Ik ben van nature een tamelijk rationeel mens. Ik doe veel met mijn hoofd, behalve piekeren. Daar heb ik namelijk een grote hekel aan. Mijn geest is sterk in het verwerken van emoties, het verdringen van pijn en het voorkomen van teleurstellingen. Is dat handig? Ja, soms wel. Maar nee, meestal niet. Ik ken de nadelen van op deze manier leven. Maar zo is het in de loop van mijn leven gegroeid. En het heeft me tegen veel onnodige onzekerheid & pijnlijke processen beschermd.

Na mijn dertigste ben ik gaan begrijpen dat alleen met je hoofd beslissingen nemen op lange termijn niet slim is. Ik ben toen gaan leren over persoonlijke ontwikkeling, intuïtie, voelen, vertrouwen op je buik en de betekenis van het NU. In die periode ervoer ik hoe veel krachtiger en sterker ik ben, hoe meer ik mezelf ben, als ik leef vanuit mijn buik en mijn gevoel. Het maakt me gegronder, rustiger en vol zelfvertrouwen.

Tegelijkertijd ben ik gaan geloven in de idee dat niets voor niets gebeurt zoals het gebeurt. Ik kan tegenwoordig heel makkelijk een beslissing nemen omdat de situatie om me heen is ontstaan die dat besluit onderbouwt. Ik lees niet toevallig een artikel over een voor mij nieuw onderwerp. Dat lees ik omdat ik komende week die kennis kan gebruiken. Ik kom niet toevallig dezelfde vacature op twee verschillende manieren tegen. Dat is een signaal dat het verstandig kan zijn erop te solliciteren. En dat geldt ook voor de mensen die ik tegenkom. Daar is een reden voor. Ze zijn er om me iets te leren en iets mee te geven. Of omgekeerd, ik mag ze iets meegeven.

Leven vanuit mijn buik en vertrouwen op wat is, hebben na mijn scheiding erg geholpen mezelf verder te ontdekken en als een sterker persoon in het leven te staan. In de ontmoetingen die ik had met single vrouwen, voelde ik me ontspannen en vertrouwd. Ik hoefde niet te denken of een rol te spelen. Alleen maar zoveel mogelijk mezelf te zijn en te zeggen en te doen wat ik op het moment ervoer. En ik kreeg daar veel positieve feedback op. Nieuwe vriendschappen ontstonden, iets wat ik jarenlang niet of nauwelijks had meegemaakt.

Uiteraard lukt het niet altijd sterk en krachtig te zijn. Soms komt mijn mind weer sterk terug om zijn positie op te eisen. Soms is dat fijn, want pijnvermijdend, maar steeds vaker zou ik willen dat ik al verder was. Dat ik de eventuele pijn kon voelen in mijn lijf en dat mijn geest zo ruimdenkend is dat het mijn gevoel alle ruimte geeft om alles te beleven in mijn lijf, onder mijn keel.

Die dominante rol van mijn geest speelde ook een - helaas bepalende - rol in de korte, maar intense ontmoeting die ik recent met een bijzondere vrouw had. Het heeft uiteindelijk veel te kort geduurd. Dat kwam door mijn eigen domme geest die piekerend over ons de door mij zo verlangde rust in mijn hoofd verdreef. Waardoor ik haar verdreef. En me daarna realiseerde dat ze daarmee echter niet uit mijn systeem verdween.

Ik heb haar beloofd het verhaal van ons niet te delen via een blog. Ik weet, en daarvoor hoef ik het niet op te schrijven, dat de ontmoeting met haar me meer geleerd heeft over mijzelf en mijn toekomst dan alle eerdere ervaringen. Handig is wel, dat mijn geest me helpt niet teveel pijn van het einde te hebben. Handig ja, maar wat zou ik graag voelen…