Een collega bezichtigt vandaag voor de tweede keer een woning. Ze stuurt een enthousiaste sms, die aan de lunchtafel vrolijk wordt ontvangen: “Ik ga een bod doen!”
Wat doet deze ontboezeming op een datingsite?
Het daten - zoals ik dat doe - heeft kenmerken van een woningbezichtiging, of, zo je wilt, sollicitatie. Na een schriftelijke voorselectie (mailenderwijs) of een beoordeling van plaatjes kan een eerste date komen. Die eerste ronde is laagdrempelig, het is een eerste moment van aftasten, eens kijken hoe het loopt. Of het huis je aanspreekt, of het klikt met de werkgever. Of je het kunt vinden met je date.
De tweede gespreksronde is wat serieuzer. Je kiest ervoor om te investeren in nogmaals een bezoek. Hebt je dieper verdiept in de woning of de werkgever of de persoon. Hebt een positief gevoel overgehouden aan de eerste keer, en (al dan niet kritische) punten bedacht waar je nauwkeuriger naar wilt kijken. En dan neem je een beslissing. Want zo werkt dat vaak in deze grotemensenwereld.
Als je besluit om tot een derde gesprek te komen, dan zit je in sollicitatietrajecten in de fase van de contractonderhandelingen. En een makelaar die na drie gesprekken nog altijd geen idee heeft of je wilt gaan bieden zal ook zijn geduld verliezen. Wat verwacht een vrouw met wie ik voor de derde keer wil afspreken?
Te veel. In principe is de wil om een derde afspraak te maken niet meer dan de uitspraak “de eerst twee vond ik leuk. Ik wil het contact met jou voortzetten”. In de derde date zal geen aanzoek volgen. Geen contractonderhandeling. Denk ik. Is het daten voor mij dan niet een afvalrace? Uiteraard wel. Ik bekijk veel profielen en hoef er meer eentje aan over te houden. Ik zal dan ook niet de enige zijn die:
- meer profielen bekijkt dan mails verstuurt,
- meer mails verstuurt afspraken maakt,
- meer afspraken maakt voor een eerste, dan voor een tweede date,
- met minder mensen een derde date afspreekt dan een tweede.
Maar zelfs na (bijvoorbeeld) zes afspraken kan het in principe nog alle kanten op. Wie deet, weet dat de ander ook met een selectieproces bezig is. It’s part of the game. Zelfs al zeg je daar niks over.
Het moment dat je besluit om de overige selectieprocedures stil te zetten, dat moment heeft betekenis. Want dan denk je: “deze persoon is de enige die ik uit deze vijver wil vissen.” En al zal dat voor sommigen vallen na een eerste date, voor anderen kan dat best even duren. En dat geeft niks. Als je het maar allebei weet. En het is fijn als je dat gevoel op ongeveer hetzelfde moment vindt.
Zover is het in mijn geval niet. Zelf beantwoord ik in elk geval alle serieuze openingsberichten die ik krijg. Vind ik een kwestie van fatsoen. Vroeg of laat ga ik dan bij mezelf na hoe groot de urgentie voelt om de ander te ontmoeten. En misschien nog een keer. En heel misschien dan nog een keer. En...
Totdat ik het gevoel heb dat ik geen behoefte meer heb om ook nog anderen te ontmoeten. Dan sluiten we de inbox.
Dus zo doe ik dat. En jij?
Wat doet deze ontboezeming op een datingsite?
Het daten - zoals ik dat doe - heeft kenmerken van een woningbezichtiging, of, zo je wilt, sollicitatie. Na een schriftelijke voorselectie (mailenderwijs) of een beoordeling van plaatjes kan een eerste date komen. Die eerste ronde is laagdrempelig, het is een eerste moment van aftasten, eens kijken hoe het loopt. Of het huis je aanspreekt, of het klikt met de werkgever. Of je het kunt vinden met je date.
De tweede gespreksronde is wat serieuzer. Je kiest ervoor om te investeren in nogmaals een bezoek. Hebt je dieper verdiept in de woning of de werkgever of de persoon. Hebt een positief gevoel overgehouden aan de eerste keer, en (al dan niet kritische) punten bedacht waar je nauwkeuriger naar wilt kijken. En dan neem je een beslissing. Want zo werkt dat vaak in deze grotemensenwereld.
Als je besluit om tot een derde gesprek te komen, dan zit je in sollicitatietrajecten in de fase van de contractonderhandelingen. En een makelaar die na drie gesprekken nog altijd geen idee heeft of je wilt gaan bieden zal ook zijn geduld verliezen. Wat verwacht een vrouw met wie ik voor de derde keer wil afspreken?
Te veel. In principe is de wil om een derde afspraak te maken niet meer dan de uitspraak “de eerst twee vond ik leuk. Ik wil het contact met jou voortzetten”. In de derde date zal geen aanzoek volgen. Geen contractonderhandeling. Denk ik. Is het daten voor mij dan niet een afvalrace? Uiteraard wel. Ik bekijk veel profielen en hoef er meer eentje aan over te houden. Ik zal dan ook niet de enige zijn die:
- meer profielen bekijkt dan mails verstuurt,
- meer mails verstuurt afspraken maakt,
- meer afspraken maakt voor een eerste, dan voor een tweede date,
- met minder mensen een derde date afspreekt dan een tweede.
Maar zelfs na (bijvoorbeeld) zes afspraken kan het in principe nog alle kanten op. Wie deet, weet dat de ander ook met een selectieproces bezig is. It’s part of the game. Zelfs al zeg je daar niks over.
Het moment dat je besluit om de overige selectieprocedures stil te zetten, dat moment heeft betekenis. Want dan denk je: “deze persoon is de enige die ik uit deze vijver wil vissen.” En al zal dat voor sommigen vallen na een eerste date, voor anderen kan dat best even duren. En dat geeft niks. Als je het maar allebei weet. En het is fijn als je dat gevoel op ongeveer hetzelfde moment vindt.
Zover is het in mijn geval niet. Zelf beantwoord ik in elk geval alle serieuze openingsberichten die ik krijg. Vind ik een kwestie van fatsoen. Vroeg of laat ga ik dan bij mezelf na hoe groot de urgentie voelt om de ander te ontmoeten. En misschien nog een keer. En heel misschien dan nog een keer. En...
Totdat ik het gevoel heb dat ik geen behoefte meer heb om ook nog anderen te ontmoeten. Dan sluiten we de inbox.
Dus zo doe ik dat. En jij?
