Ik twijfel of ik dit verhaal hier zal vertellen. Er zullen maar lezers bij zijn die het hoge sterren gehalte in mijn binnenste naar beneden halen door het verhaal maar één ster te gunnen. Vroeger op school vond ik het ook heel spannend hoe een opstel beoordeeld werd. Je legt er toch iets persoonlijks in. Ik kon niet tegen kritiek en heb er nog steeds moeite mee. Op het liefdesvlak speelde dat helemaal. Ik toonde maar liever helemaal niets, dan kon ik ook niet afgewezen worden.

Heimelijk kon ik wel een oogje op iemand hebben en er vreselijk naar verlangen om wat met die persoon te krijgen, maar het bleef bij fantasie en dromen dat ik die persoon op een bepaald moment, op een bepaalde plaats tegen zou komen, als het mijn beurt was om de hond uit te laten, ofzo. Net als in de film. Op zo’n smal paadje, dat je gewoon niet om elkaar heen kunt en mijn ogen het werk konden doen.

Met het nodige gestruggle in de loop der jaren, raakte ik dan toch aan de man, stapten wij het huwelijk in, om er vijftien jaar later weer uit te stappen (op zich geen onbelangrijke periode, maar voor dit verhaal alleen even kort aangestipt). De klem die ik voelde toen ik middelbare schoolmeisje was, kwam dubbel zo hard weer terug. Met mezelf opgescheept. Naarmate ik in de loop van de jaren weer lekkerder in mijn vel kwam te zitten, werd ook ‘het oogje op een ander’ weer een optie. Maar de beschikbare geschikte anderen liggen niet voor het oprapen en daarom vertoeven wij hier. Maar …

Ik werd onlangs een beetje ongeduldig. Wilde nu het verlangen maar eens laten zegevieren en me even niet blootstellen aan allerhande ballotage-achtige kennismakingsafspraakjes voor de op termijn oh zo gewenste serieuze relatie. Dus ging ik ‘heimelijk’ een kijkje nemen op een site waar dat allemaal te omzeilen is. Kijken kan geen kwaad toch? Voor ik het wist raakte ik blind in allerhande korte briefjes wisselingen verzeild met diverse personen. Kreeg van een paar foto’s opgestuurd en ik bepaalde mijn criteria.

Zo raakte ik aan de chat met een man, die één jaar ouder is dan ik. We besloten foto’s uit te wisselen via de mail. Ik eerst, toen hij. Reacties: leuk en leuk. Hij deed me een beetje denken aan mijn heimelijke liefde van de middelbare school. Die heette alleen Ruud, geen Erik en hij had een andere achternaam. Hij wilde naar het strand die dag. Hij had vrij. Ik had ook vrij, schreef ik. Hij wilde me wel komen ophalen. Ok!

Anderhalf uur later belde hij aan. Ik keek even door het slaapkamerraam aan de voorkant. Daar beneden stond mijn date voor de deur! Ik liep de trap af. Haalde het krantje uit de brievenbus en.. nog even diep adem. Hield het krantje voor m’n gezicht en deed de deur open. Het was een leuke begroeting, allebei enigszins verlegen met de situatie. “Ik heet trouwens geen Erik,” zei hij.. “maar Ruud.”