Fietsen rondom het IJsselmeer op mijn nieuwe fiets. Voor het eerst helemaal alleen op vakantie.
Een solotocht, net als in het gewone leven, met ups en downs.
Euforisch voelde ik me zo nu en dan.
Met wind in de rug, zon op gezicht tussen Bunschoten en Harderwijk.
Maar het duurde wel een uur voordat ik Harderwijk uit was gefietst. 4 verschillende mensen ondernamen vriendelijke pogingen om de weg te wijzen. De laatste fietste een stuk mee, nadat ze mijn paniekerige blik zag.
Ik reed talloze kilometers om, volgde al snel een volledig andere route dan de bedoeling was. Maar kwam op tijd aan in hotel Het Zwartewater in Zwartsluis om snel onder de douche te springen voor vriend B die me daar opzocht.
De dag erop tegenwind. Zwoegen over dijken, langs eindeloze vergezichten. Tussendoor een hoosbui. Ik schuilde op een veranda van een verlate boerderij.
Uitgeput kwam ik die avond op de plaats van bestemming aan.
Het hotel in Rijs zag er aan de buitenkant vrij aardig uit. Eenmaal binnen ontdekte ik al snel dat het afgehuurd was voor een grote groep verstandelijk gehandicapten, ploegen hoogbejaarden en ik. Het zat tjokvol.
Dat heb ik geweten.
Toen ik doodmoe de sleutel van mijn kamer omdraaide, trof ik een hok ipv een hotelkamer.
Mijn 30 kilo zware koffer moest ik buiten het kamertje openen.
‘Wat doet u moeilijk’, zei de manager, toen ik met huilerige ogen mijn beklag deed. ‘De buschauffeurs en de begeleiders hebben nooit klachten’.
‘Maar ik ben een vakantieganger’, stamelde ik verbluft. ‘En ik heb 130 euro voor dit rot hokje betaald’. De manager wuifde rücksichtslos mijn klachten weg. Ik moest het maar uitzoeken met de reisorganisatie. Wel mocht ik gratis mee-eten van gaarkeukenachtig voedsel. Links van mij begon ondertussen de karaoke avond van de gehandicapten, rechts startte een bingofestijn.
De dagen erna viel me op hoe snel mensen levensverhalen en wijsheden delen met passerende solo reizigers als ik.
De oudere vrouw op het plein in Elburg sprak me liefdevol toe: ‘niet te veel denken, leef!’
De man in ’n Stavoren’s café kwam naast me zitten nadat ik naar hem geglimlacht had. Hij vertelde over zijn vrouw die zelfmoord had gepleegd.
De man op de boot naar Enkhuizen wijdde uit over zijn schwitch van een hectische carriere naar slow down leven als hippie op Ibiza. ‘Today is the day’ riep hij me na toen ik de veerboot affietste.
De man op het terras in Durgerdam tenslotte, had een moeizaam huwelijk. Maar zijn weg gevonden. ‘I’m hooked on her’.
Nu ben ik weer terug op mijn thuisbasis.
Wat heb ik geleerd van deze solo actie?
Geluk is overal te vinden als je open ‘de wereld’ inkijkt:
Weerribben, buizerds, met de wind mee fietsen, kijken naar en praten met passanten, dotterbloemen, wuivend riet, een vriend die mee-eet, met de pont overvaren, wachten op de open brug, geuren,
en languit overdwars liggen op een 2 persoonsbed in een goed (!) hotel…. Principessa
Een solotocht, net als in het gewone leven, met ups en downs.
Euforisch voelde ik me zo nu en dan.
Met wind in de rug, zon op gezicht tussen Bunschoten en Harderwijk.
Maar het duurde wel een uur voordat ik Harderwijk uit was gefietst. 4 verschillende mensen ondernamen vriendelijke pogingen om de weg te wijzen. De laatste fietste een stuk mee, nadat ze mijn paniekerige blik zag.
Ik reed talloze kilometers om, volgde al snel een volledig andere route dan de bedoeling was. Maar kwam op tijd aan in hotel Het Zwartewater in Zwartsluis om snel onder de douche te springen voor vriend B die me daar opzocht.
De dag erop tegenwind. Zwoegen over dijken, langs eindeloze vergezichten. Tussendoor een hoosbui. Ik schuilde op een veranda van een verlate boerderij.
Uitgeput kwam ik die avond op de plaats van bestemming aan.
Het hotel in Rijs zag er aan de buitenkant vrij aardig uit. Eenmaal binnen ontdekte ik al snel dat het afgehuurd was voor een grote groep verstandelijk gehandicapten, ploegen hoogbejaarden en ik. Het zat tjokvol.
Dat heb ik geweten.
Toen ik doodmoe de sleutel van mijn kamer omdraaide, trof ik een hok ipv een hotelkamer.
Mijn 30 kilo zware koffer moest ik buiten het kamertje openen.
‘Wat doet u moeilijk’, zei de manager, toen ik met huilerige ogen mijn beklag deed. ‘De buschauffeurs en de begeleiders hebben nooit klachten’.
‘Maar ik ben een vakantieganger’, stamelde ik verbluft. ‘En ik heb 130 euro voor dit rot hokje betaald’. De manager wuifde rücksichtslos mijn klachten weg. Ik moest het maar uitzoeken met de reisorganisatie. Wel mocht ik gratis mee-eten van gaarkeukenachtig voedsel. Links van mij begon ondertussen de karaoke avond van de gehandicapten, rechts startte een bingofestijn.
De dagen erna viel me op hoe snel mensen levensverhalen en wijsheden delen met passerende solo reizigers als ik.
De oudere vrouw op het plein in Elburg sprak me liefdevol toe: ‘niet te veel denken, leef!’
De man in ’n Stavoren’s café kwam naast me zitten nadat ik naar hem geglimlacht had. Hij vertelde over zijn vrouw die zelfmoord had gepleegd.
De man op de boot naar Enkhuizen wijdde uit over zijn schwitch van een hectische carriere naar slow down leven als hippie op Ibiza. ‘Today is the day’ riep hij me na toen ik de veerboot affietste.
De man op het terras in Durgerdam tenslotte, had een moeizaam huwelijk. Maar zijn weg gevonden. ‘I’m hooked on her’.
Nu ben ik weer terug op mijn thuisbasis.
Wat heb ik geleerd van deze solo actie?
Geluk is overal te vinden als je open ‘de wereld’ inkijkt:
Weerribben, buizerds, met de wind mee fietsen, kijken naar en praten met passanten, dotterbloemen, wuivend riet, een vriend die mee-eet, met de pont overvaren, wachten op de open brug, geuren,
en languit overdwars liggen op een 2 persoonsbed in een goed (!) hotel…. Principessa
