Voor het eerst sinds anderhalf jaar had Leo Lot weer aan de telefoon. Zijn hart bonkte in zijn keel. Maar dat was ook omdat hij de laatste aanraking van Lucie voelde uitstralen in zijn hele lichaam.
"Hai."
"Lennard?"
"Ja."
Lot liet een lange stilte vallen.
"Heb je nou werkelijk onze ballon voor iemand anders besteld?"
Hij voelde haar boosheid en verdriet in elk woord dat ze sprak.
"Dat is nooit onze ballon geweest, Lot. En dat Lucie en jij elkaar kenden, wist ik niet."
"Had dat wat uitgemaakt dan?"
"Ja, dat had zeker wat uitgemaakt. Weet ik veel, dan was ik er misschien niet eens aan begonnen." Of Lucie, dacht hij erachteraan. Zij was er dan vast niet aan begonnen.
"Dan had je niet zo let-ter-lijk ons idee uitgevoerd, bedoel je. Oh, man, ik weet het nog zo precies. Hoe we samen fantaseerden over het ideale aanzoek. Dat vuurwerk vanavond is me nog opgevallen. Ik dacht nog; kijk. Heb ik toch nog vuurwerk bij mijn aanzoek. En toen die rozenregen. Helemaal volgens het boekje. Volgens ons boekje, Lennard!"
Hij zweeg, overrompeld door haar boosheid.
"Ik dacht; jawel, tikje aan de late kant, maar hij vraagt me alsnog. Eindelijk, eindelijk. Dwars door alles heen. Eindelijk - dacht ik - doet hij wat hij ten diepste wil."
Hij slikte. Dit was inderdaad al die tijd haar visie geweest. Zij wilde zo graag gewild zijn dat ze niet kon accepteren dat hij was gestopt met haar willen. Hoeveel had ze hierover met Lucie gepraat?
Lucie was druk bezig haar telefoon schoon te maken. Maar ze zat gespitst te luisteren naar wat hij zei.
Hij had deze date zo anders gewild... met moeite richtte hij zijn aandacht weer op het gesprek met Lotte.
"Weet je wel dat je hiermee alles weggooit, Leo?"
"Ik snap je niet."
"Van ons. Het mooiste wat wij hadden, waren onze dromen. Die hadden wij samen, jij en ik. Exclusief. Daarin waren we gelukkig, daarin maakte jij mij gelukkig en ik jou. En wat je nu doet is het regelen van een stand-in. Nog niet eens nieuwe dromen. Nee, hopla, een ander poppetje in mijn plaats. Dat is zo plat, en zo oneerlijk. Het doet veel meer pijn dan het feit dat Maxime er een punt achter heeft gezet. Maxime zag vanavond in: in haar dromen heb ik een ondergeschikte rol en die wil ik niet. En jij ziet ondertussen niet eens hoe belangrijk die droom van ons samen voor mij is. Nee hoor, je regelt even via internet een ander meisje voor mij in de plaats. Maakt niet uit wie."
Hij wist niet wat hij met haar woede aanmoest. En op welke opmerking hij als eerste in moest gaan.
"Ik hoor wat je zegt. Ik zie het allemaal heel anders."
"Ja dat zal best ja. Je ziet jezelf natuurlijk niet als dief. Wat is er dan gebeurd vanavond? Heb jij niet bijgedragen aan de diefstal van het meest dierbare wat ik bezat? Jawel. Jij - niemand anders - hebt mijn droom gestolen."
Leo haalde diep adem, en blies langzaam uit. Hij wilde zeggen dat het besluit om hun contact te verbreken van haar was, niet van hem. Dat zij degene was die hem zijn droom had ontnomen door er geen werkelijkheid van te maken. Dat hij wilde leven in de werkelijkheid. Maar als Lucie dat hoorde, zou ze het gevoel krijgen dat het voor hem allemaal nog te beladen was. Dat hij niet voor haar open kon staan.
Dit ging niet werken zo. Terug naar de hoofdboodschap dan maar.
"We dwalen af. Lucie en ik - We belden je omdat we wilden dat jij en Maxime weer gaan praten."
"Heeft geen zin, Lennard. En dat weet jij ook. Doe niet zo schofterig schijnheilig. Max en ik zijn allebei ontwaakt uit onze droom vanavond. Eerst Max, en nu ik. Je wordt bedankt."
"Ik denk dat wij zijn uitgepraat. Je wilde Lucie nog spreken?"
Ze zweeg.
"Ik geef je Lucie."
Hij gaf haar de telefoon en hoorde hoe ze een afspraak maakten. Lot ging inderdaad bij Lucie logeren.
"Dan zie ik je zo, okee?" Lucie klonk lief. "Jaaa. Is goed. Nee joh geeft niks. Tot straks, doei doei..."
Ze gaf hem de telefoon.
"Ik moet nu gaan, sorry."
"Doet je telefoon het weer?"
"Nee, nog niet. Maar ik wilde toch een andere."
"En... wij?"
"Leo, dank je wel voor alle moeite die je hebt gedaan. Ik zal deze date niet gauw vergeten. Ik moet die echt op me in laten werken."
Hij had die zin vaker gehoord. Hij beloofde weinig goeds.
Ze legde haar hand op zijn schouder en kuste zijn wang.
Precies op dat moment flitste er een fotocamera.
"Hai."
"Lennard?"
"Ja."
Lot liet een lange stilte vallen.
"Heb je nou werkelijk onze ballon voor iemand anders besteld?"
Hij voelde haar boosheid en verdriet in elk woord dat ze sprak.
"Dat is nooit onze ballon geweest, Lot. En dat Lucie en jij elkaar kenden, wist ik niet."
"Had dat wat uitgemaakt dan?"
"Ja, dat had zeker wat uitgemaakt. Weet ik veel, dan was ik er misschien niet eens aan begonnen." Of Lucie, dacht hij erachteraan. Zij was er dan vast niet aan begonnen.
"Dan had je niet zo let-ter-lijk ons idee uitgevoerd, bedoel je. Oh, man, ik weet het nog zo precies. Hoe we samen fantaseerden over het ideale aanzoek. Dat vuurwerk vanavond is me nog opgevallen. Ik dacht nog; kijk. Heb ik toch nog vuurwerk bij mijn aanzoek. En toen die rozenregen. Helemaal volgens het boekje. Volgens ons boekje, Lennard!"
Hij zweeg, overrompeld door haar boosheid.
"Ik dacht; jawel, tikje aan de late kant, maar hij vraagt me alsnog. Eindelijk, eindelijk. Dwars door alles heen. Eindelijk - dacht ik - doet hij wat hij ten diepste wil."
Hij slikte. Dit was inderdaad al die tijd haar visie geweest. Zij wilde zo graag gewild zijn dat ze niet kon accepteren dat hij was gestopt met haar willen. Hoeveel had ze hierover met Lucie gepraat?
Lucie was druk bezig haar telefoon schoon te maken. Maar ze zat gespitst te luisteren naar wat hij zei.
Hij had deze date zo anders gewild... met moeite richtte hij zijn aandacht weer op het gesprek met Lotte.
"Weet je wel dat je hiermee alles weggooit, Leo?"
"Ik snap je niet."
"Van ons. Het mooiste wat wij hadden, waren onze dromen. Die hadden wij samen, jij en ik. Exclusief. Daarin waren we gelukkig, daarin maakte jij mij gelukkig en ik jou. En wat je nu doet is het regelen van een stand-in. Nog niet eens nieuwe dromen. Nee, hopla, een ander poppetje in mijn plaats. Dat is zo plat, en zo oneerlijk. Het doet veel meer pijn dan het feit dat Maxime er een punt achter heeft gezet. Maxime zag vanavond in: in haar dromen heb ik een ondergeschikte rol en die wil ik niet. En jij ziet ondertussen niet eens hoe belangrijk die droom van ons samen voor mij is. Nee hoor, je regelt even via internet een ander meisje voor mij in de plaats. Maakt niet uit wie."
Hij wist niet wat hij met haar woede aanmoest. En op welke opmerking hij als eerste in moest gaan.
"Ik hoor wat je zegt. Ik zie het allemaal heel anders."
"Ja dat zal best ja. Je ziet jezelf natuurlijk niet als dief. Wat is er dan gebeurd vanavond? Heb jij niet bijgedragen aan de diefstal van het meest dierbare wat ik bezat? Jawel. Jij - niemand anders - hebt mijn droom gestolen."
Leo haalde diep adem, en blies langzaam uit. Hij wilde zeggen dat het besluit om hun contact te verbreken van haar was, niet van hem. Dat zij degene was die hem zijn droom had ontnomen door er geen werkelijkheid van te maken. Dat hij wilde leven in de werkelijkheid. Maar als Lucie dat hoorde, zou ze het gevoel krijgen dat het voor hem allemaal nog te beladen was. Dat hij niet voor haar open kon staan.
Dit ging niet werken zo. Terug naar de hoofdboodschap dan maar.
"We dwalen af. Lucie en ik - We belden je omdat we wilden dat jij en Maxime weer gaan praten."
"Heeft geen zin, Lennard. En dat weet jij ook. Doe niet zo schofterig schijnheilig. Max en ik zijn allebei ontwaakt uit onze droom vanavond. Eerst Max, en nu ik. Je wordt bedankt."
"Ik denk dat wij zijn uitgepraat. Je wilde Lucie nog spreken?"
Ze zweeg.
"Ik geef je Lucie."
Hij gaf haar de telefoon en hoorde hoe ze een afspraak maakten. Lot ging inderdaad bij Lucie logeren.
"Dan zie ik je zo, okee?" Lucie klonk lief. "Jaaa. Is goed. Nee joh geeft niks. Tot straks, doei doei..."
Ze gaf hem de telefoon.
"Ik moet nu gaan, sorry."
"Doet je telefoon het weer?"
"Nee, nog niet. Maar ik wilde toch een andere."
"En... wij?"
"Leo, dank je wel voor alle moeite die je hebt gedaan. Ik zal deze date niet gauw vergeten. Ik moet die echt op me in laten werken."
Hij had die zin vaker gehoord. Hij beloofde weinig goeds.
Ze legde haar hand op zijn schouder en kuste zijn wang.
Precies op dat moment flitste er een fotocamera.
