Elke week is het weer spannend. Zullen er mensen reageren op mijn blog? Ik heb heel veel datingthema’s al beschreven, mijn mening gegeven of real-life ervaringen verteld. Van te voren kan ik echter niet voorspellen waar reacties op zullen volgen. Controversieel of braaf, het maakt niets uit. Maar vorige keer kreeg ik plotseling vijf reacties. Ik ben aangenaam verbaasd. En dankbaar. Alle reden dus om te reageren. En ja, zolang ik anoniem ben, moet dat dus via een nieuw blog.
Ik schreef over de gouden tijd van het single-zijn. En het daten als perfecte hobby voor een single. En terecht stelde medeblogger Kijker dat single zijn een way of living kan worden. En of ik daar voor voelde. Lucifera vroeg zich af of ik dat echt zou willen. Constant daten in plaats van een relatie.
Laat ik helder zijn: ik ken veel geboren singles. Zij zijn hier ook actief. Hebben nooit of nauwelijks samengewoond, stellen in de loop der jaren steeds hogere eisen aan een eventuele partner en zijn pleitbezorgers geworden van LAT-relaties waarin je je eigen vrijheid kunt behouden. Ik ben geen geboren single. Ik ben in mijn leven slechts een paar jaar alleenstaand en –wonend geweest. Alle andere jaren deelde ik mijn dak met anderen. En sinds mijn 21ste ook mijn bed. Ik reken erop dat ik voor mijn 45ste opnieuw in een steady samenwoonrelatie verkeer. Met of zonder (nieuwe) kinderen.
Maar ik ben nog geen 45. En woon nu ruim een jaar weer alleen. En dat is een mooie periode om te genieten van alles wat het samenwonen minder biedt. Want ik weet niet wat jullie ervaringen zijn, maar ik vind het in een relatie best lastig om veel nieuwe mensen op een wat dieper niveau te leren kennen. Soms collega’s, misschien een keer mensen die je ontmoet op vakantie, maar echt nieuwe contacten doe je moeizaam op. Behalve als je alleen bent. En date.
Ik heb het genoegen gehad het afgelopen jaar mijn vriendenkring fors uit te kunnen breiden. Van alle dates zijn er een paar heel dierbaar geworden. Daar ga ik soms mee uit, we eten wat bij elkaar of elders, we bespreken het leven en de diepere dalen en turbulente toppen van ons singleleven. Soms knuffelen we, in de wetenschap dat lichamelijk contact buitengewoon belangrijk is voor mensen. Maar uiteindelijk is het belangrijkste dat we elkaar op eenzame avonden of stille weekenden weten te vinden als we daar behoefte aan hebben. Via SMS, e-mail of telefoon. Of IRL als het zo uitkomt.
Zolang het kan, blijf ik dat doen. Maar ik weet ook, zodra ik een echte serieuze relatie heb, is het daten over. Een way of life zal het nooit worden. Daarvan ben ik overtuigd. In ieder geval tot mijn 45ste.
Ik schreef over de gouden tijd van het single-zijn. En het daten als perfecte hobby voor een single. En terecht stelde medeblogger Kijker dat single zijn een way of living kan worden. En of ik daar voor voelde. Lucifera vroeg zich af of ik dat echt zou willen. Constant daten in plaats van een relatie.
Laat ik helder zijn: ik ken veel geboren singles. Zij zijn hier ook actief. Hebben nooit of nauwelijks samengewoond, stellen in de loop der jaren steeds hogere eisen aan een eventuele partner en zijn pleitbezorgers geworden van LAT-relaties waarin je je eigen vrijheid kunt behouden. Ik ben geen geboren single. Ik ben in mijn leven slechts een paar jaar alleenstaand en –wonend geweest. Alle andere jaren deelde ik mijn dak met anderen. En sinds mijn 21ste ook mijn bed. Ik reken erop dat ik voor mijn 45ste opnieuw in een steady samenwoonrelatie verkeer. Met of zonder (nieuwe) kinderen.
Maar ik ben nog geen 45. En woon nu ruim een jaar weer alleen. En dat is een mooie periode om te genieten van alles wat het samenwonen minder biedt. Want ik weet niet wat jullie ervaringen zijn, maar ik vind het in een relatie best lastig om veel nieuwe mensen op een wat dieper niveau te leren kennen. Soms collega’s, misschien een keer mensen die je ontmoet op vakantie, maar echt nieuwe contacten doe je moeizaam op. Behalve als je alleen bent. En date.
Ik heb het genoegen gehad het afgelopen jaar mijn vriendenkring fors uit te kunnen breiden. Van alle dates zijn er een paar heel dierbaar geworden. Daar ga ik soms mee uit, we eten wat bij elkaar of elders, we bespreken het leven en de diepere dalen en turbulente toppen van ons singleleven. Soms knuffelen we, in de wetenschap dat lichamelijk contact buitengewoon belangrijk is voor mensen. Maar uiteindelijk is het belangrijkste dat we elkaar op eenzame avonden of stille weekenden weten te vinden als we daar behoefte aan hebben. Via SMS, e-mail of telefoon. Of IRL als het zo uitkomt.
Zolang het kan, blijf ik dat doen. Maar ik weet ook, zodra ik een echte serieuze relatie heb, is het daten over. Een way of life zal het nooit worden. Daarvan ben ik overtuigd. In ieder geval tot mijn 45ste.
