijn neef is een populaire jongeman)
Stond ik daar in mijn jeugdige hippe zomerjurk, dito make-up en mijn gekwetste jonge ego. De neef bleek opeens zeer volwassen en gedroeg zich als een trotse huizenbezitter. Wist dingen als “Nee, spouwmuren zijn geen draagmuren en verf op waterbasis is natuurlijk veel milieuvriendelijker” uit zijn mooie jonge strot te krijgen. Ik zweeg als een wijze oude vrouw die het allemaal reeds meegemaakt had, at mijn sateetje van de BBQ, veegde mijn mond af met mijn papieren servetje en keek op mijn mobiel, omdat de tijd voor feestje nummer twee allengs dichterbij kwam.
In de auto was ik nog steeds in de war. Er werd ECHT U tegen mij gezegd! Gelukkig ging me dat bij de volgende verjaardag niet gebeuren! Daar was ik heus niet de oudste! Alhoewel…ik had eigenlijk geen idee hoe oud de gastvrouw werd.
Aangekomen op de plaats van bestemming klonk er weinig jeugd in het huis. Ik verheugde me op een volwassen verjaardag. Toen ik de deur van de huiskamer opendeed, struikelde ik bijna over de sinds zeer recent zittende zuigelingen. De tuin bleek, VOL met allemaal stellen van dezelfde leeftijd van mijn neef. (De gastvrouw bleek dezelfde leeftijd te zijn) Er liepen welgeteld 15 kinderen rond in de leeftijd van zes weken tot en met een jaar of acht en de ouders van de koters, (reeds jaren getrouwd) waren tot mijn stomme verbazing allemaal zo’n 10 tot 15 jaar jonger dan ik…
Waar ik een tafellaken verwachtte om als iets oudere wijzere vrouw mijn wijze levenslessen te mogen delen, vielen mij ongegeneerd de verhalen van uren weeën subtotaalrupturen en huilbaby’s ten deel.
Op weg naar huis dacht ik: Laat mij voorlopig nog maar even genieten van die servetten, voor ik voor de rest van mijn leven aan zo’n tafellaken vastzit!
