Op mijn laatste blog heb ik onderstaande reactie ontvangen:
Ja hoor, het leven is verrukkelijk, wat een juichverhaal weer, vergeleken bij jou lijk ik wel depressief. Vraag me wel eerlijk af wat je hier doet, behalve roepen hoe verrukkelijk het is om single te zijn. Nou, om eerlijk te zijn vind ik er vaak geen pest aan. Ik doe mijn best zoals ieder ander...Fijn dat jij het in ieder geval zo naar je zin hebt. Ik zou hier gauw van af gaan! Stel je voor dat je iemand ontmoet die een domper op je vreugde zet!
Na het lezen van deze reactie was ik verbaasd en heeft mij enkele dagen bezig gehouden. Wat moet ik hiermee! Mag ik niet positief in het leven staan? Wordt mij dit misgund? Is de schrijfster jaloers? Mogen singles die gelukkig zijn en het naar hun zin hebben niet op zoek zijn naar een partner/maatje? Mogen alleen ongelukkige singles op datingsites staan ingeschreven en zoekende zijn? En toch wil ik middels deze blog reageren, mijn reactie geven.
Mijn verhaal is absoluut geen juichverhaal, maar het resultaat van keihard knokken om er weer te mogen zijn. Ik vecht, dagelijks, voor een leven waar ik me goed, tevreden en gelukkig bij voel met datgene wat ik heb.
Vier jaar geleden, op een zaterdagmiddag, heeft mijn toenmalige echtgenoot van het ene op het andere moment medegedeeld dat het over was en dat hij wegwilde. Ik wist niet wat er gebeurde en wat er aan de hand was. Ik snapte het niet, begreep het niet. Ja op maandagmiddag las ik de mails in zijn pc, er was een ander, hij was verliefd op een collega. Ik zal jullie de details verder besparen maar het kwam er op neer dat het al drie jaar over was voor meneer en dat hij wachtte op een voor hem geschikt moment om bij mij weg te kunnen gaan. En dat was toen hij een ander had en ook zij bij haar echtgenoot was vertrokken. Mijn wereld stortte in en constateerde dat de afgelopen drie jaar één grote leugen is geweest. Ik begon aan alles te twijfelen. We waren 10 maanden eerder verhuisd naar een oud huis met een stuk grond in een dorpje. Ik had nooit iets gemerkt. Daar zat ik dan met mijn goede gedrag, alleen met mijn verdriet, het huis in een dorp waar ik niemand kende. Was een verschrikkelijke periode. Ik voelde me gebruikt, belazerd, vernederd, in de steek gelaten, maar vooral gekwetst. Ik bleef in het huis wonen, tot het verkocht was, aangezien hij dit financieel niet kon opbrengen. Na 11 zeer emotionele maanden kon ik vertrekken en ben ik verhuisd naar mijn nieuwe woning. Het heeft mij ruim 2,5 jaar gekost om een en ander te verwerken voordat ik kon gaan werken aan een nieuw leven. Ik ben fysiek en lichamelijk heel erg ziek geweest, maar ben wel door te knokken uit een heel diep dal gekomen. Ik heb met al mijn vrienden en kennissen die we samen hadden heel bewust gebroken, omdat ik los wilde komen van hem en dat is me uiteindelijk ook gelukt.
Het is zo makkelijk om niet te knokken, om je zegeningen niet te tellen en zielig te zijn en afgeven op de ander wat hij mij allemaal heeft aangedaan. Ik koop hier niets mee, heb alleen mezelf ermee. Als ik zielig en vol met zelfmedelijden op de bank ga zitten dan wordt ik down en depressief en zie ik het allemaal niet meer zitten. En dan? Realiseren dat er weer een dag naar de knoppen is, een dag vol met plannen waar niets van terecht is gekomen, zonde toch! Andere kunnen mij niet helpen, ik zal het toch echt zelf moeten doen. En dat heb ik gedaan en daar ben ik trots op. Ik blijf niet thuis achter de geraniums zitten wachten totdat andere naar mij toekomen, want dan kan ik lang wachten. Ik zal zelf naar buiten moeten gaan, mensen opzoeken, uitgaan, sporten etc., etc., Dit alles gaat niet van zelf, ben hier heel bewust mee bezig, maar ik doe het wel en weiger om bij de pakken neer te gaan zitten en zielig te wezen, want dat ben ik niet en ik wil ook niet dat andere mij zielig vinden!
Het leven is met z’n tweeën veel leuker en gezelliger dan alles alleen te moeten doen. Het is ook veel makkelijker om een vent naast je te hebben die even naar je auto kijkt als je een raar geluidje hoort. Nee ik moet naar de garage en mijn portemonnee opentrekken. Als mijn huis geverfd moet worden, moet ik op zoek naar een mannetje, want ik doe en kan veel, maar ga niet op een ladder staan om mijn ramen op één hoog te verven of een kapotte dakpan vernieuwen. Als mijn dakgoten verstopt zitten moet ik wel de ladder op, ook als mijn gootsteen verstopt zit zal ik dit zelf moeten verhelpen en dan heb ik het nog niet over het verdere onderhoud van mijn woning. Op dit soort momenten loop ik te vloeken en te schelden en ben het zat dat ik alles zelf moet regelen en vind dat ik een kut leven heb en dat ik hier niet om gevraagd heb. Maar ja, na een paar tranen pak ik de telefoon en regel een mannetje en ben dan blij dat ik financieel onafhankelijk ben en ik het ontzettend naar mijn zin heb en eigenlijk enorm geboft heb en dat ik het zo slecht nog niet heb.
Ik wil met mijn reactie absoluut niet beweren dat het allemaal zo simpel en makkelijk is. Het heeft mij de nodige tranen, frustraties, energie en doorzettingsvermogen gekost en nog. Maar ik ben er van overtuigd dat iedereen dit kan, als je maar wil en er voor wilt vechten dan kom je een heel eind.
En de reactie op mijn blog? Het is geen leuke reactie en ze misgunt mij mijn geluk, maar het zegt meer over haar dan over mij. Ik blijf daten en blogs schrijven en ben niet van plan om van deze site af te gaan, want ook al heb ik een goed leven en heb ik het prima naar mijn zin, met z’n tweeën is het wel leuker en gezelliger en maakt het leven stukken makkelijker. Ik hoop echt iemand tegen te komen om mijn leven mee te kunnen delen en ondertussen ga ik door met mijn leven.
Abigail
Ja hoor, het leven is verrukkelijk, wat een juichverhaal weer, vergeleken bij jou lijk ik wel depressief. Vraag me wel eerlijk af wat je hier doet, behalve roepen hoe verrukkelijk het is om single te zijn. Nou, om eerlijk te zijn vind ik er vaak geen pest aan. Ik doe mijn best zoals ieder ander...Fijn dat jij het in ieder geval zo naar je zin hebt. Ik zou hier gauw van af gaan! Stel je voor dat je iemand ontmoet die een domper op je vreugde zet!
Na het lezen van deze reactie was ik verbaasd en heeft mij enkele dagen bezig gehouden. Wat moet ik hiermee! Mag ik niet positief in het leven staan? Wordt mij dit misgund? Is de schrijfster jaloers? Mogen singles die gelukkig zijn en het naar hun zin hebben niet op zoek zijn naar een partner/maatje? Mogen alleen ongelukkige singles op datingsites staan ingeschreven en zoekende zijn? En toch wil ik middels deze blog reageren, mijn reactie geven.
Mijn verhaal is absoluut geen juichverhaal, maar het resultaat van keihard knokken om er weer te mogen zijn. Ik vecht, dagelijks, voor een leven waar ik me goed, tevreden en gelukkig bij voel met datgene wat ik heb.
Vier jaar geleden, op een zaterdagmiddag, heeft mijn toenmalige echtgenoot van het ene op het andere moment medegedeeld dat het over was en dat hij wegwilde. Ik wist niet wat er gebeurde en wat er aan de hand was. Ik snapte het niet, begreep het niet. Ja op maandagmiddag las ik de mails in zijn pc, er was een ander, hij was verliefd op een collega. Ik zal jullie de details verder besparen maar het kwam er op neer dat het al drie jaar over was voor meneer en dat hij wachtte op een voor hem geschikt moment om bij mij weg te kunnen gaan. En dat was toen hij een ander had en ook zij bij haar echtgenoot was vertrokken. Mijn wereld stortte in en constateerde dat de afgelopen drie jaar één grote leugen is geweest. Ik begon aan alles te twijfelen. We waren 10 maanden eerder verhuisd naar een oud huis met een stuk grond in een dorpje. Ik had nooit iets gemerkt. Daar zat ik dan met mijn goede gedrag, alleen met mijn verdriet, het huis in een dorp waar ik niemand kende. Was een verschrikkelijke periode. Ik voelde me gebruikt, belazerd, vernederd, in de steek gelaten, maar vooral gekwetst. Ik bleef in het huis wonen, tot het verkocht was, aangezien hij dit financieel niet kon opbrengen. Na 11 zeer emotionele maanden kon ik vertrekken en ben ik verhuisd naar mijn nieuwe woning. Het heeft mij ruim 2,5 jaar gekost om een en ander te verwerken voordat ik kon gaan werken aan een nieuw leven. Ik ben fysiek en lichamelijk heel erg ziek geweest, maar ben wel door te knokken uit een heel diep dal gekomen. Ik heb met al mijn vrienden en kennissen die we samen hadden heel bewust gebroken, omdat ik los wilde komen van hem en dat is me uiteindelijk ook gelukt.
Het is zo makkelijk om niet te knokken, om je zegeningen niet te tellen en zielig te zijn en afgeven op de ander wat hij mij allemaal heeft aangedaan. Ik koop hier niets mee, heb alleen mezelf ermee. Als ik zielig en vol met zelfmedelijden op de bank ga zitten dan wordt ik down en depressief en zie ik het allemaal niet meer zitten. En dan? Realiseren dat er weer een dag naar de knoppen is, een dag vol met plannen waar niets van terecht is gekomen, zonde toch! Andere kunnen mij niet helpen, ik zal het toch echt zelf moeten doen. En dat heb ik gedaan en daar ben ik trots op. Ik blijf niet thuis achter de geraniums zitten wachten totdat andere naar mij toekomen, want dan kan ik lang wachten. Ik zal zelf naar buiten moeten gaan, mensen opzoeken, uitgaan, sporten etc., etc., Dit alles gaat niet van zelf, ben hier heel bewust mee bezig, maar ik doe het wel en weiger om bij de pakken neer te gaan zitten en zielig te wezen, want dat ben ik niet en ik wil ook niet dat andere mij zielig vinden!
Het leven is met z’n tweeën veel leuker en gezelliger dan alles alleen te moeten doen. Het is ook veel makkelijker om een vent naast je te hebben die even naar je auto kijkt als je een raar geluidje hoort. Nee ik moet naar de garage en mijn portemonnee opentrekken. Als mijn huis geverfd moet worden, moet ik op zoek naar een mannetje, want ik doe en kan veel, maar ga niet op een ladder staan om mijn ramen op één hoog te verven of een kapotte dakpan vernieuwen. Als mijn dakgoten verstopt zitten moet ik wel de ladder op, ook als mijn gootsteen verstopt zit zal ik dit zelf moeten verhelpen en dan heb ik het nog niet over het verdere onderhoud van mijn woning. Op dit soort momenten loop ik te vloeken en te schelden en ben het zat dat ik alles zelf moet regelen en vind dat ik een kut leven heb en dat ik hier niet om gevraagd heb. Maar ja, na een paar tranen pak ik de telefoon en regel een mannetje en ben dan blij dat ik financieel onafhankelijk ben en ik het ontzettend naar mijn zin heb en eigenlijk enorm geboft heb en dat ik het zo slecht nog niet heb.
Ik wil met mijn reactie absoluut niet beweren dat het allemaal zo simpel en makkelijk is. Het heeft mij de nodige tranen, frustraties, energie en doorzettingsvermogen gekost en nog. Maar ik ben er van overtuigd dat iedereen dit kan, als je maar wil en er voor wilt vechten dan kom je een heel eind.
En de reactie op mijn blog? Het is geen leuke reactie en ze misgunt mij mijn geluk, maar het zegt meer over haar dan over mij. Ik blijf daten en blogs schrijven en ben niet van plan om van deze site af te gaan, want ook al heb ik een goed leven en heb ik het prima naar mijn zin, met z’n tweeën is het wel leuker en gezelliger en maakt het leven stukken makkelijker. Ik hoop echt iemand tegen te komen om mijn leven mee te kunnen delen en ondertussen ga ik door met mijn leven.
Abigail
