Eind jaren ’90 ontstonden in Nederland de eerste serieuze datingsites. Sinds die tijd hebben miljoenen singles op een van deze sites ingeschreven gestaan. Tienduizenden vonden er hun partner. En toch is het taboe blijkbaar nog steeds niet geheel verdwenen.
Ik had eens een oud-oom die op vrij jonge leeftijd weduwnaar werd. Begin zestig was hij geloof ik. Het gebeurde in de jaren ’80. Al snel had hij een nieuwe vriendin. Dat was nog vrij ongebruikelijk voor die generatie. Je trouwde als je twintig was en bleef de rest van je leven bij die partner. Als je jong weduwe of weduwnaar werd, had je pech. Mijn oud-oom dacht daar anders over. Zijn nieuwe vriendin werd niet overal in met gejuich onthaald. Maar prangender was nog hóe hij aan haar was gekomen. Daar deed oud-oom behoorlijk geheimzinnig over. ‘Hij heeft haar uit de krant’, werd er gefluisterd, ‘een contactadvertentie’. Ik begreep – als 11-jarige – dat het om een uiterst clandestiene en nogal gênante aangelegenheid ging.
Een gesprek op een willekeurig internetforum anno 2010.
‘Sinds een tijdje ben ik aan het internetdaten, maar eigenlijk hoop ik mijn partner gewoon bij de supermarkt tegen te komen. Wat moet ik anders zeggen als mensen vragen waar we elkaar ontmoet hebben?’
‘Met dat probleem zit ik ook. Vrijwel niemand in mijn omgeving weet dat ik via internet dates heb.’
‘Ik ken mijn partner via internet. Als ze vragen waar we elkaar ontmoet hebben zeg ik – geheel naar waarheid – ‘in de kroeg’, want dat is de plek waar we de eerste keer afgesproken hebben.’
‘O ja, dat is een goeie. Dat ga ik ook doen!’
Zomaar een voorbeeld. Ik ken aardig wat mensen die via internetdating hun geluk beproeven en heb zelf al heel wat mensen via een datingsite ontmoet, maar ik kom deze besmuiktheid nog met enige regelmaat tegen. Houden meer dan een miljoen internetdaters elkaar voor de gek?
Ik had eens een oud-oom die op vrij jonge leeftijd weduwnaar werd. Begin zestig was hij geloof ik. Het gebeurde in de jaren ’80. Al snel had hij een nieuwe vriendin. Dat was nog vrij ongebruikelijk voor die generatie. Je trouwde als je twintig was en bleef de rest van je leven bij die partner. Als je jong weduwe of weduwnaar werd, had je pech. Mijn oud-oom dacht daar anders over. Zijn nieuwe vriendin werd niet overal in met gejuich onthaald. Maar prangender was nog hóe hij aan haar was gekomen. Daar deed oud-oom behoorlijk geheimzinnig over. ‘Hij heeft haar uit de krant’, werd er gefluisterd, ‘een contactadvertentie’. Ik begreep – als 11-jarige – dat het om een uiterst clandestiene en nogal gênante aangelegenheid ging.
Een gesprek op een willekeurig internetforum anno 2010.
‘Sinds een tijdje ben ik aan het internetdaten, maar eigenlijk hoop ik mijn partner gewoon bij de supermarkt tegen te komen. Wat moet ik anders zeggen als mensen vragen waar we elkaar ontmoet hebben?’
‘Met dat probleem zit ik ook. Vrijwel niemand in mijn omgeving weet dat ik via internet dates heb.’
‘Ik ken mijn partner via internet. Als ze vragen waar we elkaar ontmoet hebben zeg ik – geheel naar waarheid – ‘in de kroeg’, want dat is de plek waar we de eerste keer afgesproken hebben.’
‘O ja, dat is een goeie. Dat ga ik ook doen!’
Zomaar een voorbeeld. Ik ken aardig wat mensen die via internetdating hun geluk beproeven en heb zelf al heel wat mensen via een datingsite ontmoet, maar ik kom deze besmuiktheid nog met enige regelmaat tegen. Houden meer dan een miljoen internetdaters elkaar voor de gek?
