Een zo grote stemmingswisseling had ze nog niet vaak meegemaakt. Lucie zag hoe Leo na zijn vloek bleek werd. Hij mompelde wel tien keer de woorden “wat moet ik nou”. Lucie zag zijn ego ineenschrompelen. "Ik moet nu niet weglopen, anders gebeuren er ongelukken," dacht ze. Deze man had nu iemand nodig. En die iemand was zij. Omdat zij er nu eenmaal nu was.

Ze nam hem mee naar buiten en ging met hem zitten op het eerste het beste bankje dat ze tegenkwam. Hij liet zich volkomen leiden. Terwijl hij nog steeds bezig was de klap te verwerken, probeerde zij haar telefoontje aan de praat te krijgen. Maar de combinatie van supermarktvloer en koffie was funest. Het schermpje bleef zwart.

Ze borg haar telefoon op en zag dat Leo zat te huilen. Met de achterkant van haar hand veegde ze tranen van zijn gezicht.

Wat een bizarre avond, dacht ze. Lot en Max uit elkaar terwijl ze het juist wilden goedmaken. Haar telefoon die het juist nu niet deed. Anders had ze nu al lang met Lot gebeld. In plaats daarvan zat ze nu naast die mastermind Leo. Hij had haar nodig. En door het drogen van zijn tranen dacht ze ook ineens: hij is zacht. En dat verwarde haar.
 
Hij keek haar al even aan. “Jij kent Lot dus ook.”
Ook? Ineens begreep ze het. “Leo,... ben jij Lennard?”
Hij knikte.
Vandaar! Puzzelstukjes vielen op hun plek. Ze kende de Lennard uit de vurige verhalen van Lot. Lot en hij hadden een paar jaar terug gevoelens voor elkaar gehad. De crisis tussen Lot en Maxime was daardoor nog erger geworden. Uiteindelijk, met veel verdriet, had Lot het contact met Lennard verbroken. Zodat ze de focus bij haar relatie kon leggen. Lot was daar een tijd lang stuk van geweest. Max, heel sterk, had haar de tijd gegeven om bij hem terug te komen.
 
“Wat ik niet snap,” zei Lucie. “Waarom ging het nou vanavond mis?”
Hij keek haar door nieuwe tranen aan.
“Je kent het verhaal van Lot en mij. Stel je voor. Jij bent Maxime. Na een diepe vertrouwenscrisis met ene Lennard in de hoofdrol maak je het goed. Eindelijk en definitief. Je gaat naar het park. Een plek van jullie samen. En eindelijk, godzijdank, sluit je elkaar weer echt in de armen. Als Maxime hoop je dan natuurlijk dat die Lennard definitief uit jullie levens is. En dan, op het moment van de bekroning, stort er iemand een vuilniszak met rozenblaadjes over je uit. Je kijkt naar boven. Ziet daar de luchtballon met een blij zwaaiende ballonvaarder die wijst naar de onderkant van zijn mand. Daar staat een rood hart. En de tekst “L: You were always on my mind. L”
 
“Wat lief! Die was voor mij, die tekst,” zei Lucie. “Van jou. Toch?”
“Ja! Net als het liedje van de Jazzsters. Maar dat kunnen zij natuurlijk niet weten. Zelfs Lot denkt nu dat dit expres was. En bedoeld voor haar!” 
“Och hemel ja... En nu wil ze jou.”

"Omdat ze denkt dat ik haar wil. Ze denkt nog steeds dat ik haar huwelijk heb willen saboteren. Dat denkt Max ook. Daarom is hij weg. Maar als ze nou zouden weten dat ik dat helemaal niet wilde... Ik moet ze spreken. Allebei. En jij moet mee. Kom, we gaan hun huwelijk redden."



wordt vervolgd