Mijn beste vriend, Mark*, is net als ik, ten offer gevallen aan het vrijgezellen leven. Maar alles heeft ook voordelen.Vrijgezellen kunnen weer verliefd worden.
Mark is een aantrekkelijke vent en hij vangt dan ook aantrekkelijke dames. Zo maakte hij contact met Rosalinda*) en het was na de eerste date weer eens raak.
Zij hadden een relatie zoals dat waarschijnlijk voor vele zoekenden hier geldt: ieder zijn eigen stekkie, in de weekenden happelepap.
Het klikte buitengewoon goed tussen hen en al heel snel werd Rosalinda stapelverliefd op Mark. Een echte match.
Ondanks dat feit en Mark ook zeker zeer op Rosalinda is gesteld, werd Mark maar niet verliefd. De weekenden waren heel leuk, in alle opzichten, maar verliefdheid blijft uit. Zelfs een geslaagde vakantie in Frankrijk hielp niet. Mark wist niet wat hij ermee aanmoest en schiep wat afstand.
Rosalinda daarentegen, bleef maar bellen en verlangde dat Mark iedere vrijdag voor de deur stond en wilde hem eigenlijk pas maandagochtend vroeg laten gaan.
Rosalinda voelde na lange tijd dat er niet veel meer inzat. Mark gaf haar aan dat een echte vaste relatie met samenwonen er niet inzit, hij wilde haar niet in die waan laten.
Mark en ik praatten daar geregeld over. Hij vroeg zich af of hem wat mankeerde. Rosalinda was naast een mooie vrouw –en dat mag gezegd worden- ook een intelligente, beschaafde en vooral een heel lieve vrouw. Een schat van een mens, zoals dat heet.
Mark was heel blij met haar genegenheid jegens hem, maar hij voelde te weinig, niet genoeg. Moest hij doorgaan in de hoop dat verliefdheid vanzelf wel zal komen? Moest hij acuut stoppen om haar gevoelens niet verder te kwetsen? Is dit aan het lijntje houden?
Ik heb hem altijd geadviseerd eerlijk te zijn. Het gaat tenslotte om de gevoelens van een lieve vrouw en daarmee mag je niet spelen. Mark was het daarmee eens en heeft zijn gevoel –of de ontoereikendheid daarvan- aan Rosalinda opgebiecht. Met lood in zijn schoenen. Maar zoals dat gaat met verliefdheid, Rosalinda geeft niet op. Zij denkt dat het nog wel komt wel want we hebben het toch zo vreselijk fijn met elkander.
Na maanden begint Rosalinda te merken dat er naast deze ‘lat’- variant er niet meer inzit. Ze besluit –logischerwijs- in overleg met Mark acuut ieder contact te verbreken. Zij beseft dat ze zichzelf voor de gek houdt. Emotioneel nemen zij afscheidt van elkaar. Het vreemde is dat Mark ook emotioneel was en nog is. Hij vroeg aan mij of hij schizofreen is. Eigenlijk geeft hij wel om haar maar hij wil geen echte relatie. Mijn advies, dat dat niet kan -dat hij moet kiezen- is eigenlijk geen advies, omdat het niet om de relatie gaat –dat willen beiden- maar om de vorm.
Mark en Rosalinda hadden geen contact meer. Het volgende weekend belde ik Mark om te tennissen. Hij kan niet, hij heeft het weekend Rosalinda. Er is duidelijk aantrekkingskracht.
We hebben daarna een pittig gesprek. Mark is met mij van mening dat hij niet met haar gevoel mag spelen, maar verweert zich met de mededeling dat hij vooraf aan Rosalinda heeft gezegd dat ze uit hun contact geen hoop mag putten. Ze weet dus precies wat ze aan hem heeft, is zijn op zich terechte verweer. Toch blijft er bij mij een onbevredigend gevoel, omdat ik zeker weet dat Rosalinda toch hoop houdt. Ze zal altijd die hoop houden zolang ze gevoelens voor hem heeft. Aan de andere kant weet ze precies waar ze aan toe is met Mark. Als ze dan toch met hem wil zijn, is dat een bewuste -haar eigen- keuze.
Ook hebben we de gedachte dat het natuurlijk nog wel zou kunnen komen bij Mark. Is dat het waard om een lieve vrouw een lange tijd gelukkig te laten zijn maar dat ooit misschien haar geluk toch afloopt?
Mark vraagt mij ten einde raad wat te doen. Hij houdt van haar, maar niet genoeg. Hij is niet verliefd. Gaat hij het proberen, zal dat uiteindelijk zo goed als zeker fout gaan, denkt hij.
Ik weet overal een antwoord op. Maar nu even niet.
* namen veranderd
