Een mailtje van hem, ik vind je leuk…
een foto, whoo, deze man is echt leuk..ik herken iets, weet niet wat, maar hij trekt me aan…
Een telefoongesprek wil hij, want hij houdt duidelijk niet van mailen, te eendimensionaal zegt hij..
Het telefoongesprek komt er, hij belt me diezelfde avond. Hij begint met een vragen afvuurronde, waarbij, zoals ik zo vaak meemaak, de ene vraag naadloos overgaat in de volgende vraag als je net een vraag hebt beantwoord en naar lucht wil happen. Mijn ervaring komt me dit keer goed van pas… Nee, eerst jij zeg ik, ook even antwoord geven op je eigen vraag. We praten een paar uur, de tijd gaat als vanzelf, maar toch, toch vind ik hem erg bedachtzaam en serieus.. eigenlijk te serieus voor mij. Ik probeer het af en toe wat luchtig te houden, een grapje tussendoor, even lachen, maar ik krijg hem niet echt mee..Ik ben van mening dat ik met mijn partner moet kunnen lachen, dat we hetzelfde gevoel voor humor moeten delen. ik vind dat belangrijk. Los hiervan zou hij mijn ideale man kunnen zijn.
Toch ga ik akkoord met een date. Ik kom zoals gewoonlijk te laat. Ik ben namelijk altijd mijn sleutels kwijt, vergeet de tomttom mee te nemen, of vergeet mijn lenzen in te doen, waar ik dan drie straten verder pas achter kom. Dit keer was ik onder andere vergeten dat ik moest tanken. Hij belt, hij is er al. Ik zeg hem dat ik er over een kwartier ben. Een pijnlijke stilte is het antwoord gevolgd door.. oké, ik ga wel even wat lezen Ik bel hem op de afgesproken Brink in het afgesproken dorp, omdat ik hem niet zie. Hij stapt uit en ik zie een lange knappe man die gelukkig op zijn foto’s lijkt. Ik krijg een beleefde hand en een verhandeling dat hij het vreselijk vindt om te laat te komen. “Ik kom altijd te laat” zeg ik, wat obstinaat. 10 strafpunten, zegt hij. We wandelen. Ik denk af en toe dat hij het boekje: ‘ 100 vragen om uw partner beter te leren kennen’ uit het hoofd heeft geleerd. Maar overrompeld als ik ben, doe ik mijn best elke originele vraag eerlijk te beantwoorden en verder zoveel mogelijk aan hem te vragen. Onderwijl kijk ik veel naar zijn profiel en ik vind hem steeds aantrekkelijker, al zie ik best dat hij een grote neus heeft. Na afloop van de wandeling drinken we nog iets. Toch vind ik hem leuk, maar ook nu is er weer weinig gelachen. Hij vraagt hoe het was. Ik zeg dat ik het leuk vond. Hij zegt hij ook, maar dat hij het toch eerst wil laten zakken, want een partner zoeken is een serieuze zaak. Hij belt me in de loop van de week zegt hij. Ik vind dat vreemd, maar vermoed dat zijn bedachtzame aard dat voorschrijft. We nemen afscheid, beetje onhandig.. zullen we of… ik krijg een hand. De volgende dag betrap ik me er op dat hij best wel indruk op me heeft gemaakt, wil eigenlijk wel weten of dat andersom ook zo is.
Ik sms daarom met de vraag, of het al gezakt is. Hij belt, maar belandt in mijn voicemail. Klinkt chagrijnig. Dat hij op mijn profiel gelezen heeft dat ik zeg toch wat ouder te zijn dan ik heb aangegeven, dat dat erg slordig is, dat hij weg moet en het morgen te druk heeft en nog wel zal bellen.
Einde oefening. Ik ben niet ouder dan hij, dus hij moet niet zeuren vind ik. Ik besluit niet op de afwijzing te wachten en stuur hem een mailtje dat ik ons geen match vind, omdat hij te bedachtzaam is voor mijn impulsieve natuur en niet enthousiast genoeg naar mijn zin, dat ik het gevoel heb dat hij me afkeurt als ik niet aan zijn verwachtingen voldoe en dat ik dat niet fijn vind, zodat het me beter lijkt als we het hierbij laten.
Ik hoor niets.
4 dagen later belt hij. Dat hij er toch nog iets over kwijt moet. Dat ik het helemaal mis heb omdat hij mij juist heel erg leuk vond en dat hij heel impulsief is, maar om zichzelf te beschermen vindt dat hij geen overhaaste besluiten meer moet nemen op relatiegebied. Dat hij mij eigenlijk na ons afscheid klem wilde rijden en het afscheid over doen. Dat hij helemaal niet chagrijnig was en geen problemen heeft met mijn leeftijd, omdat hij zelf ook 5 jaar er vanaf heeft gelogen, zodat ik nog steeds 4 jaar jonger ben dan hij. We praten weer drie uur.
We spreken af dat ik de volgende middag naar hem toe ga. We zijn wat aftastend, beetje onwennig. We praten, drinken thee en wijn, eten chocola, zoenen, hij laat me de omgeving zien..
Hij heeft nog steeds iets bekends en vertrouwds voor me en kijkt mij steeds liefdevol aan. Lacht nog steeds niet uitbundig, glimlacht wel..Is duidelijk bang weer een verkeerde keuze te maken en zijn hart te stoten. Ik vertel hem als hij relatiepijn wil voorkomen, dat hij er nooit meer aan moet beginnen.Ik ga naar huis, deze keer met een knuffel en zoen als afscheid.
En nu? Zijn dochtertje komt 14 dagen en dan date hij niet zegt hij. Ben benieuwd of hij mij wel gaat bellen, of gewoon 14 dagen niets van zich laat horen. Ik hoop dat hij belt, want ik vind hem stiekem heel erg aantrekkelijk en ik blijf maar aan hem denken.....
