Hoe florissant sommige datingsites de kansen van hun aspirant-leden ook voorspiegelen, een trouwring-of-je-geld-terug garantie ben ik nog nergens tegengekomen. Iedereen die zich inschrijft hoopt natuurlijk in stilte op een lijst met hunkerende kandidaten waarbij de bovenste nickname heel toevallig ook inderdaad The One blijkt te zijn. Huppekee je match in het winkelwagentje, afrekenen bij de virtuele kassa, bonnetje bewaren (ruilen binnen 14 dagen mits in ongeopende verpakking), en tot noooit meer ziens want met deze Beste Aankoop Ooit ga je samen oud worden.
Ondertussen, in de echte wereld:
‘Hoe schat je de kans dat er tussen ons iets moois zou kunnen opbloeien?’ Ik was enigszins overdonderd door deze vraag van haar die ik een week na onze date van haar kreeg. Verbaasd ook, omdat we beiden de volgende dag al hadden uitgesproken dat het wel erg leuk was, maar er verder geen echte klik was. Alhoewel ik met haar van tevoren het gevoel had dat het deze keer dan misschien toch ging gebeuren, bleek dat, zoals dat zo vaak gaat als je van Virtueel naar Live gaat, toch helaas niet zo te zijn.
Burgers Zoo leek ons een mooie gelegenheid voor een ongedwongen kennismaking. Na al keuvelend rondgedwaald te hebben streken we uiteindelijk neer aan een tafeltje in de Bush. Bij een aangename subtropische temperatuur kwam het gesprek, met talloze interrupties van de tropische vogels, leuk op gang. Door de uitgebreide mails vooraf wisten we al dat we veel do’s en dont’s deelden en gebrek aan gespreksstof hadden we dan ook niet. En toch. Ze zag er leuk uit. Maar geen WOW. We konden ongedwongen kletsen. Maar geen WOW. Nadat we zo ongeveer als laatsten de pinquins bij de ingang gedag hadden gezegd moesten we er zelf ook aan geloven. Ja, we zouden zeker nog eens wat afspreken zeiden we beiden vol overtuiging. We gaven elkaar netjes een handje. Er volgde geen zoen.
‘Wat ik miste was even die hand op m’n schouder, een teken van affectie.’ Was die diepe zucht afkomstig van dezelfde vrouw waar ik een leuke ontspannen dag mee had doorgebracht? Gezellig, ja, maar er hing niet zoiets als romantiek in de lucht. In gedachten ging ik nog even over op playback-mode maar nee, volgens mij had ik toch echt geen zwoele blikken of wat voor toespeling dan ook gemist. Was ik dan zelf schromelijk tekort geschoten in mijn rol als Echte Man? Daarvoor moet voor mij toch eerst het tintelende gevoel aanwezig zijn dat er wederzijdse chemie is. Ik heb zo’n vaag vermoeden dat ze wat al te krampachtig op zoek is naar haar Prins op het Witte Paard en dingen wil zien die er niet zijn. Meer op zoek naar een invulling dan een aanvulling ben ik bang. Ik herken het maar al te goed, uit de begintijd van mijn carrière als online gelukszoeker.
En zo kon het dus gebeuren dat we elkaar niet meer hebben teruggezien. Toen ik haar schreef dat ik graag nog eens wat wilde afspreken, maar niet het gevoel had dat het wellicht meer zou kunnen worden dan ‘gewoon’ vriendschap, droop ze teleurgesteld af. Weer een kikker die geen prins bleek te zijn.
Ik ben nog op zoek naar een happy end voor dit verhaal.
Ondertussen, in de echte wereld:
‘Hoe schat je de kans dat er tussen ons iets moois zou kunnen opbloeien?’ Ik was enigszins overdonderd door deze vraag van haar die ik een week na onze date van haar kreeg. Verbaasd ook, omdat we beiden de volgende dag al hadden uitgesproken dat het wel erg leuk was, maar er verder geen echte klik was. Alhoewel ik met haar van tevoren het gevoel had dat het deze keer dan misschien toch ging gebeuren, bleek dat, zoals dat zo vaak gaat als je van Virtueel naar Live gaat, toch helaas niet zo te zijn.
Burgers Zoo leek ons een mooie gelegenheid voor een ongedwongen kennismaking. Na al keuvelend rondgedwaald te hebben streken we uiteindelijk neer aan een tafeltje in de Bush. Bij een aangename subtropische temperatuur kwam het gesprek, met talloze interrupties van de tropische vogels, leuk op gang. Door de uitgebreide mails vooraf wisten we al dat we veel do’s en dont’s deelden en gebrek aan gespreksstof hadden we dan ook niet. En toch. Ze zag er leuk uit. Maar geen WOW. We konden ongedwongen kletsen. Maar geen WOW. Nadat we zo ongeveer als laatsten de pinquins bij de ingang gedag hadden gezegd moesten we er zelf ook aan geloven. Ja, we zouden zeker nog eens wat afspreken zeiden we beiden vol overtuiging. We gaven elkaar netjes een handje. Er volgde geen zoen.
‘Wat ik miste was even die hand op m’n schouder, een teken van affectie.’ Was die diepe zucht afkomstig van dezelfde vrouw waar ik een leuke ontspannen dag mee had doorgebracht? Gezellig, ja, maar er hing niet zoiets als romantiek in de lucht. In gedachten ging ik nog even over op playback-mode maar nee, volgens mij had ik toch echt geen zwoele blikken of wat voor toespeling dan ook gemist. Was ik dan zelf schromelijk tekort geschoten in mijn rol als Echte Man? Daarvoor moet voor mij toch eerst het tintelende gevoel aanwezig zijn dat er wederzijdse chemie is. Ik heb zo’n vaag vermoeden dat ze wat al te krampachtig op zoek is naar haar Prins op het Witte Paard en dingen wil zien die er niet zijn. Meer op zoek naar een invulling dan een aanvulling ben ik bang. Ik herken het maar al te goed, uit de begintijd van mijn carrière als online gelukszoeker.
En zo kon het dus gebeuren dat we elkaar niet meer hebben teruggezien. Toen ik haar schreef dat ik graag nog eens wat wilde afspreken, maar niet het gevoel had dat het wellicht meer zou kunnen worden dan ‘gewoon’ vriendschap, droop ze teleurgesteld af. Weer een kikker die geen prins bleek te zijn.
Ik ben nog op zoek naar een happy end voor dit verhaal.
