Afgelopen woensdag was het een jaar geleden dat ik mijn eerste briefje schreef. De durf was groot en de dienst die ik mezelf bewees ook. Ik gaf eindelijk weer toe aan de behoefte om liefdevolle intimiteit met een man te vinden. Dat maakte ik dus kenbaar met zo’n briefje.
Ik verzond het met een schroom, alsof ik met een vinger een spiegelglad wateroppervlak aanraakte en me kapot schrok van de rimpeling die er ontstond. Nooit had ik verwacht dat er antwoord zou komen. En toen het kwam, met een voorzichtige belangstelling van zijn kant, worstelde ik met een zelfvertrouwenniveau van nul komma nul, gecombineerd met de vurige wens om hem te ontmoeten. Hij liet het echter gaan, maar dat vond ik te vaag. ‘Als het nee is, zeg dan nee, maar zeg niet niks,’ was mijn motto. ‘Niks’ was perspectief in mijn ogen! Ik beet me erin vast en liet hem niet meer los. Na een halfjaar… pogingen tot contact met hem… kwam het tot een afspraak (:-). Wat zal hij gedacht hebben?
Toen ik tegenover mijn - zo moeizaam voor elkaar gebokste - date zat, sloegen alle stoppen door. Er kwam geen normaal, geen zinnig woord uit bij mij. Het was behoorlijk lastig. Voor hem ook denk ik. Het was geen match, stelde hij nu toch echt vast. Echt? Wat mij betreft was het een supermatch. Ik vond hem in levende lijve zo verrassend. Ik prees inwendig mijn beoordelingsvermogen. Wat nu?
’t Moest maar gauw afgelopen zijn. Hij rekende af, we stapten de deur uit, staken de straat over. ‘Stap in,’ zei hij. Twee minuten later waren we bij mijn fiets. ‘Succes verder,’ zei hij. Ik was perplex… ‘dus dit was het?’ Ik gaf hem een kus als afscheid en.. bleef hangen, kon niet meer bij hem weg komen. Ik was teleurgesteld, moe. Er kwam een antwoord, waar ik niet echt bewust om vroeg. Er brak wat in mij. Een dijkje. Het werd een afscheidszoen, die heeeel lang duurde... Hij maakte wel meteen duidelijk dat dit los stond van zijn conclusie…
Later schreef ik hem, dat ik sindsdien niet meer dezelfde was. Alle controle was naar de haaien. Hij schreef terug, dat ik mijn zinnen moest verzetten… Ik heb mijn best gedaan, heb hem met rust gelaten. Ik heb gedate met anderen en... ben al minder eenkennig.
Ik verzond het met een schroom, alsof ik met een vinger een spiegelglad wateroppervlak aanraakte en me kapot schrok van de rimpeling die er ontstond. Nooit had ik verwacht dat er antwoord zou komen. En toen het kwam, met een voorzichtige belangstelling van zijn kant, worstelde ik met een zelfvertrouwenniveau van nul komma nul, gecombineerd met de vurige wens om hem te ontmoeten. Hij liet het echter gaan, maar dat vond ik te vaag. ‘Als het nee is, zeg dan nee, maar zeg niet niks,’ was mijn motto. ‘Niks’ was perspectief in mijn ogen! Ik beet me erin vast en liet hem niet meer los. Na een halfjaar… pogingen tot contact met hem… kwam het tot een afspraak (:-). Wat zal hij gedacht hebben?
Toen ik tegenover mijn - zo moeizaam voor elkaar gebokste - date zat, sloegen alle stoppen door. Er kwam geen normaal, geen zinnig woord uit bij mij. Het was behoorlijk lastig. Voor hem ook denk ik. Het was geen match, stelde hij nu toch echt vast. Echt? Wat mij betreft was het een supermatch. Ik vond hem in levende lijve zo verrassend. Ik prees inwendig mijn beoordelingsvermogen. Wat nu?
’t Moest maar gauw afgelopen zijn. Hij rekende af, we stapten de deur uit, staken de straat over. ‘Stap in,’ zei hij. Twee minuten later waren we bij mijn fiets. ‘Succes verder,’ zei hij. Ik was perplex… ‘dus dit was het?’ Ik gaf hem een kus als afscheid en.. bleef hangen, kon niet meer bij hem weg komen. Ik was teleurgesteld, moe. Er kwam een antwoord, waar ik niet echt bewust om vroeg. Er brak wat in mij. Een dijkje. Het werd een afscheidszoen, die heeeel lang duurde... Hij maakte wel meteen duidelijk dat dit los stond van zijn conclusie…
Later schreef ik hem, dat ik sindsdien niet meer dezelfde was. Alle controle was naar de haaien. Hij schreef terug, dat ik mijn zinnen moest verzetten… Ik heb mijn best gedaan, heb hem met rust gelaten. Ik heb gedate met anderen en... ben al minder eenkennig.
