Overpeinzingen van een datester
Het ontbreekt me niet aan dates. Als ik wil kan ik met drie mannen per week daten, dankzij het feit dat ik op meerdere datingsites sta. Toch lukt het me maar zelden om warm te lopen voor zo’n date en ik vraag me oprecht af hoe dat komt.
Wat me opvalt is dat er steeds minder wordt gemaild en vrijwel direct bij het tweede mailtje om een afspraak wordt gevraagd, zo van dan hebben we dat ook weer gehad en als het niet klikt, dan is er weinig tijd verloren. Je kent elkaar verder niet omdat een inleidend mailcontact is overgeslagen, of - als je wel gemaild hebt - dan vraag je je af waarom de interessante gevoelige humoristische man waar je mee hebt gemaild een stand-in heeft gestuurd en niet zelf is gekomen. Het ontaardt dan ook vaak in een wat zakelijke kennismaking. Ik zie niet zoveel verschil tussen een date en een afspraak met een klant of een onbekende collega. Er worden wat vragen gesteld over werk, opleiding, kinderen en dan wordt het al lastiger: “Hoe lang ben je al alleen?”, “waarom ging het mis in je vorige relatie”? Dat voelt voor mij alsof ik een getuigschrift moet laten zien, waarin staat dat eerder gemaakte fouten nu definitief tot het verleden behoren, dat ik alle lessen in het leven hebt geleerd en nu het diploma ideale vrouw op zak hebt..... Dit soort dates zorgt ervoor dat ik zelf ook helemaal niet uit de verf kom. Van de levenslustige veelzijdige vrouw die ik toch echt ben, blijft weinig meer over. Ik schiet gelijk in mijn zakelijke (werk) stand, en ik moet zeggen, mijn klantcontacten vibreren vaak nog meer. Ik had pas een zakelijk gesprek met een klant, waar ik – als het een date was geweest- onmiddellijk voor gegaan was, ware het niet dat de man een trouwring om had. Na dat gesprek stond er een glimlach in mijn gezicht gegroefd en had ik energie voor uren….Wat was er dan anders, vroeg ik me af. Terugdenkend realiseerde ik me dat deze man mij aankeek als hij met me sprak, hij lachte naar me, was in mij geďnteresseerd, ook al ging het over zakelijke onderwerpen. Achteraf dacht ik, hoe kan het toch zijn dat mannen op zoek naar een relatie zo blasé overkomen op een afspraakje met hun nieuwe vriendin in spé. Het vinden van een fijne partner is toch veel belangrijker nog dan een zakelijke afspraak. Je geeft toch alles op zo’n date? Ik leg niet alle schuld bij mijn dates hoor, hou me ten goede, maar ik kijk in ieder geval mijn date in de ogen, en glimlach vriendelijk naar hem en ik probeer het gesprek geanimeerd te houden zodat we in ieder geval een leuke afspraak hebben, dat is toch wel het minste dat je elkaar kunt geven.
Ik denk dat ik veel eerder een klik zou voelen als de mannen hun best zouden doen om charmant en belangstellend te zijn, als ze me aan zouden kijken en vriendelijk naar me zouden lachen. Als ze interesse zouden tonen in wat mijn passies zijn. Als ze om mijn grapjes zouden lachen en af en toe hun hand op mijn arm zouden leggen. Als het gesprek lekker heen en weer waaiert! Dan krijg ik het gevoel, deze man is leuk, die wil ik nog een keer zien. Kortom, ik wil een pleidooi voor de romantische date, in plaats van dat zakelijke gedoe….
De praktijk is echter dat ik na afloop opgelucht in mijn auto stap, blij dat het voorbij is, terwijl ik me afvraag of het nu aan mij ligt dat er echt niemand is voor wie ik warm loop. Zou het handig zijn als we onze datingvaardigheden konden oefenen? Of zou het zo zijn dat iedereen gelijk heeft, die het over de klik heeft die je de eerste minuut moet voelen? Dat zijn desinteresse en de mijne voortkomt uit het feit dat we allebei instinctief weten dat de ander het niet is en dus ook ons best niet meer doen, maar de date zo beleefd mogelijk uitzitten? Een heel enkele keer, ja dan klikt het, maar naar mijn idee veel te weinig. Is het dan zo dat de veelbesproken klik een uiterst zeldzaam verschijnsel is? Of heb ik gewoon pech, trek ik de verkeerde mannen aan of ben ik te kritisch… ik denk niet dat ik daar nog achter kom. Er zit dus niets anders op dan geduldig door daten, totdat ik bij de eerste blik een luid YES gevoel krijg! Of ga ik toch maar een cursus romantisch daten in elkaar draaien om het lot een handje te helpen?
Het ontbreekt me niet aan dates. Als ik wil kan ik met drie mannen per week daten, dankzij het feit dat ik op meerdere datingsites sta. Toch lukt het me maar zelden om warm te lopen voor zo’n date en ik vraag me oprecht af hoe dat komt.
Wat me opvalt is dat er steeds minder wordt gemaild en vrijwel direct bij het tweede mailtje om een afspraak wordt gevraagd, zo van dan hebben we dat ook weer gehad en als het niet klikt, dan is er weinig tijd verloren. Je kent elkaar verder niet omdat een inleidend mailcontact is overgeslagen, of - als je wel gemaild hebt - dan vraag je je af waarom de interessante gevoelige humoristische man waar je mee hebt gemaild een stand-in heeft gestuurd en niet zelf is gekomen. Het ontaardt dan ook vaak in een wat zakelijke kennismaking. Ik zie niet zoveel verschil tussen een date en een afspraak met een klant of een onbekende collega. Er worden wat vragen gesteld over werk, opleiding, kinderen en dan wordt het al lastiger: “Hoe lang ben je al alleen?”, “waarom ging het mis in je vorige relatie”? Dat voelt voor mij alsof ik een getuigschrift moet laten zien, waarin staat dat eerder gemaakte fouten nu definitief tot het verleden behoren, dat ik alle lessen in het leven hebt geleerd en nu het diploma ideale vrouw op zak hebt..... Dit soort dates zorgt ervoor dat ik zelf ook helemaal niet uit de verf kom. Van de levenslustige veelzijdige vrouw die ik toch echt ben, blijft weinig meer over. Ik schiet gelijk in mijn zakelijke (werk) stand, en ik moet zeggen, mijn klantcontacten vibreren vaak nog meer. Ik had pas een zakelijk gesprek met een klant, waar ik – als het een date was geweest- onmiddellijk voor gegaan was, ware het niet dat de man een trouwring om had. Na dat gesprek stond er een glimlach in mijn gezicht gegroefd en had ik energie voor uren….Wat was er dan anders, vroeg ik me af. Terugdenkend realiseerde ik me dat deze man mij aankeek als hij met me sprak, hij lachte naar me, was in mij geďnteresseerd, ook al ging het over zakelijke onderwerpen. Achteraf dacht ik, hoe kan het toch zijn dat mannen op zoek naar een relatie zo blasé overkomen op een afspraakje met hun nieuwe vriendin in spé. Het vinden van een fijne partner is toch veel belangrijker nog dan een zakelijke afspraak. Je geeft toch alles op zo’n date? Ik leg niet alle schuld bij mijn dates hoor, hou me ten goede, maar ik kijk in ieder geval mijn date in de ogen, en glimlach vriendelijk naar hem en ik probeer het gesprek geanimeerd te houden zodat we in ieder geval een leuke afspraak hebben, dat is toch wel het minste dat je elkaar kunt geven.
Ik denk dat ik veel eerder een klik zou voelen als de mannen hun best zouden doen om charmant en belangstellend te zijn, als ze me aan zouden kijken en vriendelijk naar me zouden lachen. Als ze interesse zouden tonen in wat mijn passies zijn. Als ze om mijn grapjes zouden lachen en af en toe hun hand op mijn arm zouden leggen. Als het gesprek lekker heen en weer waaiert! Dan krijg ik het gevoel, deze man is leuk, die wil ik nog een keer zien. Kortom, ik wil een pleidooi voor de romantische date, in plaats van dat zakelijke gedoe….
De praktijk is echter dat ik na afloop opgelucht in mijn auto stap, blij dat het voorbij is, terwijl ik me afvraag of het nu aan mij ligt dat er echt niemand is voor wie ik warm loop. Zou het handig zijn als we onze datingvaardigheden konden oefenen? Of zou het zo zijn dat iedereen gelijk heeft, die het over de klik heeft die je de eerste minuut moet voelen? Dat zijn desinteresse en de mijne voortkomt uit het feit dat we allebei instinctief weten dat de ander het niet is en dus ook ons best niet meer doen, maar de date zo beleefd mogelijk uitzitten? Een heel enkele keer, ja dan klikt het, maar naar mijn idee veel te weinig. Is het dan zo dat de veelbesproken klik een uiterst zeldzaam verschijnsel is? Of heb ik gewoon pech, trek ik de verkeerde mannen aan of ben ik te kritisch… ik denk niet dat ik daar nog achter kom. Er zit dus niets anders op dan geduldig door daten, totdat ik bij de eerste blik een luid YES gevoel krijg! Of ga ik toch maar een cursus romantisch daten in elkaar draaien om het lot een handje te helpen?
