Er wordt soms geklaagd, dat er zo veel geklaagd wordt. ‘Valt er nog wat te lachen, hier?’ Wordt er geroepen. Wat een gezeur zeg … en waar is hùn humor dan? Huh? Zit ik hier nu ook te klagen? Nee, toch?
Hebben de klagers eindelijk een punt: kennelijk wordt er weinig gereageerd en alleen maar gekeken; Hierdoor komt mijn twijfel, of ik de enige ben hier die ze links laten liggen, uit een stoffig verdomhoekje…. zo, dat ik op z’n minst even opgelucht adem kan halen achter mijn pc-tje, als ik zoiets lees. ‘Gelukkig, ik ben niet de enige…’
Gaan anderen dat kleine moment weer overschreeuwen. Leuke momenten ontstaan bij de gratie van, dat je erbij stil mag staan dat er soms even niks te lachen valt.
Ik heb ook openlijk geklaagd. Nou! Zo! Zeker weten! Spencer weet daar alles van. Laat ik de mensen die in de startblokken staan om er wat over te gaan zeggen nu voor zijn. Achter de schermen heb ik contact met Spencer opgenomen. We hebben ge-chat. Ik ben daar wijzer van geworden en meer gerust gesteld ook. Het was zinnig.
Zit ik nog met één ding, ik heb een paar van zijn mooie en leuke blogs vernacheld met mijn geschreeuw. Alleen maar omdat ik de grofheid van dat ene begrip: ‘dikke reten’ niet kon velen. Dat was mijn probleem. Zal ik dan nu openlijk sorry zeggen? Eh.. Spencer, sorry! (En toch heb ik er wat van geleerd en ik had het niet willen missen… en misschien heeft hij er ook wat van geleerd, maar ik kan alleen voor mijzelf praten.)
Volgens mij lezen we niet goed. Ik niet en anderen ook niet. Laat ik het bij mezelf houden: ik laat de boodschap van een ander nauwelijks of niet tot me doordringen of ik reageer al. Soms kan dat geen kwaad. Dat er een beetje stof opwaait. Dat er geharrewar is en onbegrip. Dat hoeven we toch niet allemaal te bedekken met de mantel der liefde. Welke liefde? Of weg te lachen? Soms valt er even niks te lachen en Spencer begreep dat.
Zo werd ikzelf ook even uit het stoffige verdomhoekje gehaald, want ik kreeg het gevoel: ik doe ertoe! Hoe gaat het met jouw stoffige verdomhoekje? Valt er nog wat te lachen daar? Vertel!
Hebben de klagers eindelijk een punt: kennelijk wordt er weinig gereageerd en alleen maar gekeken; Hierdoor komt mijn twijfel, of ik de enige ben hier die ze links laten liggen, uit een stoffig verdomhoekje…. zo, dat ik op z’n minst even opgelucht adem kan halen achter mijn pc-tje, als ik zoiets lees. ‘Gelukkig, ik ben niet de enige…’
Gaan anderen dat kleine moment weer overschreeuwen. Leuke momenten ontstaan bij de gratie van, dat je erbij stil mag staan dat er soms even niks te lachen valt.
Ik heb ook openlijk geklaagd. Nou! Zo! Zeker weten! Spencer weet daar alles van. Laat ik de mensen die in de startblokken staan om er wat over te gaan zeggen nu voor zijn. Achter de schermen heb ik contact met Spencer opgenomen. We hebben ge-chat. Ik ben daar wijzer van geworden en meer gerust gesteld ook. Het was zinnig.
Zit ik nog met één ding, ik heb een paar van zijn mooie en leuke blogs vernacheld met mijn geschreeuw. Alleen maar omdat ik de grofheid van dat ene begrip: ‘dikke reten’ niet kon velen. Dat was mijn probleem. Zal ik dan nu openlijk sorry zeggen? Eh.. Spencer, sorry! (En toch heb ik er wat van geleerd en ik had het niet willen missen… en misschien heeft hij er ook wat van geleerd, maar ik kan alleen voor mijzelf praten.)
Volgens mij lezen we niet goed. Ik niet en anderen ook niet. Laat ik het bij mezelf houden: ik laat de boodschap van een ander nauwelijks of niet tot me doordringen of ik reageer al. Soms kan dat geen kwaad. Dat er een beetje stof opwaait. Dat er geharrewar is en onbegrip. Dat hoeven we toch niet allemaal te bedekken met de mantel der liefde. Welke liefde? Of weg te lachen? Soms valt er even niks te lachen en Spencer begreep dat.
Zo werd ikzelf ook even uit het stoffige verdomhoekje gehaald, want ik kreeg het gevoel: ik doe ertoe! Hoe gaat het met jouw stoffige verdomhoekje? Valt er nog wat te lachen daar? Vertel!
