Het leven kan een rare wending nemen. Al sinds mijn vroege jeugd wilde ik een keer naar Parijs toe, door omstandigheden was het er echter nog nooit van gekomen. Voor mij betekent Parijs: Le Grande Amour. De stad van DE LIEFDE, de stad waar het allemaal gebeurt, waar je alleen maar verliefde stelletjes ziet en waar je eventuele wat ingedutte relatie weer volop tot leven kan komen. En waar je -als je niet op zijn minst verliefd bent- niets te zoeken hebt. Toen mijn baas afgelopen winter dan ook aankondigde dat we ‘met zijn allen naar Parijs” zouden gaan moest ik wel even slikken. Ik- als Single- naar Parijs? Hoe zou dat ooit goedkomen??!!
Afgelopen donderdag stapte ik dan ook met lichtelijk gemengde gevoelens de Thalys in. Getroost door de wetenschap dat ik vergezeld was door een kleine 100 collega’s was ik niet bang me ‘alleen’ te voelen. Bovendien zouden er- als ik in zou storten- genoeg collega maatschappelijk werkers klaarstaan om me de eerste hulp bij een gepeinigd hart te bieden mocht dat nodig blijken.
Eenmaal uitgestapt werd ik overdonderd door alles wat er te zien was. Ik heb er 4 dagen rondgelopen, tot mijn voeten echt niet meer vooruit te branden waren en ik compleet op mijn tandvlees verder moest. Ik zag eindelijk de Eiffeltoren van dichtbij, en was er druk mijn collega’s met hoogtevrees de lift naar de top te praten, waar we eenmaal aangekomen de grootste lol hadden om alles wat we zagen. We hadden dolle avonturen in de metro, met de clochards die ons werkelijk constant om de nek hingen, vochten ons door de franse menu’s heen en lachten ons rot als er iets anders op tafel kwam dan verwacht. We bezochten het graf van Jim, maakten kennis met de oude en moderne kunst, de haute couture, de eindeloze stroom aan gebouwen in Romaanse,Victoriaanse en Gothische stijl en het voortrazende verkeer waarbij ik me realiseerde dat wij in Holland echt niet kunnen parkeren maar zij daarentegen als de beste.
En op enig moment gebeurde het dan toch: eindelijk zag ik hem: mijn Grande Amour. We stapten uit de metro en daar stond hij, in al zijn schoonheid: Het Louvre. Ik was op slag verliefd en vergat alles om me heen. Ik heb hem aanbeden in stilte en ik weet niet of hij mij ook zag staan, maar hij heeft mijn hart voor altijd gestolen….
Helaas ontbrak de tijd om verder kennis te maken, maar ik ga zeker weten nog een keer terug om dat prachtige gebouw met zijn bijzondere inhoud te onderzoeken.
Op de terugweg realiseerde ik me ineens dat ik helemaal geen tijd heb gehad om me te bekommeren om al die verliefde stelletjes die er rondliepen, erger: ik heb ze niet eens gezien! Daar was geen tijd voor. Bovendien: als je je hart verliest aan iemand krijgt elke plek een hoog- Parijs- of liever gezegd: een hoog Grande Amour gehalte. En dat kan ook in je eigen achtertuin. En Parijs is gewoon Parijs: een prachtige stad waar iedereen zich prima kan vermaken, ook een single.
Afgelopen donderdag stapte ik dan ook met lichtelijk gemengde gevoelens de Thalys in. Getroost door de wetenschap dat ik vergezeld was door een kleine 100 collega’s was ik niet bang me ‘alleen’ te voelen. Bovendien zouden er- als ik in zou storten- genoeg collega maatschappelijk werkers klaarstaan om me de eerste hulp bij een gepeinigd hart te bieden mocht dat nodig blijken.
Eenmaal uitgestapt werd ik overdonderd door alles wat er te zien was. Ik heb er 4 dagen rondgelopen, tot mijn voeten echt niet meer vooruit te branden waren en ik compleet op mijn tandvlees verder moest. Ik zag eindelijk de Eiffeltoren van dichtbij, en was er druk mijn collega’s met hoogtevrees de lift naar de top te praten, waar we eenmaal aangekomen de grootste lol hadden om alles wat we zagen. We hadden dolle avonturen in de metro, met de clochards die ons werkelijk constant om de nek hingen, vochten ons door de franse menu’s heen en lachten ons rot als er iets anders op tafel kwam dan verwacht. We bezochten het graf van Jim, maakten kennis met de oude en moderne kunst, de haute couture, de eindeloze stroom aan gebouwen in Romaanse,Victoriaanse en Gothische stijl en het voortrazende verkeer waarbij ik me realiseerde dat wij in Holland echt niet kunnen parkeren maar zij daarentegen als de beste.
En op enig moment gebeurde het dan toch: eindelijk zag ik hem: mijn Grande Amour. We stapten uit de metro en daar stond hij, in al zijn schoonheid: Het Louvre. Ik was op slag verliefd en vergat alles om me heen. Ik heb hem aanbeden in stilte en ik weet niet of hij mij ook zag staan, maar hij heeft mijn hart voor altijd gestolen….
Helaas ontbrak de tijd om verder kennis te maken, maar ik ga zeker weten nog een keer terug om dat prachtige gebouw met zijn bijzondere inhoud te onderzoeken.
Op de terugweg realiseerde ik me ineens dat ik helemaal geen tijd heb gehad om me te bekommeren om al die verliefde stelletjes die er rondliepen, erger: ik heb ze niet eens gezien! Daar was geen tijd voor. Bovendien: als je je hart verliest aan iemand krijgt elke plek een hoog- Parijs- of liever gezegd: een hoog Grande Amour gehalte. En dat kan ook in je eigen achtertuin. En Parijs is gewoon Parijs: een prachtige stad waar iedereen zich prima kan vermaken, ook een single.
