Het mag dan wel een regelmatig terugkerende bezigheid zijn geworden om even ‘online’ te gaan als zoekende single, ik ben en blijf ook moeder. Gescheiden van de vader van de kinderen, waar ik een flinke tijd kapot van ben geweest. Ik hou het zoeken nog voor mezelf, al merkt m’n dochter het wel op, als ze in de kamer is en ik mijn nieuwsgierigheid niet kan bedwingen.
Dochter (13) is bij mij deze week. We maken met z’n tweeën behoorlijke rommel en we hebben het gezellig. Ik heb al een week last van mijn linkerzij. Het lijkt steeds erger te worden en ik zeg dat ik er maar mee naar de dokter ga. ‘Oh, dan wil ik wel mee,’ zegt ze, ‘want dan weet ik wat ik voor je kan doen...’ Mm, heel lief, maar ik heb het liever niet, want ze hoeft niet te horen hoe de blessure is ontstaan, vind ik. Ik zit zelfs al te zoeken hoe ik het de dokter moet vertellen.
‘Ik ga wel effe snel alleen joh,’ zeg ik, als ze ’s ochtends nog in slaap-t-shirt op de bank zit. Ze gaat akkoord. Ik bel. De dokter heeft geen plek meer die dag. Ik bel de fysiotherapeut. Die heeft ook geen plek, maar stelt aan de telefoon alvast een paar vragen. ‘Wanneer en hoe is het gekomen..?’ Daar heb je het al. Nu met de telefoon de kamer uitlopen zou verdacht zijn. Hoe breng ik dit neutraal? ‘Nou eh, vorige week.. tijdens een stoeipartij,’ maak ik ervan. ‘Een stoeipartij?’ vraagt hij. ‘Ja, eh, gewoon, een stoeipartij,’
Ik denk dat hij het wel begreep. Na nog wat vragen, geeft hij me een advies waar ik voorlopig mee vooruit kan en ik hang op. Komt dochter voor me staan: ‘Wat voor een stoeipartij was dat dan? En met wie? He, he? Heb je soms..’ en verder beeldt ze de vraag op duidelijke wijze uit. Zij begreep het dus ook! Logisch, ik had het kunnen weten. Ik kan niet anders dan toegeven. De rest van de dag rommelen we verder.
Als ze ’s avonds in bed ligt zeg ik bezwerend: ‘Morgen gaan we opruimen! Het wordt me nu echt te erg. Ik mag er dan aardig bovenop zijn (uit het dal), die rommel heb ik nog niet onder controle.’ ‘Je bent er voor 95% bovenop,’ zegt ze. ‘Je hebt je baantje. Ik ben hartstikke trots op je.’ Verder krijg ik wat positieve feedback over de 5% die nog voor verbetering vatbaar is.. ‘en…’ gilt ze zachtjes: ‘Je hebt weer gestoeid met iemand!!!” Ze klapt rap met haar handen plat op elkaar, zoals alleen meisjes van rond de 13 dat doen. ‘Oh, en?’ zeg ik, (zo nonchalant mogelijk). ‘Nou, dat betekent hoop!’ ‘Hoop?’ Vraag ik, ‘hoop op wat? Een broertje of een zusje soms?’ ‘Nee, joh, als dat kind 10 is ben jij 62.(..), ik bedoel: hoop, dat jij nog weer gelukkig kunt worden!’
Dochter (13) is bij mij deze week. We maken met z’n tweeën behoorlijke rommel en we hebben het gezellig. Ik heb al een week last van mijn linkerzij. Het lijkt steeds erger te worden en ik zeg dat ik er maar mee naar de dokter ga. ‘Oh, dan wil ik wel mee,’ zegt ze, ‘want dan weet ik wat ik voor je kan doen...’ Mm, heel lief, maar ik heb het liever niet, want ze hoeft niet te horen hoe de blessure is ontstaan, vind ik. Ik zit zelfs al te zoeken hoe ik het de dokter moet vertellen.
‘Ik ga wel effe snel alleen joh,’ zeg ik, als ze ’s ochtends nog in slaap-t-shirt op de bank zit. Ze gaat akkoord. Ik bel. De dokter heeft geen plek meer die dag. Ik bel de fysiotherapeut. Die heeft ook geen plek, maar stelt aan de telefoon alvast een paar vragen. ‘Wanneer en hoe is het gekomen..?’ Daar heb je het al. Nu met de telefoon de kamer uitlopen zou verdacht zijn. Hoe breng ik dit neutraal? ‘Nou eh, vorige week.. tijdens een stoeipartij,’ maak ik ervan. ‘Een stoeipartij?’ vraagt hij. ‘Ja, eh, gewoon, een stoeipartij,’
Ik denk dat hij het wel begreep. Na nog wat vragen, geeft hij me een advies waar ik voorlopig mee vooruit kan en ik hang op. Komt dochter voor me staan: ‘Wat voor een stoeipartij was dat dan? En met wie? He, he? Heb je soms..’ en verder beeldt ze de vraag op duidelijke wijze uit. Zij begreep het dus ook! Logisch, ik had het kunnen weten. Ik kan niet anders dan toegeven. De rest van de dag rommelen we verder.
Als ze ’s avonds in bed ligt zeg ik bezwerend: ‘Morgen gaan we opruimen! Het wordt me nu echt te erg. Ik mag er dan aardig bovenop zijn (uit het dal), die rommel heb ik nog niet onder controle.’ ‘Je bent er voor 95% bovenop,’ zegt ze. ‘Je hebt je baantje. Ik ben hartstikke trots op je.’ Verder krijg ik wat positieve feedback over de 5% die nog voor verbetering vatbaar is.. ‘en…’ gilt ze zachtjes: ‘Je hebt weer gestoeid met iemand!!!” Ze klapt rap met haar handen plat op elkaar, zoals alleen meisjes van rond de 13 dat doen. ‘Oh, en?’ zeg ik, (zo nonchalant mogelijk). ‘Nou, dat betekent hoop!’ ‘Hoop?’ Vraag ik, ‘hoop op wat? Een broertje of een zusje soms?’ ‘Nee, joh, als dat kind 10 is ben jij 62.(..), ik bedoel: hoop, dat jij nog weer gelukkig kunt worden!’
