Onlangs naar de bus ‘bevolkingonderzoek midden – west’ geweest.
Vanaf je vijftigste word je eens in de twee jaar uitgenodigd voor een borstkankeronderzoek.
Druk met mijn werk vergat ik de geplande afspraak. Geen enkel probleem, een nieuwe afspraak kon telefonisch gemaakt worden.
Als je je ergens oud voelt is dat daar. Ik zat tussen een aantal dames op leeftijd te wachten.
Ook de werknemers in de bevolkingsonderzoekbus zijn ouder.
Er kwam een verpleegkundige de wachtruimte binnen:
‘mevrouw K?’.
Vluchtig keek ik om me heen totdat ik me realiseerde dat ze mij bedoelde. Jarenlang getrouwd met meneer K., maar nooit zijn naam gevoerd.
Mijn gegevens in het bevolkingsregister zijn nog niet bijgewerkt.
Ik werd naar een kleedhokje gedirigeerd. Daar stond stapsgewijs vermeld hoe ik me uit moest kleden.
Ik wachtte wederom, nu op een uitklapbaar ongemakkelijk stoeltje in het hokje.
Bovenlijf naakt.
Een laborante deed opgewekt de deur open.
Bij een machine werden mijn borsten van links en rechts, boven en onder meerdere malen meedogenloos geplet.
Leuk is anders, zei de laborante nuchter. En ze vertelde dat ‘sommigen flauw vallen’.
Ik niet. Ik beet op mijn lippen, probeerde aan fijne dingen te denken en onderging ‘de marteling’.
Terug in de wachtkamer. De bejaarde dames waren inmiddels vertrokken. Ik was waarschijnlijk de laatste voor de koffiepauze.
Afwachtend bladerde ik door de burgerlijke Libelle.
De verpleegkundige verscheen na een poosje opnieuw bij de balie.
‘De röntgenfoto’s zijn gelukt’ meldde ze enigszins triomfantelijk.
Ik pakte mijn tas, liep de bus uit en huilde.
Over 2 weken uitslag.
P.
Vanaf je vijftigste word je eens in de twee jaar uitgenodigd voor een borstkankeronderzoek.
Druk met mijn werk vergat ik de geplande afspraak. Geen enkel probleem, een nieuwe afspraak kon telefonisch gemaakt worden.
Als je je ergens oud voelt is dat daar. Ik zat tussen een aantal dames op leeftijd te wachten.
Ook de werknemers in de bevolkingsonderzoekbus zijn ouder.
Er kwam een verpleegkundige de wachtruimte binnen:
‘mevrouw K?’.
Vluchtig keek ik om me heen totdat ik me realiseerde dat ze mij bedoelde. Jarenlang getrouwd met meneer K., maar nooit zijn naam gevoerd.
Mijn gegevens in het bevolkingsregister zijn nog niet bijgewerkt.
Ik werd naar een kleedhokje gedirigeerd. Daar stond stapsgewijs vermeld hoe ik me uit moest kleden.
Ik wachtte wederom, nu op een uitklapbaar ongemakkelijk stoeltje in het hokje.
Bovenlijf naakt.
Een laborante deed opgewekt de deur open.
Bij een machine werden mijn borsten van links en rechts, boven en onder meerdere malen meedogenloos geplet.
Leuk is anders, zei de laborante nuchter. En ze vertelde dat ‘sommigen flauw vallen’.
Ik niet. Ik beet op mijn lippen, probeerde aan fijne dingen te denken en onderging ‘de marteling’.
Terug in de wachtkamer. De bejaarde dames waren inmiddels vertrokken. Ik was waarschijnlijk de laatste voor de koffiepauze.
Afwachtend bladerde ik door de burgerlijke Libelle.
De verpleegkundige verscheen na een poosje opnieuw bij de balie.
‘De röntgenfoto’s zijn gelukt’ meldde ze enigszins triomfantelijk.
Ik pakte mijn tas, liep de bus uit en huilde.
Over 2 weken uitslag.
P.
