Mijn zoon T. woont vanaf 1 augustus midden in de stad boven een café.
Niet meer thuis dus.
En dat heeft iets treurigs. Voor mij dan.
T. zelf is enorm trots op z’n ‘nieuwe’ appartement dat hij samen met een vriend bewoont. Zijn kamer thuis is al bijna leeg. De verhuizing wordt stapsgewijs uitgevoerd en zorgvuldig georganiseerd door m’n vierde jaars student Logistiek en Economie.
Morgen ga ik voor het eerst ‘op bezoek’.
Ik moet bellen met mijn mobiel vanaf de hof, want een deurbel is er niet. Een koffieapparaat is ook nog niet voorhanden. Maar cafés genoeg. Dus na de bezichtiging zullen we wel elders iets drinken.
T. heeft 21 en een half jaar bij mij gewoond. Aan tafel gegeten, in de kamer naast de mijne geslapen, in en om huis gespeeld, geleerd, geleefd.
T. is een grote constante factor in mijn leven.
De keren dat ik echt boos op hem was zijn op 2 handen te tellen. Van T. kan gezegd worden..dat is nou een aardig lief ‘kind’. En dat wordt dan ook met enige regelmaat opgemerkt door vrienden, familie en bekenden.
‘Hoe is het in godsnaam mogelijk dat jij zo’n fijn kind hebt gekregen’; roept mijn vader J. eens in de zoveel tijd verbaasd uit.
Komt niet echt aardig en tactisch over zo’n opmerking, maar ik begrijp ’t wel.
Ikzelf was in de pubertijd jarenlang een loeder.
Maar goed.
T. is dus weg.
En ik zit op het bed in zijn vrijwel lege kamer, blader door fotoalbums en er flitsen herinneringen door mijn hoofd:
De start van onze vertrouwensrelatie, T. als pasgeboren baby die met een schuddend hoofdje mijn borst zoekt.
T. als kleuter die de slaapkamerdeur opent, op z’n tenen naar het bed sluipt en een piepklein zeer zacht kusje op mijn voorhoofd geeft.
T. als schoolkind in groep 3 dat eigenlijk niet wil leren lezen!
T. als tiener rechtsvoor voetballend met dikke zichtbare klodders gel z’n haar.
T. als puber die met kwetsbaar kijkende ogen z’n onvoldoendes ‘achterhoudt’.
En T. als volwassen man die vermanend zegt: ‘je kookt toch wel goed voor jezelf als ik het huis uit ben, hè?
Blijf zo nu en dan bij me eten, T.
Dan komt alles vast weer goed.
Principessa.
Niet meer thuis dus.
En dat heeft iets treurigs. Voor mij dan.
T. zelf is enorm trots op z’n ‘nieuwe’ appartement dat hij samen met een vriend bewoont. Zijn kamer thuis is al bijna leeg. De verhuizing wordt stapsgewijs uitgevoerd en zorgvuldig georganiseerd door m’n vierde jaars student Logistiek en Economie.
Morgen ga ik voor het eerst ‘op bezoek’.
Ik moet bellen met mijn mobiel vanaf de hof, want een deurbel is er niet. Een koffieapparaat is ook nog niet voorhanden. Maar cafés genoeg. Dus na de bezichtiging zullen we wel elders iets drinken.
T. heeft 21 en een half jaar bij mij gewoond. Aan tafel gegeten, in de kamer naast de mijne geslapen, in en om huis gespeeld, geleerd, geleefd.
T. is een grote constante factor in mijn leven.
De keren dat ik echt boos op hem was zijn op 2 handen te tellen. Van T. kan gezegd worden..dat is nou een aardig lief ‘kind’. En dat wordt dan ook met enige regelmaat opgemerkt door vrienden, familie en bekenden.
‘Hoe is het in godsnaam mogelijk dat jij zo’n fijn kind hebt gekregen’; roept mijn vader J. eens in de zoveel tijd verbaasd uit.
Komt niet echt aardig en tactisch over zo’n opmerking, maar ik begrijp ’t wel.
Ikzelf was in de pubertijd jarenlang een loeder.
Maar goed.
T. is dus weg.
En ik zit op het bed in zijn vrijwel lege kamer, blader door fotoalbums en er flitsen herinneringen door mijn hoofd:
De start van onze vertrouwensrelatie, T. als pasgeboren baby die met een schuddend hoofdje mijn borst zoekt.
T. als kleuter die de slaapkamerdeur opent, op z’n tenen naar het bed sluipt en een piepklein zeer zacht kusje op mijn voorhoofd geeft.
T. als schoolkind in groep 3 dat eigenlijk niet wil leren lezen!
T. als tiener rechtsvoor voetballend met dikke zichtbare klodders gel z’n haar.
T. als puber die met kwetsbaar kijkende ogen z’n onvoldoendes ‘achterhoudt’.
En T. als volwassen man die vermanend zegt: ‘je kookt toch wel goed voor jezelf als ik het huis uit ben, hè?
Blijf zo nu en dan bij me eten, T.
Dan komt alles vast weer goed.
Principessa.
