Ik ben het met je eens dat de blogvorm zich niet makkelijk leent voor een dialoog. Maar een dialoog kàn voor anderen wèl onderhoudend zijn, vind ik. Ik heb er voor gekozen om blogs onder een pseudoniem te schrijven, omdat ik anders misschien dichtklap en dat wil ik niet. Niet meer!!! Daarom reageer ik niet onder de blogs zelf. Er zou een vorm voor gevonden kunnen worden, zodat voor meelezers duidelijk is welke blogs bij één dialoog horen. (Steeds dezelfde titel, genummerd.) De ‘spelers’ moeten dat natuurlijk wel willen en misschien zit jij er niet op te wachten om nog openlijk van gedachten te wisselen. Ik wil het wel. Ik stel je reactie en je vragen op prijs!
Ik lees in ‘het geloof ik zal haar vinden’ een man die alle rationaliteit ten spijt, een afkeer van een aantal verschijningsvormen van vrouwen (!) te berde brengt (van vrouwen ja, omdat je de zin besluit met: ‘… en ze rookt…’). En ja, ik lees dat als afkeer om met zo’n vrouw het bed in te duiken. Het staat nergens en toch haal ik dat ik eruitl. Die ene, door mij aangehaalde zin in ‘brief aan spencer’ snijdt, wat mij betreft, als een bot mes het grappige, luchtig kabbelende gesprek tussen de volgeling en de paus in tweeën. En ik lees niet dat de volgeling er helemaal van overtuigd raakt, dat hij zich over die verschijningsvormen heen moet zetten. Maar…., dat is zíjn smaak en zíjn zaak! So far so good.
Het valt me echter van de Paus tegen, dat hij de volgeling er niet opmerkzaam op maakt dat hij zich ook minder grof kan uitdrukken, door zijn deficiënties in de ik-boodschap te presenteren, bijvoorbeeld: ik hou niet van rotte tanden. Of zo je wilt: ik word niet geil van ~. Dan laat je de lezer de keus, om er het zijne/hare mee te doen… hoewel het in dit geval wel duidelijk is wat de meesten hiervan vinden, denk ik.
Op deze wijze kun je al je genoemde deficiënties zelf invullen (zei de juf), kijkt u maar:
Ik hou niet van vrouwen met katten.
Ik hou niet van vrouwen met teckels, die.. enz.
Komen we tenslotte bij een merkwaardige geval: Dikke reten.
Ik hou niet van vrouwen met dikke reten. Zelfs in een ik-boodschap is dit nog lelijk, het verraadt medogenloosheid.
Ik hou niet van vrouwen met dikke billen, klinkt al anders.
‘Dikke reten’ in jouw blog is zo levenslustvernietigend als je worstelt met overgewicht, wat ik doe (blog ‘huwelijksvet en andere laagjes’). Ik heb er geen woorden voor. Daar komt dus mijn aap uit de mouw! Had je dat nog niet door? ..? ..? Heus niet?
Als mooie jonge slanke vrouwen op je vallen, geniet ervan, be happy with it, ik meen het. Maar laat anderen de dichterlijke vrijheid om vrede te hebben met hun leven en er het beste uit te halen met al hun uiterlijke onvolkomenheden.
Of was het echt je boodschap, dat je gerust verliefd kunt worden op een vrouw (of man, zo je wilt) met rotte tanden en dat je daar tijdens een relatie dan wel aan kan werken?
Groetjes,
Possess
Ik lees in ‘het geloof ik zal haar vinden’ een man die alle rationaliteit ten spijt, een afkeer van een aantal verschijningsvormen van vrouwen (!) te berde brengt (van vrouwen ja, omdat je de zin besluit met: ‘… en ze rookt…’). En ja, ik lees dat als afkeer om met zo’n vrouw het bed in te duiken. Het staat nergens en toch haal ik dat ik eruitl. Die ene, door mij aangehaalde zin in ‘brief aan spencer’ snijdt, wat mij betreft, als een bot mes het grappige, luchtig kabbelende gesprek tussen de volgeling en de paus in tweeën. En ik lees niet dat de volgeling er helemaal van overtuigd raakt, dat hij zich over die verschijningsvormen heen moet zetten. Maar…., dat is zíjn smaak en zíjn zaak! So far so good.
Het valt me echter van de Paus tegen, dat hij de volgeling er niet opmerkzaam op maakt dat hij zich ook minder grof kan uitdrukken, door zijn deficiënties in de ik-boodschap te presenteren, bijvoorbeeld: ik hou niet van rotte tanden. Of zo je wilt: ik word niet geil van ~. Dan laat je de lezer de keus, om er het zijne/hare mee te doen… hoewel het in dit geval wel duidelijk is wat de meesten hiervan vinden, denk ik.
Op deze wijze kun je al je genoemde deficiënties zelf invullen (zei de juf), kijkt u maar:
Ik hou niet van vrouwen met katten.
Ik hou niet van vrouwen met teckels, die.. enz.
Komen we tenslotte bij een merkwaardige geval: Dikke reten.
Ik hou niet van vrouwen met dikke reten. Zelfs in een ik-boodschap is dit nog lelijk, het verraadt medogenloosheid.
Ik hou niet van vrouwen met dikke billen, klinkt al anders.
‘Dikke reten’ in jouw blog is zo levenslustvernietigend als je worstelt met overgewicht, wat ik doe (blog ‘huwelijksvet en andere laagjes’). Ik heb er geen woorden voor. Daar komt dus mijn aap uit de mouw! Had je dat nog niet door? ..? ..? Heus niet?
Als mooie jonge slanke vrouwen op je vallen, geniet ervan, be happy with it, ik meen het. Maar laat anderen de dichterlijke vrijheid om vrede te hebben met hun leven en er het beste uit te halen met al hun uiterlijke onvolkomenheden.
Of was het echt je boodschap, dat je gerust verliefd kunt worden op een vrouw (of man, zo je wilt) met rotte tanden en dat je daar tijdens een relatie dan wel aan kan werken?
Groetjes,
Possess
