Met haar kittige knalgele Volkswagentje Fox moest ze wel opvallen. Ze stond naast ons in de wachtrij voor de Stena Line. Het eerste wat ik van haar zag was het plezier waarmee ze haar tanden zette in een hamburger. Onwillekeurig keurde ik haar: juiste leeftijd en en leuk uiterlijk. Nu nog een aansprekend profiel... Hoe het lidmaatschap van een datingsite je leven kleurt.
Maar prioriteit had ze niet. Prioriteit had mijn kleine meid, die voor het eerste een zo grote reis met haar papa alleen maakte. Samen ontdekten we de hele ferry. Het mooiste raampje voorin, het achterdek. En alles er tussenin. De kinderhoek.
“Kijk, hier kun je spelen!”
“Ik wil liever tekenen.”
We gingen aan een tafeltje zitten, pakten haar tekenspulletjes en mijn schrijfblokje uit.
“Ik moet plassen.”
Dat doen we op nieuwe plaatsen nog niet alleen, dus ik moest mee. En dan was er niemand meer om op de potloden, papiertjes en knuffel te letten. En op onze boodschappentas met eten. En op mijn tas met fotocamera, autosleutel, reisdocumenten en andere speeltjes. Met dijenknijpend kind en alle tassen struinden we naar de wc's. Ons hele transport paste met wat duwen en sjorren precies in een wc-cabine. En toen we terugkwamen bij 'ons' tafeltje zat daar een grijs echtpaar aan de koffie.
“Opgestaan is plaats vergaan.”
Ook Stenafoxy kon natuurlijk niet zomaar naar de wc. Ook voor haar was er geen vertrouwde medereiziger die wel even op haar spullen kon passen of haar plekje kon reserveren. En toch, het beeld van de alleen reizende jonge vrouw werd met het kwartier verleidelijker. Ergens op het achterdek, met de haren in de wind, een onverantwoorde coctail en een groot stuk koek dat niet met begerige handjes gedeeld hoefde te worden. En dan gewoon even de ogen dicht. Of een boek en een MP3-speler. En dan misschien wel een heel hoofdstuk lang ongestoord genieten van de reis.
“Kom papa!”
Als we nou samen zouden reizen, Stenafoxy, Kaboutertje en ik, konden we in toerbeurten genieten. Om de beurt een uur opletten op grut, spullen en plaatsje. Zou zij dat eigenlijk wel willen? Misschien was zij juist blij om even van haar eigen kinderen af te zijn. Misschien had ze aan boord wel een geheime rendez-vous. En was ze nu in een van die hutten wild aan het vrijen met een man die – net als zij – zogenaamd morgen een belangrijke vergadering in Londen had. Mijn verbeelding ging met me aan de haal. Extra golven maken in de zee, mompelde ik.
“Wat zeg je papa?”
En dus nam ik haar mee naar het promenadedek. Ik nam haar op mijn schouders en maakte een sprongetje.
“Kijk, zie je die golfjes rond de boot? Die komen doordat wij zo hoog op het dek springen. Daardoor gaat de boot bibberen en zo maken we extra golven in de zee.”
“Nog een keer.” lachte ze. Na nog vijf keer hadden we samen de slappe lach. En we zagen de golfjes echt.
Maar Stenafoxy kwam laat terug op het autodek. Geen tijd meer voor enige uitwisseling op het autodek. Daarna reed ze nog wel kilometers voor ons uit, alsof ze me wilde plagen.
“Waar is die gele auto?”
De gele auto was weg.
“Leuk was die gele auto he papa?”
Maar prioriteit had ze niet. Prioriteit had mijn kleine meid, die voor het eerste een zo grote reis met haar papa alleen maakte. Samen ontdekten we de hele ferry. Het mooiste raampje voorin, het achterdek. En alles er tussenin. De kinderhoek.
“Kijk, hier kun je spelen!”
“Ik wil liever tekenen.”
We gingen aan een tafeltje zitten, pakten haar tekenspulletjes en mijn schrijfblokje uit.
“Ik moet plassen.”
Dat doen we op nieuwe plaatsen nog niet alleen, dus ik moest mee. En dan was er niemand meer om op de potloden, papiertjes en knuffel te letten. En op onze boodschappentas met eten. En op mijn tas met fotocamera, autosleutel, reisdocumenten en andere speeltjes. Met dijenknijpend kind en alle tassen struinden we naar de wc's. Ons hele transport paste met wat duwen en sjorren precies in een wc-cabine. En toen we terugkwamen bij 'ons' tafeltje zat daar een grijs echtpaar aan de koffie.
“Opgestaan is plaats vergaan.”
Ook Stenafoxy kon natuurlijk niet zomaar naar de wc. Ook voor haar was er geen vertrouwde medereiziger die wel even op haar spullen kon passen of haar plekje kon reserveren. En toch, het beeld van de alleen reizende jonge vrouw werd met het kwartier verleidelijker. Ergens op het achterdek, met de haren in de wind, een onverantwoorde coctail en een groot stuk koek dat niet met begerige handjes gedeeld hoefde te worden. En dan gewoon even de ogen dicht. Of een boek en een MP3-speler. En dan misschien wel een heel hoofdstuk lang ongestoord genieten van de reis.
“Kom papa!”
Als we nou samen zouden reizen, Stenafoxy, Kaboutertje en ik, konden we in toerbeurten genieten. Om de beurt een uur opletten op grut, spullen en plaatsje. Zou zij dat eigenlijk wel willen? Misschien was zij juist blij om even van haar eigen kinderen af te zijn. Misschien had ze aan boord wel een geheime rendez-vous. En was ze nu in een van die hutten wild aan het vrijen met een man die – net als zij – zogenaamd morgen een belangrijke vergadering in Londen had. Mijn verbeelding ging met me aan de haal. Extra golven maken in de zee, mompelde ik.
“Wat zeg je papa?”
En dus nam ik haar mee naar het promenadedek. Ik nam haar op mijn schouders en maakte een sprongetje.
“Kijk, zie je die golfjes rond de boot? Die komen doordat wij zo hoog op het dek springen. Daardoor gaat de boot bibberen en zo maken we extra golven in de zee.”
“Nog een keer.” lachte ze. Na nog vijf keer hadden we samen de slappe lach. En we zagen de golfjes echt.
Maar Stenafoxy kwam laat terug op het autodek. Geen tijd meer voor enige uitwisseling op het autodek. Daarna reed ze nog wel kilometers voor ons uit, alsof ze me wilde plagen.
“Waar is die gele auto?”
De gele auto was weg.
“Leuk was die gele auto he papa?”
