De strategie was snel bepaald: ze zouden zowel Lot als Maxime opbellen. Lucie zou Lot bellen, en hij eerst Maxime. Ze belden met zijn telefoon, want die van haar deed het nog steeds niet. En hij zorgde dat zijn nummer was afgeschermd. Want dan, zo dachten ze, was de kans het grootst dat er zou worden opgenomen. Ineens hadden ze een veel belangrijker doel dan daten: ze hadden een gestrand huwelijk te redden.

Max nam zijn telefoon niet aan. Leo belandde op de voicemail van de man die hem als aartsrivaal zag. Drukte eerst de verbinding weg, dacht een paar minuten na en belde nogmaals. Opnieuw de voicemail.
“Maxime, bericht van Lennard. Je zit misschien niet op mij te wachten nu, dat snap ik. Maar ik begrijp dat er vanavond het nodige is ehm... gebeurd. Je moet weten dat ik op geen enkele manier de hand hierin heb willen hebben. Die ballon was wel van mij, maar niet voor jullie. Er was een knullige samenloop van omstandigheden en nu een ongewenste afloop. Het enige wat ik je kan vragen is: praat met Lotte en maak het goed. Als je meer wilt weten, dan heb je mijn nummer. Sterkte.”

Hij gaf zijn telefoon aan Lucie. Rondom het toestel raakten hun vingers elkaar. Even.

"Lotte! Met mij. Ik zag je sms en toen ging mijn telefoon stuk..."
Lucie luisterde lang, en zocht geen oogcontact met hem. Leo deed zijn uiterste best om niet mee te luisteren. Het was niet zijn gesprek, dat daar gevoerd werd.
Maar ineens hoorde hij Lucie zeggen: "Lieve Lot, luister. Ik vind het heel naar om je te moeten zeggen. Maar die ballon bij jullie, dat was een eehm... ongeluk."
Diverse malen onderbroken probeerde ze aan haar vriendin duidelijk te maken dat de ballon niet voor Lot bedoeld was, maar voor haar zelf.
"Ja, hij was wel van Leo, eehm, Lennard."
En hoewel hij werkelijk vond dat dit gesprek hem niet aanging, was hij nu wel heel nieuwsgierig naar de stemming aan de andere kant van de lijn.
"Ja. Van Lennard, voor mij."
"Voor mij Lot. Niet voor jou. En om het nog ingewikkelder te maken: ik heb de ballon jouw kant op gestuurd. Niet hij. Alleen wist ik niks van dat hart en die tekst."
"Omdat ik wist wat jullie vanavond gingen doen. Ennehm, ik had rozenblaadjes over, zullen we maar zeggen."
"Dat is nu niet belangrijk. Waar het nu om gaat is dat jij je vergist. De ballon was geen move van hem richting jou."
Ze luisterde langer. En zei toen met gesmoorde stem iets wat hij niet kon verstaan. En herpakte zichzelf.
"Dat weet ik niet, of hij mij... En het is mijn zaak ook niet."
"Ja. Hij is hier."
Ze keek hem aan. Dit had hij niet verwacht. Hij gebaarde afwerend.
"Maar hij wil je niet spreken."

Was dat nou wel zo handig? Hij strekte aarzelend zijn hand uit.

"Oh wacht, hij wil toch wel. Moment. Hee, ik spreek je dadelijk nog. Doeidoei!"
Bij het aannemen van de telefoon streelde hij vingers kort. Ze keek hem aan. Maar het was te donker om haar uitdrukking te zien.

Zijn hart zat in zijn keel en zijn adem stokte. Hij bracht de telefoon naar zijn oor.
"Lot?"



Wordt vervolgd