Mailen zie ik als een voorverkenning. Volgt er dan een afspraak, is dat de executie. Dat kan in verschillende uitkomsten uitmonden.
'Ja, ik wil;' is een vorm. 'Ach we proberen het', kan. 'Laat me er nog even een tijdje over nadenken', dat is twijfel (slecht teken).

Of; 'zullen we wel vrienden worden'. Van beide kanten het begrip dat het geen serieuze zaak wordt, maar dat kan zelfs eindigen in een broer en zus relatie.
Of je denkt;'nou, ik zit deze ontmoeting wel uit en dan wegwezen'. Of op het moment dat je door hebt wie je blind date is en het valt tegen, kraag omhoog zonnebril op en omkeren. En je telefoon uitzetten.
Maar om nou te zeggen dat het mailen een café gesprek benadert, ja en nee. Ja, omdat je nu in alle rust kan kijken of je raakvlakken hebt met elkaar.

En nee, omdat de huiskamer geen café is waar je lekker tegen elkaar aan leunt, om onder het mom van dat je door de muziek en de geluiden om ons heen wel in elkaars oor moeten spreken, om je verstaanbaar te maken. Wat weer sneller lichamelijk contact tot gevolg heeft. Maar het lijkt mij raar dat ik nu een mail stuur, degene die ik mail naast me, achter me of op mijn schoot zou zitten om deze informatie via de mail te kunnen ontvangen.